Gouden poten in huis

'Lief oppasadresje gezocht' 

Veel meer stond er niet bij het berichtje op Nextdoor. Maar de foto die erbij hoorde – een wit bolletje wol met grote donkere ogen – deed de rest. Ik was verkocht.

‘Ach, als we ooit met drie honden konden wandelen, waarvan er nu twee “over the rainbowbridge” zijn, dan lukt twee ook nog wel,’ dacht ik. Mijn man knikte, net zo gebiologeerd door diezelfde bruine ogen en zei volmondig ja. En zo stapte Nine, zes maanden jong, ons leven binnen. Binnen de kortste keren had ze onze harten, ons huis, de tuin, de auto en onze tijd veroverd.

Een jonge hond betekent: sterk, beweeglijk, speels, een tikje onbehouwen. Het vraagt om grenzen stellen, bijstellen en terugwinnen. Om geduld – en nog eens geduld. Praktisch gezien, betekent dit ook paaltjes in de bloemenperken, een net over de vijver, banken barricaderen, té lange wandelingen voor onze oudere hond, natte zwempoten door de kamer, handdoeken bij de voordeur en in de auto, een zandbak onder de eettafel en twee keer per dag stofzuigen.

Deze gouden dame houdt van plassen, modder en sloten. Hoe viezer, hoe beter. En daarna komt ze trots tegen je aan schurken met die blik van: 'Goed kan ik zwemmen, hè?'.

Alle losse spullen moet ik veiligstellen. Zo vond ik haar vanochtend tussen mijn breiwerk – waar ik al maanden aan werk: een babydeken voor een aanstaande moeder in de familie. De laatste steek zat er nét in en vanochtend trof ik Nine kwispelend aan tussen uitgehaalde bollen wol. Alsof ze wilde zeggen: ‘Goedemorgen, wat gaan we nu doen?’ Geduld, had ik dat al genoemd? Bij deze nog een keer: geduld, geduld, geduld.

Gelukkig zijn er ook talloze gouden randjes aan deze logeerhond. Ze komt direct als ik haar roep, wacht keurig bij het oversteken, blaft niet, is vrolijk, lief voor onze eigen hond, voor alle kinderen en speelt met iedere hond die wil.

En meestal… meestal ligt ze gewoon uren te slapen. Liefst op haar rug, poten in de lucht. Of ze speelt zachtjes met haar knuffels, duwt haar neus tegen mijn hand voor een aai of koekje. Soms legt ze haar snoet op de knie van mijn man en kijkt hem minutenlang aan met die bruine ogen onder witte wimpers, tot ze tevreden zucht. Ik zie hem dan smelten.

Alles dankzij dat korte berichtje op Nextdoor.

En één ding is zeker: ze is 100% onze Golden Girl.

www.silent-touch.nl 

 

 

'Ik ben verdwaald' 😅

Vanochtend werd ik aangehouden door een dame die langs mij fietste. Na een vriendelijk goedemorgen keek ze me bijna verontschuldigend aan en zei dat ze verdwaald was. 'Ach, zijn we niet allemaal in meer of mindere mate verdwaald?'. Daarop moest ze lachen. Na een korte uitleg was ze al snel weer op de route. Zij blij en ik mijmer nog wat na over mijn eigen opmerking, dat we allemaal in meer of mindere mate verdwaald zijn. Het valt me op dat mensen vooral óver elkaar of tégen elkaar praten en niet mét elkaar. Met elkaar praten daar hoort namelijk luisteren bij en dat is nog een kunst. Luisteren en daarna kun je nog eens vragen wat iemand precies bedoelt. Helaas schieten we vaak in een gesprek in onze eigen gedachten en voordat we het weten projecteren we dat wat we denken op een ander. 

Onze politieke leiders vormen daarin op dit moment echt een toppunt. Men kan eenvoudigweg niet meer naar elkaar luisteren. Het werd weer eens pijnlijk uitvergroot tijdens het recente debat na het vakantiereces. De één meldt zich ziek, de ander houdt een tirade, de volgende vervalt in jij-bakken. Er wordt geen enkele vraag gesteld. Ik zie kwade gezichten, wegkijkers, schouderophalers, vingerwijzers,  stamvoeters, verongelijkte nee-schudders, in hun wiek geschoten ja-knikkers, op een enkeling na. Er wordt niet gesproken met elkaar maar echt alleen tégen elkaar. Als het niet zo intens verdrietig was, dan zou het misschien nog als slechte klucht kunnen worden gezien. Zucht. Helaas is het niet zo'n feest. En dat zijn onze leiders. Ik zou willen dat de kaarten daar eens flink geschud worden, dat er eens geluisterd wordt naar wat er speelt bij het volk, bij jou en bij mij. Begrijpen dat nóg meer geld stoppen in een oorlog voor nóg meer oorlog zorgt. Dat snapt een kind nog. Het zou wat mij betreft goed zijn als wat regeringsmensen eens écht op reces gaan of dat sommigen een training geweldloze communicatie zouden voeren en voor sommigen is zelfs een cursus in hun eigen ministerie een goed begin. Misschien kunnen ze eens op een sportief teamuitje voor de broodnodige bonding of gewoonweg het ambt neerleggen? Zo maar wat ideetjes hoor.

Maar goed, wie ben ik? Ik ben een burger. Naar mij wordt niet geluisterd. Zelfs niet door mijn hond.

Vanochtend trok zij gewoon haar eigen plan. Ze maakte niet een wandeling van een half uur, maar van maar liefst twee uur, waarvan ik anderhalf uur heb lopen zoeken en roepen. Eerst mijn oude hond naar huis brengen, dan weer op de fiets naar het bos gaan, buren gealarmeerd, in tuinen gezocht, in borders gekeken. Nee, De Koningin doet gewoon wat ze wil. Op haar tracker zie ik dat ze het erg naar haar zin heeft en ze rent van hot naar her. Ze heeft maling aan verbodsborden of richtingaanwijzers. Zij gaat haar Koninklijke Neus achterna, dan links, dan rechts. Stuur- en richtingloos. Wat dat betreft kan ze zó de regering in, denk ik tussen twee kreten in. Ondertussen schreeuw ik de longen uit mijn lijf, ben geïrriteerd, heb het snikheet op deze nog snikhetere dag. Ik zou zelf met mijn irritatie en het-onafgebroken-hetzelfde-roepen ook geen gek figuur slaan tijdens zo'n debat.

En dan eindelijk komt De Koningin aangerend, op volle toeren. Oren en staart omhoog. Ze remt vlak voor mijn voeten af en met haar tong op de grond kijkt ze me ongelooflijk blij aan. 'Goed hé, vrouwtje, hier ben ik! Mag ik nu mijn beloning?'. Ik ben gekke Gerritje niet (of mag ik dat niet meer zeggen? Ik ken geen Gerrit en ik bedoel het dus ook niet persoonlijk. Mocht ik iemand kwetsen dan is dat onbedoeld en het spijt me).

Ik kijk in haar ogen en zie alleen maar toewijding aan haar Koninklijke Neus. Nee, van alles en iedereen om mij heen is zíj in elk geval níet verdwaald. Daar hou ik me maar aan vast.

www.silent-touch.nl

 

Ninja - nonnegotiable my friend

Onverwachts kwam die kleine op mijn pad. Misschien is dat wel kenmerkend voor mooie ontmoetingen, omdat we er wellicht geen verwachtingen over kunnen hebben? 

In elk geval kwam die kleine in een - wat ik heb ervaren als - lastiger periode in mijn leven. Net gescheiden, vol stress, dubbele banen, geldzorgen en de zorg over mijn nog jonge kinderen en mezelf. Toen er helemaal geen plek of ruimte was voor een extra huisgenoot, besloot ze toch dat ze erbij wilde horen. Het is inmiddels ruim 16 jaar geleden...

Al eerder had ik de wens uitgesproken dat ik een hondje zou willen en mijn vriendin had al aangekondigd, dat ik niet op zoek hoefde te gaan, maar dat deze vanzelf mijn 'pad zou kruisen'. Een paar weken na deze uitspraak, liep ik op een gure januarimiddag op het strand. Ik was op z'n zachts gezegd, niet bepaald in een opgeruimde bui en hield mijn blik strak naar beneden gericht, waar mijn voeten net niet in de vloedlijn liepen. (alhoewel ik me het liefst in de winterkou in de golven had geworpen). Ik was zo naar binnen gericht dat ik zelfs bijna struikelde over de berg puppies, die letterlijk mijn pad kruisten. Ze bleken van een man te zijn die op de boulevard van Zandvoort een huis kraakte. De afspraak was al snel gemaakt om de dag erna met mijn kinderen een pup uit te zoeken.

Mijn verkering (inmiddels echtgenoot), vrienden en familie - met uitzondering van mijn kinderen - zagen het allemaal niet zo zitten (begrijpelijkerwijs), maar er was geen redden meer aan. Die pup moest en zou er komen, tegen alle logica in.

Mijn kinderen gingen de volgende dag vol enthousiasme mee en ik heb het aan hun overgelaten om een pup uit te zoeken. In stilte bedacht ik me dat ik het beter aan hen kon overlaten om een levenspartner te zoeken, omdat ik er zelf niet zo goed in leek te zijn. Dat was een wijs besluit. Ik had namelijk mijn ogen allang op een witte pup met een zwarte vlek laten vallen, maar de kinderen waren unaniem en twijfelloos: het móest dat witte/bruine/zwarte bolletje worden. 

Ik weet nog dat ik haar vasthield toen ik buiten stond en dat ik me in één keer ietwat paniekerig realiseerde dat ik in eenvoudigweg een baby mee naar huis nam. Een verantwoording erbij. Ik had nog niet eens een riem, of een mand. En toch...dat kleine bolletje wol had al lang ons hart gestolen. En om haar stempeltje te drukken, plaste ze ook direct maar even op schoot bij een van de kinderen, zodra we in de auto zaten.

Thuis aangekomen heb ik direct een goed gesprek met elkaar gevoerd. Tenslotte had ik maar twee weken vrij en in die twee weken moest ze zindelijk worden. Sommige dingen zijn gewoon nonnegotiable. Met haar pientere oogjes keek ze me aan en maakte al snel duidelijk dat ze me direct begreep. Zij was dan ook binnen twee weken zindelijk.

Ze kreeg de naam Ninja! Meisje. En dat was ze; vaak meer een dame of een behoorlijke Tánte. Je hebt je naam zo'n eer gedaan!

In een storm in mijn leven liep deze kleine schat mijn leven in. Ze liep naast me, voor me, bij me, achter me, liefst OP me. Fel als ze was, beschermde ze mij met hand en (menig welgemeende en soms ook welgemeende) tand. Zij was een troost, een trouwe vriendin en bovenal in vele momenten eenvoudigweg vanzelfsprekend aanwezig. Gekscherend noemden we haar 'mijn satellietje' omdat ze mij haarfijn aanvoelde.  Als ik verdrietig was of als ik me niet lekker voelde, legde ze haar kopje tegen me aan. En ze beet/blafte behoorlijk fel van zich af als er een 'onbetrouwbaar' sujet aan de deur stond. 'Don't touch my mom!'.

Een heel kleine witte/bruine/zwarte bolletje dat zo snel en wendbaar was als een hertje, werd langzaamaan prachtig grijs. Een sterk hondje, een karaktervol hondje, een hondje met Prinsessengedrag, net zoals het vrouwtje overigens. Een hondje waarvan ik zo veel hou, die ik zo dankbaar ben voor alle stappen die we samen hebben mogen zetten in dit leven.

In die ruim 16 jaar samen hebben we zo veel beleefd en geleefd en bovenal van elkaar genoten en van elkaar gehouden. Dankbaar dat jij in mijn leven bent.

Afscheid nemen, bestaat niet. 

Sommige dingen in het leven zijn nu eenmaal nonnegotiable, my friend!