Denk je aan gospel, dan denk je aan...?

Onze koordirigente brengt bij het opwarmen van onze stemmen vaak een eenvoudig liedje in. Dit keer het refrein van een gospelsong:
'It will get better, better
It will get better, better
It will get better
God is in control!'

Na de eerste inzingronde vraagt onze dirigente: 'Waar denk je aan bij gospel?'

Tja, denk ik aan gospel, dan denk ik aan God. Daar hoef ik niet over na te denken en dan ploeft het er ook uit:

'Aan God natuurlijk!'

De Naam hangt even stil in de ruimte en ik hoor hoe mijn spontane uitroep wat aarzelend eindigt in een sputterend vraagteken. Niet goed?? Misschien was Whitney Houston toch beter geweest?

De dirigente lost glimlachend het ongemak op met de bemoedigende woorden dat het natuurlijk prima is om aan God te denken maar omdat we in een koor zitten, we ook in 'zangtermen' kunnen denken. En ja, ze heeft gelijk! Het moment leent zich er natuurlijk helemaal niet voor om uit te zoeken wie, wát verstaat onder 'God' - als je dat al onder woorden zou kunnen brengen. 

Al snel klinken er andere opties, zoals zingen met vibratie (overigens een uitstekende andere naam voor God, denk ik in stilte) of rond en open. 

Zo gezegd zo gedaan en binnen de kortste keren zingen we uit volle borst, vol enthousiasme en ook nog driestemmig:

'BÈhehetter! BÈhehetter!

It will get bèhetter!'

Na drie knallende rondes merkt een medezanger droogjes op dat we ietwat klinken als een kudde mekkerende schapen. Terwijl ze het zegt, zie ik direct De Herder met zijn kudde schapen door de zaal lopen. Hoe ik ook mijn best doe, ik kan echt niet serieus blijven. Ik ben echt een verloren schaap.

Dromen over zeven

‘In de branding liggen mijn zeven klassieke, kostbare speedboten op een rij, van klein naar groot. De dichtstbijzijnde boot heeft een klein formaat en helemaal aan het einde van de rij ligt de grootste. Het is een indrukwekkend gezicht. Het hagelwitte strand wordt omzoomd door palmbomen en de azuurblauwe zee strekt zich uit onder een wolkeloze lucht. Dan krijg ik de opdracht om te gaan varen en ik stap in de dichtstbijzijnde, kleinste boot. Eenmaal aan boord begint het te waaien en een flinke storm steekt op. Donkere wolken pakken zich samen en het schip wordt heen en weer geslingerd op de steeds wilder wordende oceaan. Er is geen paniek, slechts verbazing dat het weer zo is omgeslagen en ik vraag me af waarom ik uitgerekend nu ben gaan varen? Ik blijf praktisch en trek een zwemvest aan.’

Bij zo’n heldere droom vraag ik me af of deze een specifieke betekenis heeft? Samen met een vriendin associëren we op mijn droom. Bij haar komt het Bijbelse verhaal van Matteüs 8, 23-27 naar boven: Jezus vaart met zijn volgelingen op een schip, dat in een storm belandt, waarbij iedereen in paniek is, behalve Jezus; hij is vol vertrouwen in de Vader. Dat diepe vertrouwen raakt.

Wat later associeer ik met mijn man nog wat verder over het getal zeven. ‘Zeven dagen van de week, zeven (grote) chakra’s, zeven tonen in de toonladder, zeven kleuren in de regenboog. Zeven is een priemgetal (uitsluitend deelbaar door zichzelf). Zeven organen, zeven zonden, zeven deugden’. Ik begin helemaal enthousiast te worden. ‘Zeven vette jaren, zeven magere jaren, zeven plagen, zeven engelen’.

Dan wordt het stil en ik vraag me af wat er nu precies zichtbaar wil worden in zo’n droom? Vaak staat zo’n droom niet op zich. Het leven geeft onafgebroken vingerwijzingen en de kunst van het leven blijft om deze op te merken, zonder er iets spiritueels, magisch’ of bijzonders van te maken. Eerder open, present en speels. 

Alsof mijn man mijn gedachten kan lezen, hoor ik hem ineens droogjes zeggen:

‘En vergeet vooral de Zeven Dwergen niet.’ 

 

 

www.silent-touch.nl

 

 

Doe 's lief! (12)

Elke ochtend bel ik mijn moeder. Gewoon om te vragen hoe ze zich voelt, wat er op haar programma staat en hoe haar stemming is. Door de vasculaire dementie wisselt haar stemming nogal de laatste tijd. Al een aantal dagen op rij klinkt moeder somber, zwaarmoedig en gedeprimeerd. 

Mijn - over het algemeen - opgewekte moeder verdwijnt stukje bij beetje en haar opgeruimdheid maakt plaats voor een stille somberte. Het is een pijnlijk proces. 

Meestal kan ik haar wel opvrolijken en is er vooral diep respect en begrip voor haar. Maar vandaag voel ik ineens dat er ongeduld in mij kruipt. Terwijl ik aan de telefoon ben, zit ik achter mijn laptop en scrol door wat nieuwsberichten heen. Af en toe zeg ik 'hmm hmmm' en eigenlijk ben ik er helemaal niet bij. Ik doe mijn best om nog even mijn aandacht erbij te houden, maar naast het ongeduld ervaar ik nu ook irritatie. Schaamte. Zucht. Menselijk.

 
'Ga je schamen! Het is je móeder! Doe 's lief!' , klinkt er een krakend, bemoeizuchtig en vooral luid stemmetje vanaf mijn schouder.

 

Het toeval wil dat ik juist op dat moment bij het scrollen een klein gebedje zie:

'Altijd lief te zijn voor and'ren
dat vergeet ik telkens weer.
'k wil niet boos of kribbig wezen.
Maak mij vriend'lijk.
Help mij Heer'.

Schaamte, ongeduld, irritatie lost op. En voordat mijn focus weer volledig naar mijn moeder terugkeert, denk ik met een glimlach aan de Franse schrijver George Bernanos:

'Mais, ce que nous appelons hasard, c'est peut-être la logique de Dieu?'
Maar, wat wij toeval noemen, is misschien de logica van God? 

Dat klinkt voor mij toevallig heel logisch!
 

 

Wil je meer weten over bewustwording?
www.silent-touch.nl

 

 

In Gods naam vrede sluiten! (11)

Tijdens het opruimen van een keukenla bij mijn ouders vond ik een oud spel. Halma. Mijn moeder van over de 90 weet - met haar bij tijd en wijlen verwarde geest - precies wat de spelregels zijn.

Terwijl we spelen, grappen we (zij vooral) over haar geautomatiseerde kennis van zo'n spel, terwijl ze soms moeite heeft met de ooit voor haar zo vanzelfsprekende dingen, zoals het bijhouden van een agenda.

 

Geconcentreerd tracht moeder paadjes te vinden om haar pionnen zo snel mogelijk in het tegenoverliggende veld te brengen en ze is vastberaden mij te verslaan. Als haar enthousiasme iets te fanatiek wordt, merk ik lachend op dat het geen oorlog is maar een spelletje.

 

Dat triggert iets in haar en haar hele houding verandert plotseling als ze ze me vraagt of het waar is dat onze Joodse medelanders niet meer veilig zijn en dat er demonstraties waren bij de opening van het Holocaust museum. Haar verdriet en angst voor de wereldoorlogen van toen en nu is zichtbaar.

 

Met verdrietige ogen kijkt ze me aan en voegt er verslagen aan toe dat ze maar niet begrijpt waarom mensen niets hebben geleerd van eerdere oorlogen. Ze schudt haar witte krullen en buigt verslagen haar hoofd.

 

Moeder volgt elke dag het nieuws en is - ondanks haar ziekte - blijvend betrokken bij het wel en wee in de wereld. Samen spreken we over de oorlogen van toen en nu, over de onveilige situaties voor zovele mensen op zoveel plaatsen in de wereld, over alle zinloos verloren levens van mensen en dieren.

 

Dan zucht mijn moeder: 'ieder mens is even waardevol en elk mens mag zijn eigen geloof hebben. Hoe kan het toch zijn dat in de naam van God er zoveel leed wordt veroorzaakt?'.

 

Ik denk aan de boodschap uit de Bhagavad Gita 'the war is within' en begrijp steeds beter dat dit mystieke gevecht van goed en kwaad in ieder van ons woedt. Vaak ook nog onbewust. Ik besef dat we uitsluitend in onszelf kunnen en moeten beginnen. Ons gesprek verdiept zich als we hierover uitwisselen. 

 

Na ons gesprek zitten we met in elkaar verstrengelde handen samen in stilte en ervaren beiden een gevoel van vrede en saamhorigheid. Geen angst voor de toekomst, geen pijn uit het verleden. Vrede in dit moment. 'Peace is within'.

 

Laten we in Gods naam VREDE sluiten!

 

Mijn guru, het bamboe

Met klein groepje neem ik deel aan een stilteretraite. De prachtig aangelegde stiltetuin vormt een uitnodiging de stilte diep te omarmen. We mediteren, reciteren, wandelen, eten, drinken, alles in stilte. Ik voel me hier als een vis in het water. 

Er staat ook seva op het programma. Het woord Seva komt uit het hindoeïsme en betekent onbaatzuchtige dienstbaarheid. We mogen onze - over het algemeen - stadse en westerse handjes uitsteken in de tuin. Met bijlen, knipscharen, scheppen, emmers en kruiwagens zwermen we uit over de stiltetuin. Na de aanhoudende regen is de grond veranderd in een modderpoel en onze laarzen maken een zuigend en smakkend geluid terwijl we rondbanjeren. Er mag gesnoeid worden en we onderhandelen vol overgave in stilte met elke tak die we gaan snoeien.

Na afloop van de seva loop ik moe maar voldaan in een veld met sierbamboe. De lucht betrekt alweer en de wind zwelt aan. Ik sta stil tussen het bamboe en sluit mijn ogen. Het bamboe buigt mee met de wind en langzaam ga ik mee in dat ritme. Het buigt mee en veert terug. De pluimen dansen sierlijk mee. 

Het verhaal van Krishna en de fluit waarop hij zijn Goddelijke lied speelt, komt in mij op. Deze fluit is een symbool voor het menselijke hart en als wij leeg zijn, hol zijn, zoals de bamboefluit van Krishna, kan God ons vullen met zijn liefde, zoals Krishna de fluit vult met zijn adem. 

Ik heb geen idee waarom zo'n verhaal in mij langskomt; het enige dat ik weet, is dat ik daar sta, tussen dat bamboe, met Krishna in mijn hart.

Ik ervaar zo'n grote liefde dat ik zo maar heel spontaan mezelf vergeet.

HARE KRISHNA, HARE KRISHNA
KRISHNA KRISHNA, HARE HARE
HARE RAMA, HARE RAMA
RAMA RAMA, HARE HARE

Amazing grace, how sweet the sound
that saved a soul, a soul like me
I once was lost, but now I am found
was blind, so blind, but now I see

Meer weten over meditatie en bewustwording?

'Kind, doe jij er eigenlijk wat mee?' (5)

Bijna elke dag speel ik gitaar en dan zing ik. Soms een mantra, soms een lied of een gedichtje van Toon Hermans, waar ik een melodie bij heb gemaakt. Nu ben ik op vakantie en mijn moeder is mee en ik pas mijn liedjes wat aan aan wat zij leuk vindt. Het herinneren van liedjes wordt gelukkig (nog?) niet aangepast door dementie. Liedjes van de Sound of Music en Doris Day en dan neuriet ze vrolijk mee. (Dat rijmt).

Mijn moeder, die volgens mij stiekem heeft gedroomd van een leven in de spotlights, vraagt steevast na het zingen dan: 'Kind, doe je er eigenlijk wat mee?'

Steevast vraag ik dan: 'Wat moet ik ermee doen dan?'

Dan vraagt ze of ik voor publiek zing en dan zeg ik steeds dat ik dat niet doe. Ze is dan elke keer weer een beetje teleurgesteld. In haar ogen moet je vóór anderen zingen. Helaas moet ik haar altijd teleurstellen. 

Vandaag zong ik Panis Angelicus. Als ik naar mijn moeder kijk, zie ik dat er tranen over haar wangen rollen. 'Dat zong mijn vader altijd', herinnert zij zich. Mij brengt dit lied altijd naar mijn vaders sterfbed, waarbij mijn moeder en vader dit samen zongen. Zo is mijn vader zingend gaan slapen om kort daarna te hemelen. Een prachtig, liefdevol overgaan.

Moeder is ontroerd en verrast dat ik dit lied nu zing en vraagt zich af hoe dat mogelijk is?

Dan kijkt ze me aan en vraagt weer: 'Kind, doe jij er eigenlijk wat mee?'.

Mijn hart vult zich met liefde als ik naar haar kijk en zeg dan: 'Ja, mam, ik zing omdat mijn hart zingt! Er wordt altijd geluisterd; altijd gehoord. Ik zing voor de wereld, voor vrede en wijsheid. En nu zing ik voor  mijn moeder en vader en toevallig vandaag ook voor een Opa, die ik nooit kende maar die nu dichterbij voelt dan ooit. Zingen voor mijn moeder, dat is toch het belangrijkste publiek dat er is? En ik zing voor God. Is er een beter publiek dan?'

Dan knikt mijn moeder, goedkeurend en gerustgesteld.

Zij luistert en ik zing.

Intens. Liefdevol. Eenheid. Gebed.

Brood van de Engelen. Daar doe ik het voor.

Panis angelicus
Fit panis hominum
Dat panis coelicus
Figuris terminum
O res mirabilis
Manducat dominum
Pauper, pauper
Servus et humilis

May the Bread of Angels
Become bread for mankind;
The Bread of Heaven puts
All foreshadowings to an end;
Oh, thing miraculous!
The body of the Lord will nourish
the poor, the poor,
the servile, and the humble.

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Hersens en vaccinatie (1)

Mijn moeder leest al zolang ik me kan herinneren De Telegraaf. Als ze bij ons is, leest ze sinds kort De
Andere Krant. Meestal zit ze stilletjes op de bank maar nu zie ik uit mijn ooghoek dat ze rechtop gaat zitten en gealarmeerd met haar wijsvinger een tekst volgt. Dan zegt ze in eens:

'Kijk!! Hier staat het, zwart op wit!' en ze leest voor uit De Andere Krant van 13-20 augustus 2022: 'Hersenschade door coronavaccins. Dit is wat ik al steeds heb gezegd en dit is was mij is overkomen!'

Dan houdt ze een vurig betoog:

'Ik ben er heilig van overtuigd. De eerste dag dat ik geprikt werd, voelde ik het direct. Alsof er een verschuiving in mijn hersenen plaatsvond. Ik had het gevoel alsof de hele boel daarboven door elkaar werd geklutst. Dag één na vaccinatie. Ik ben ervan overtuigd dat het door die rotzooi komt. We worden gewoon vergiftigd'.

Nu laat ik me graag breed informeren en ben er inmiddels achter dat oprechte informatie bijna niet te vinden is. Dus waar of niet waar, dat is voor mij een grote brei. Maar de ervaring van mijn moeder, is de ervaring van mijn moeder en daar kan ik niet aan tornen. Zij heeft dit zelf vanaf dag 1 zo ervaren én benoemd. Wie ben ik om daaraan te twijfelen? En inmiddels komen de soortgelijke ervaringen van anderen ook bovendrijven.

Over het waarom-een-niet-goed-getest-vaccin komt ze niet helemaal uit. Nee, ze kan zich - net als ik overigens - niet voorstellen dat er huisartsen of andere artsen zijn die van te voren wisten dat er nadelige (bij)verschijnselen zouden zijn aan het mRNA-vaccin. Ze kan zich niet voorstellen dat menslievende mensen, die tenslotte arts zijn geworden om anderen te helpen, zoiets zouden doen als ze van te voren wisten dat het niet goed zou zijn. Daarover zijn we het eens.

Over het wie-dan-wel is ze twijfelloos.  Ook al weet ze niet wie, ze weet wel dat je in elk geval moet zoeken in de hoek van mensen die geïnteresseerd is in geld verdienen. Geld en macht, is haar conclusie.

Mijn moeder reflecteert dat als er in het verleden een verbetering in de medische wereld was, dat daar 'ik weet niet hoeveel tijd overheen' ging om de werking, effectiviteit en bijwerkingen te onderzoeken en of het veilig was. 'En nu is er in één keer een vaccin. Er was geen tijd, we gaan gewoon prikken en zien wel wat eruit komt. Het gaat om geld verdienen en dat heeft niets te maken met gezondheid. Dat roept vraagtekens op', aldus moeder.

Dan kijkt ze mij beschuldigend aan en vraagt waarom ik dit niet wereldkundig maak? Ze vuurt vragen op mij af waarom dit niet algemeen bekend nieuws is, waarom zij dit niet weet, waarom gaan ze door met prikken? Ze vindt ook dat De Telegraaf dit moet weten. Ik leg uit dat er allerlei kanalen zijn, zoals De Andere Krant, blckbx tv, Artsencollectief, die hierover berichten maar dat de meeste mensen deze kanalen niet kennen, niet kunnen vinden of wegzetten als desinformatie.

'Ik ga een rel starten', zegt ze dan resoluut! Ze heeft er maar één woord voor: 'Schandalig!'

Dan slaakt ze een diepe zucht en sluit haar betoog af met een belofte:

'Het lijdt geen enkele twijfel: als ik boven ben, dan zal ik het ze laten weten, want dan weet ik precies waar het vandaan komt. Schrijf dat maar in je blog!' zegt ze enigszins commanderend en prikt met haar nagel in mijn arm als om mij aan te sporen direct achter mijn laptop te gaan zitten.

Mijn moeder verwoordt met haar opmerkingen ook mijn eigen zorgen, mijn eigen vragen. Helaas heb ik zelf ook mijn moeder van de ene dag op de andere zien veranderen. Haar 'hersens' zijn behoorlijk en plotseling achteruit gegaan. Nu heeft ze de respectabele leeftijd bereikt van 88 jaar en hoort dit ook wel wat bij haar leeftijd. En toch: de dag van vaccinatie blijft een opvallend keerpunt in haar geestelijke gezondheid. Ik kan haar alleen maar aanhoren en samen tot acceptatie komen. Of het nu wel of niet is geïnitieerd door een vaccinatie!

 

www.silent-touch.nl

 

Voor het zingen de kerk in

Als ik naar mijn werk rijd, dan passeer ik altijd de kerk.  Het is een katholieke kerk. Meestal is hij gesloten, maar zo af en toe, zie ik dat de deur van de kapel open staat. Al jaren neem ik me voor om mijn gitaar mee te nemen en daar het Ave Maria te zingen. Ik werk al 16 jaar bij hetzelfde bedrijf dus je kunt wel nagaan hoe vaak ik daar langs rijd en hoe vaak ik deze gedachte heb. Een mooi voorbeeld van hoe je van alles kunt bedenken, maar dat er niets gebeurt als je niet tot daden overgaat.

En nu was het dan zo ver. Op een warme lentemorgen trok ik de stoute schoenen aan, bond mijn gitaar op mijn rug, stopte wat klein geld voor een kaarsje in mijn zak en ging op weg. Bijna een bedevaartstocht. Het voelde als een missie, die ik ter vervullen had.

In de kapel aangekomen, brand ik mijn kaarsjes, één voor vrede en één voor mijn moeder, die het op dit moment best wel moeilijk heeft en zing uit volle borst het Ave Maria, Gratia Plena, Dominus Tecum Ave Maria Clemens Maria. Mijn stem galmt fantastisch en ik herhaal de Latijnse mantra net zolang tot er geen besef van tijd meer is. Een stille traan van dankbaarheid biggelt langs mijn wang en absorbeer de stilte van het moment. Dan breng ik wat beweging in mijn inmiddels verkleumde handen, pak ik mijn handeltje op en bel aan bij de Parochie. De missie krijgt kennelijk een vervolg. De deur gaat open en een dame vraagt wat ik wil. 

'Ik wil graag zingen in de kerk.'

'Nou, dat is niet zo gebruikelijk. Wie bent u eigenlijk?', vraagt de dame terwijl ze mij ietwat verbaasd aankijkt.

Met een brede glimlach zeg ik mijn naam en ik voel me net een klein meisje dat een bijna 'onfatsoenlijke' vraag stelt. 

'Ik wil graag zingen voor vrede en voor mijn moeder, want zij heeft het nodig. Ik wil het hele 'team' aanroepen!', voeg ik er zachtjes aan toe. 

Ik bedoel dat 'team' niet oneerbiedig natuurlijk, maar God heeft voor mij zo'n brede betekenis, dat is meer een soort grandioos team van Liefde, Compassie, Vergeving, Geduld, mannelijke en vrouwelijke heilige wezens of energie in jou en  mij en in alles. Eigenlijk Dat-Wat-Onnoembaar-is-maar-in-ons-allen-is. Ga dat maar eens even uitleggen bij zo'n voordeur. Maar kennelijk was het noemen van mijn naam en uitspreken van de wens tóch voldoende en werd ik binnengelaten in een volkomen verlaten kerk. De dame keek dan misschien wat fronsend, maar ze was zéker ook welwillend.

Uiteindelijk vind ik een plekje onderaan de trap van het altaar. In de kerk is het ijskoud en donker. Er valt wel wat licht naar binnen via de glas-in-lood-ramen, waardoor het geheel toch ietsje wordt opgelicht.

Dan zing ik het gebed dat Jezus aan ons gaf, maar dan in de oorspronkelijke taal, Aramees. Het wordt ook wel 'The Lord's Prayer' genoemd. De ruimte van de kerk nodigt uit tot voluit zingen. Mijn stem danst als vanzelf vrijuit en er barst een ongekend volume los, waarvan ik niet wist dat dit in mij bestond. Terwijl ik zing, denk ik plotseling aan mijn vader. Hij zong altijd vol overgave in een kerkkoor en ik begrijp weer dieper hoe heerlijk dat voor hem moet zijn geweest. Ooit vond ik hem daarin wat overdreven....'maar, papa, ik lijk steeds meer op jou!'.

Het gebed weerklinkt tot in het topje van de kerk en vervult mijn hele wezen.

Ik geniet er intens van, met volle teugen. Ik word er blij van, gelukkig, dat ik daar zit, zingend voor de wereld, voor mijn moeder, voor vrede voor jou en mij.

Daar...op die trede..The Lord's Prayer op mijn lippen en met The Lord God als mijn luisteraar.

www.silent-touch.nl
 

Discrimineert God?

Terwijl de persconferentie gaande is, buig ik me over mijn toetsenbord. Mijn vingers trillen en mijn hart bonst.

Er moet me echt iets van het hart. Vandaag werd ik weer fijntjes herinnerd aan de verharding binnen de maatschappij. Ik ben gevaccineerd en heb ook Covid gehad. Echter, mee doen aan een QR-maatschappij is voor mij een no go. Mijn hart klopt voor iedereen en ik sluit geen Medelanders uit.

Ik ben hier ook gelukkig niet alleen in. Met mij zijn ongelooflijk veel mensen over de gehele wereld in verzet. Mensen gaan massaal de straat op, medici en parlementariërs beginnen zich uit te spreken en er worden vele manifestaties voor vrijheid georganiseerd. Er zijn lichtjestochten in grote steden tot in de kleinste gehuchtjes aan toe en de truckers in Canada komen langzaam maar zeker op stoom. Deze berichten komen boven drijven, ondanks het feit dat mainstream media er niets over meldt. En toch lijkt het wel of al deze mensen niet worden gehoord. Hoe dan? Ik vraag het me echt af: Hoe dan? Kan iemand mij dat vertellen?

Ik lees dat Covid gereduceerd is tot een griep. Ik bestudeer de berichten over vaccinatieschade en het negatieve effect van mondkapjes. Er zijn inmiddels bewijzen dat lockdowns en een QR-code niet en zelfs averechts werken. En toch....onze regering blijft erop hameren en voert het zelfs in. Ik snap er niets van. Ik begrijp niet waar ze met ons, het volk, heen willen. Ik begrijp niet wat de bedoeling is. Ik kan het één niet rijmen met het ander. Het klopt gewoon niet.

Ik heb me er inmiddels bij neergelegd dat ik niet meer in mijn geliefde zwembad kan spartelen, maar vandaag stapte de Discriminatie en Uitsluiting onverwachts en keihard binnen in mijn persoonlijke leven:

Vandaag werd mij gevraagd of ik een reservering wilde maken om met een groep mensen, waar ik ook toe behoor, een borrel te gaan drinken. Tenslotte is de horeca weer open, werd eraan toegevoegd. Ik voelde een pijn in mijn hart en keek de vraagsteller aan en zei:

'Nou, ik vind het wel lastig, want ik kan er dan niet bij zijn'.

'Hoezo niet?'

'Omdat ik geen QR-code heb', stamelde ik wat onhandig.

'Je bent toch gevaccineerd?'

'Ja, maar ik wil niet meewerken aan een maatschappij van uitsluiting en discriminatie.
Ik wil een heel groot gedeelte van mijn Medelanders niet uitsluiten'.

'Ach, het gaat maar om 10% van de bevolking', was het bijna laconieke antwoord en eraan werd toegevoegd: 'Jammer hoor dat je er niet bij bent'.

'Ik vind het zelf niet zo jammer dat ik er niet bij kan zijn, want zoals gezegd wil ik zelf niet meewerken aan het buitensluiten van een grote groep mensen'.

In plaats dat ik dan nog iets heel pakkends kan uitbrengen, ben ik vooral met stomheid geslagen.

Heel geciviliseerd concluderen dat we het hier dus niet over eens zullen worden en dat iedereen zijn eigen keuze heeft en dat we dat moeten respecteren.

Maar hoe geciviliseerd we dan ook zijn, uitsluiting klopt nooit. Niet voor niets hebben we dit ook met elkaar vastgelegd in artikel 1 van de Grondwet.

Ik voel zo'n pijn in mijn hart. Ik ben boos en verdrietig tegelijk.

Niemand hoeft te laten weten of je een besmettelijke ziekte heb, of je een SOA hebt of dat je schimmeltenen hebt. Nee, dat hoeft niet. Je hoeft niet te melden of je kanker hebt, of je anti-depressiva slikt, suïcidaal bent of je een zedendelict op je naam hebt. Nee, dat hoeft niet. Je hoeft niet te melden of je onbetaalde boetes hebt, je kinderen slaat, je vriend verkracht. Nee, dat hoeft niet. Maar we moeten wél weten of je een vaccinatie hebt gehad. Niet de BMR of de DKTP of de Tetanus. Nee, dat hoeft niet, maar wel het covid-vaccin. Het klopt gewoon niet.

Ik realiseer me weer: Ik word gewoonweg uitgesloten, gediscrimineerd grond van een vaccinatiegraad. En het raakt nog meer omdat het gebeurt door iemand die me lief is, die ik het allerbeste wens, die ik al jaren ken en die ogenschijnlijk niet om mij geeft.

'Zo steunen we de horeca', was de redenatie.

Ach, ik wil ook graag de horeca steunen en sporten, maar als mijn buurman dat niet kan om redenen van een vaccinatiegraad, hoe kan ik er dan in godsnaam van genieten? Niet, gewoonweg: niet!

Het doet pijn, het raakt en het maakt me verdrietig en radeloos.

Nu, terwijl ik dit schrijf, kan ik mijn gedachten wat ordenen.

We mogen niet vergelijken met WOII, maar mijn gedachten glijden ongewild daarnaar toe. Hoe zat dat met de Joden in WOII? Niet om te vergelijken, want hun leed is niet te vergelijken, maar puur om de uitsluiting, waarmee de ellende begon. Hoeveel procent waren zij van onze samenleving? En we hebben het dan over mensen hè? Geen dingen, maar mensen die in één keer worden gereduceerd tot PROCENTEN.

en dat is dan 'Jammer?'

Jammer?

Jammer?

De wereld is gek, deze regering drukt er iets doorheen en het is angstaanjagend dat mensen dit klakkeloos volgen, ten koste van hun medemens.

De wereld staat in brand en ik bedenk me ook dat dit kennelijk moet, want alles zal zichtbaar moeten worden: het tekort, de discriminatie, het gemak waarmee mensen elkaar uitsluiten, elkaars vrijheid ontnemen, de lichamelijke integriteit afnemen, de ziekmakende intolerantie om elkaar te gaan controleren op een vinkje.

En toch, ik blijf vertrouwen!

Vertrouwen op mijn Medelanders, die wakker worden, op de liefde in mijn hart, de liefde voor iedereen, de goedheid in elk mens, de liefde voor de wereld en die stem in mijn hart, die blijft roepen, dat God niet discrimineert.

God is Love God.