Wanneer het allemaal net even anders loopt – let love try..

Vanochtend vroeg gingen we op pad. In de auto lagen een warme deken, een halsband en een lange lijn, de koekjes zaten al in onze zak. In ons hart had de hond, die we op een website hadden gezien, haar plekje al ingenomen. Tweeënhalf uur rijden naar een plaatsje net over de grens. Tijd genoeg om alle nummers van het koor, waarbij ik zing, nog eens door te nemen.

Morgenavond zingen we bij de Dienst van het Hart in Haarlem. Manlief weet hoe belangrijk zingen voor mij is, vond het prima en neuriede hier en daar gezellig mee. De liedjes werden goedgekeurd en met een blij gemoed en vol verwachting reden we zingend verder. Alle nummers voor deze Dienst gaan over liefde en over er zijn voor elkaar. We sloten af met Let love try to fix you, een licht aangepast nummer van Coldplay.

De hond waarvoor we kwamen, bleek een zachtaardige schat uit Marokko te zijn, maar ook een hond met een diepe angst voor mannen. Hoe verleidelijk de koekjes in onze handen ook waren, zij durfde mij nog wel voorzichtig te benaderen, maar mijn man werd angstvallig op afstand gehouden.

Nu laten wij ons niet snel afschrikken door een uitdaging, maar we weten ook hoe belangrijk het is dat een hond vanuit zichzelf naar je toekomt. Niet uitbundig misschien, maar wel met een openheid die voelt als een eerste ja. Met onze grote en levendige familiesamenstelling durfden we deze stap daarom niet te zetten. Niet voor deze hond, die rust verdient en ook niet voor ons, omdat we die rust niet altijd kunnen bieden. Het was een lastige beslissing.

Dankbaar voor de warme ontvangst door het gastgezin van House of Dogs en met de liefste wensen voor deze hond, reden we weer naar huis. Onverrichter zake. Dat hadden we niet zien aankomen. Met een bezwaard hart zaten we stil in de auto. Een kleine traan, omdat we deze hond niet konden redden, geen gouden mandje konden geven. Thuis wachtte nog steeds het lege mandje.

Even geen liedje om ons op te vrolijken. In stilte stuur ik liefde naar dit hondje, naar alle honden die nog wachten op hun plek. 

En ergens, zachtjes in mijn hart, klonken toch weer die noten: Let love try to fix you.

En ik wist: ook al begrijp ik soms niet waarom de dingen gaan zoals ze gaan of zijn zoals ze zijn, maar wel dat het goed is zoals het is en alles zijn eigen tijd heeft. 

 

 

 

Lees hier voor meer informatie over begeleiding in bewustwording 

 

De lotus, de les en de lichte allergische reactie

Er rust een vloek op om op tijd op mijn EHBO-training te komen. Al jaren trek ik er drie kwartier voor uit voor een ritje van 25 minuten, maar ook dit keer lukte het niet. Langs de vaart: stilstaande auto. De brug: open. De laatste afslag: afgesloten. Mezelf verontschuldigend en zo onzichtbaar mogelijk schoof ik dertig minuten te laat aan in de kring van EHBO’ers.

Al snel kwam er een lijkbleek persoon binnen die acuut ondersteuning nodig had. Deze lotus zat lekker in haar rol. Gedurende de ochtend verscheen ze meerdere keren met gruwelijke brand- en snijwonden, een inwendige bloeding die tot flauwvallen leidde en andere ellende waarop wij onze kennis mochten loslaten. Dat verloopt niet altijd even geweldig.

Zo stonden er op enig moment twee mannen met de handen in de zakken hoofdschuddend neer te kijken op deze dame, die overtuigend happend naar adem in een stoel hing. De lotus wist daar wel raad mee. Tussen het happen door liet ze even haar rol los en stelde droogjes vast dat de hulpverlener waarschijnlijk op vakantie ging; tenslotte had hij zijn vingers al keurig ingepakt. Dit tot grote hilariteit van de nog wachtende andere hulpverleners, die bij een volgende ronde overigens niet werden gespaard. Ik hou daarvan: lekker assertief, met een goede grap.

Allerhande aandoeningen kwamen weer voorbij. Het verschil tussen draaierig en duizelig. Een hyper en een hypo. De snelheid waarmee een koolmonoxidevergiftiging plaatsvindt. En natuurlijk het reanimeren, dat is en blijft een belangrijke en waardevolle herhaling.

We oefenden de Heimlich – die geen Heimlich meer heet – en herhaalden hoe je een slachtoffer veilig verplaatst. We leerden een vinger verbinden en de instructeur vertelde dat er in zijn klassen altijd wel iemand is die zijn middelvinger verbindt. Drie keer raden wie dat was.

Ook leerden we opnieuw dat je als leek, zoals wij, nooit, maar dan ook nooit een EPI-pen bij een ander mag zetten, tenzij je officieel mantelzorger bent. Dat er vervolgens nog steeds minimaal vier mensen in zo’n groep zitten die menen dat ze de EPI-pen tóch zouden zetten, ook al mág het niet, riep bij mij een acute allergische reactie op.

De instructeur bleef geduldig herhalen wat wel en niet is toegestaan. Ik hield het bij luisteren en mijn verbonden vinger bij zwijgen.

 

meer over bewustwording? 

Een plek om lief te hebben

December maakt iets in me wakker. Iets zachts, iets dat uitnodigt om stil te worden en om me opnieuw te laten raken door wat écht belangrijk is. En soms komt die inspiratie uit een onverwachte hoek. Bij mij is dat vaak … Toon Hermans. Zijn eenvoudige blik op het leven, zijn milde humor en vooral zijn zachte liefdevolle toon doet me elke dag iets, zelfs al komt het van een scheurkalender.

Eén keer per maand organiseren we een Gayatri-recitatie & meditatie: een cirkel van mensen die samen 108 keer het oeroude gebed van licht reciteren. Daarna zitten we in stilte bij elkaar, gedragen door de kracht van de mantra en de vreugde van het samenzijn. Door de jaren heen is dit uitgegroeid tot een warm en krachtig veld; een plek waar je even mag thuiskomen in jezelf.

Iedereen is welkom. Ook als je nog nooit hebt gemediteerd of de mantra niet kent. De kring bestaat uit mensen die vanuit hun eigen pad en achtergrond met liefde in dit lichtveld stappen en het bijzondere is dat iedereen daar iets aan toevoegt. We brengen niet alleen onszelf tot bloei, maar ook de wereld om ons heen. Dat klinkt misschien groot, maar in wezen is het heel eenvoudig: het is de vreugde van samen oefenen, samen ademen, samen stil worden.

Laatst viel mijn oog op een gedichtje van Toon Hermans, dat precies samenvat wat ik in deze bijeenkomsten ervaar: Een plek om lief te hebben:

‘t is de liefde, de liefde, de liefde…
‘t is de liefde voor duizenden dingen,
voor alles wat ons omringt.

Het herinnert me eraan hoe simpel het eigenlijk is: alles begint bij liefde. Bij aandacht. Bij even stil staan en je laten aanraken door wat er al is.

December hoort voor veel mensen bij lichtjes, gezelligheid, verwachtingen, soms drukte… maar misschien mag het vooral een maand zijn om weer even terug te keren naar zachtheid, naar jezelf, naar wat je voedt, naar wat liefde geeft.

Moge deze kersttijd je omhullen met zachtheid, licht en een vleugje verwondering. 
Moge het nieuwe jaar je uitnodigen om nog meer te leven vanuit liefde — in kleine gebaren, in stille momenten, in alles wat je omringt. 
En moge je steeds opnieuw herkennen hoe dichtbij vrede eigenlijk is: in jezelf.

🎄🎅👼🎄🎄🎅👼🎄🎄🎅👼🎄

En wie weet… misschien zie ik je eens bij een Gayatri-ochtend. 

🎄🎅👼🎄🎄🎅👼🎄🎄🎅👼🎄 

 

Klik hier voor bewustwording, meditatie en massage!