🐾De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

Thor woont inmiddels alweer een half jaar bij ons en heeft zich ontwikkeld van een onwennige asielhond tot een speelse, grote, zachtaardige knuffelbeer.

Maar er liggen nog wat verhalen op de plank uit zijn eerste maanden bij ons. Verhalen die te leuk zijn om niet te delen.

Dus even terug in de tijd… 
De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

In dit nieuwe huis gebeuren bijzondere dingen. Er komen heel veel kinderen over de vloer. Kleintjes van 3 maanden tot kleuters van 4 jaar en dan nog een hele rij volwassen kinderen. Afleiding alom!

Ik ben blij om iedereen te zien. Liefst lebber ik de gezichtjes af van de kleintjes en ga ik op mijn rug liggen bij de grotere mensen.

Alleen jongemannen met een muts op, vind ik minder te vertrouwen. Dan gaan mijn haren omhoog en blaf ik, net zo lang tot ze hun muts afzetten. Dan zie ik tenminste wat eronder zit. En dan is het goed.

Eerst wist ik niet dat ik kon blaffen, maar heel soms laat ik van me horen: bij mutsen dus, of als ik in de auto zit en een koe zie. Dat zijn rare beesten, een soort grote honden. Die moet ik maar eens van dichtbij gaan bekijken.

Nadat ik eerst drie weken heb bijgeslapen en bij-gegeten, ben ik behoorlijk gegroeid. Zeker vijf centimeter de lucht in en ook mijn spiermassa begint te groeien. Ik word nu al een grote en stoere jongen. En ik word vast nóg veel groter!

Mijn naam duidt op de donder, maar ik heb zo’n zachtaardig en bovenal rustig karakter dat ik vooral donderslief ben.

Mijn naam leidt overigens tot grappige woordspelingen. Zo ga ik mee naar het werk van de baas en ben nu officieel de kanThorhond geworden. Ik begrijp de grap niet, maar baasje en vrouwtje lachen er hartelijk om.

Ze maken overigens meer grapjes met mijn naam:

Ik ga ervanThor.

Stel je Thor.

En dan liggen ze gevouwen om hun eigen grappen.

Ze doen maar! Het maakt mij niet uiThor!

Gelukkig komt er soms een oppashond in mijn huis. De ene keer is dat Grace en de andere keer is dat Nine. Allebei mooie Blondies en ik ben daarmee behoorlijk in mijn nopjes.

Op die dagen wordt er de hele dag gespeeld: binnen, buiten, binnen, buiten. Heel af en toe moet baasje of vrouwtje even optreden om de orde te herstellen.

Maar met één van mijn twee blondies naast me, voel ik me een hele venThor!

🐾 Thor

En toen kwam de spelletjesavond…

Zes kinderen, partners, kleinkinderen en een hond. Krijg dat maar eens tegelijk op vakantie.

Vijftien jaar geleden lukte het ons al bijna om iedereen mee te krijgen. Vijf van onze zes kinderen gingen destijds mee, samen met twee ‘aanhangers’. In Bretagne, met zand, zee en zon, was het een fantastische ervaring. Ik herinner me foto’s van verboden vuren op het strand, barbecueën in de tuin, zwemmen, surfen, vooral bizar veel eten met al die pubers en veel… heel veel wasgoed.

Dat leek bijna niet meer te evenaren. Tot deze zomer.

Ook nu gingen vijf van onze zes kinderen mee, inmiddels met partners én ook nog kleinkinderen. Het was een volle bak: twaalf volwassenen, vier kinderen en één hond. Dit keer trokken we naar de bergen van Oostenrijk.

Goud zoeken, klimmen, zwemmen, watervallen, skiliften, berghutten, paragliden door twee dare devils en waar we ook keken: niet normaal mooie uitzichten en schitterend weer.

Er stond van alles op het programma. Soms gezamenlijk, maar ook in kleinere samenstellingen zwierven we door de omgeving om elkaar aan het einde van de dag weer te treffen bij het avondeten.

En toen kwam de spelletjesavond.

Eigenlijk was dat de enige spelbreker van de vakantie. De Aperol, witte en rode wijn vloeiden rijkelijk en al snel ging het volume omhoog. Spelregels werden vooral ‘rekbare’ suggesties. Dit zorgde bij de ene helft van de tafel voor grote hilariteit en bij de andere helft voor grote ergernis.

In nog geen anderhalf uur werd de familiedynamiek uitvergroot. Iemand haakte al snel af, de ander ging er met een gestrekt been in, de volgende hield voet bij stuk en aan sommigen ging het hele toneel ongemerkt voorbij.

Ik heb werkelijk onder tafel gelegen van het lachen om alle consternatie… en vervulde daarmee ook weer mijn eigen rolletje in dit flamboyante familiespektakel.

Godzijdank zijn we allemaal geen pubers meer en eindigde de avond zonder al te grote spreekwoordelijke kleerscheuren. De volgende ochtend scheen de zon gewoon weer.

De dagen erna lieten we de spelletjes veilig in de doos. Want het was inmiddels wel duidelijk: alle kaarten voor deze vakantie waren geschud.

 

En vooral goede gesprekken..

We zijn onderweg naar familie, manlief en ik...en natuurlijk onze hond.

Thor ligt languit op de achterbank, poten omhoog en zijn neus verborgen in mijn trui, die ik achteloos in een hoek heb geworpen. Hooguit laat hij af en toe een diepe zucht van tevredenheid horen. Hij is helemaal gelukkig en voelt zich kennelijk volkomen veilig bij ons.

Manlief en ik kunnen eindeloos lang stil zijn, maar als we dan wat zeggen, is het altijd reuze zinvol.

Zo passeert een mooie auto ons. Mijn man kennende, die altijd wel te porren is voor een eventuele aanschaf, merk ik op:

‘Kijk! Dat vind ik nou wel een mooie auto.’

Dan merkt hij droogjes op:

‘Daar rijd je in.’

We schieten allebei in de lach en Thor tilt geschrokken even zijn kop op.

Dan is het weer een tijdje stil.

Even later spot ik een grappig klein caravannetje en attendeer mijn man erop.

Zegt hij droogjes:

‘Dat is een UK-kie zeg. En heeft-ie gekocht bij de Action.’

Het duurt even voordat ik de sticker zie dat de bestuurders uit de UK komen en dat het merk inderdaad Action is.

Wederom barsten we in lachen uit en Thor wordt wreed uit zijn slaap verstoord.

In stilte peuzelen we wat uit onze voorraadtas en dan merk ik op:

‘Wat hebben we het fijn hè?’

‘Ja,’ zegt hij. ‘En toch leuk.’

‘En vooral goede gesprekken.’

Inmiddels hebben we de slappe lach en Thor, die waarschijnlijk denkt dat hij de enige volwassene is in de auto, draait ons diep zuchtend de rug toe en lijkt te denken:

‘Kunnen jullie alsjeblieft éventjes je mond houden?’

Piemels, heksen en grote vragen

Mijn kleinzoon van 4,5 jaar en ik kunnen samen heerlijk stil zijn, ieder in eigen binnenwereld, ontspannen en van tijd tot tijd is er een uitwisseling over de meest uiteenlopende onderwerpen. Af en toe belanden we in een ‘waarom-vragen’, maar vaker praat dit mannetje over wat er spontaan in hem opborrelt en luister ik in stille verwondering naar zijn observaties en wat hem zoal bezighoudt:

‘OmaLin: jij bent een meisje dus jij hebt geen piemel. Opa wel, want hij is een jongen.’
‘OmaLin: jij bent de mama van mijn mama. OmaWicca is de mama van mijn papa.’
‘OmaLin, je hebt lieve heksen en boze heksen. Ben jij ook een heks?’

Mijn antwoorden bestaan grotendeels uit: ‘Ja dat klopt’. En dan wordt al snel een ander onderwerp tegen mij aangehouden, van piemels en poep tot leven en dood.

Vandaag slenteren we saampjes, puffend van de warmte, naar de supermarkt om de hoek om een ijsje te halen. Nonchalant tegen een steentje schoppend, hoor ik zijn heldere stemmetje:

‘OmaLin, Grootmoeder is jouw mama, toch?’ En in één adem vervolgt hij dat zij nu in de hemel is. 
‘Ging zij eerder dood dan jij?’, vraagt hij dan en kijkt me bloedserieus aan. Ik moet nu wel een glimlach onderdrukken, maar ik hoef niets te zeggen, want hij praat rustig verder.

‘En grootvader is toch jouw papa? Hij is ook dood en in de hemel bij grootmoeder.
Ik vind het wel jammer dat ik ze niet meer kan zien’.

Dan denkt hij even na en kijkt me dan opgewekt aan en zegt dan:
‘Jij bent er gewoon nog, maar weet je, OmaLin: Alles wat leeft gaat dood.’

‘Ja, dat klopt.’

Met ons ijsje in de hand lopen we daarna naar huis. 

Zijn gezichtje en handjes zitten al vol met smeltend ijs. En ik smelt mee.

'Mi libre perdido'

Van Spanje kan ik intens genieten; de mensen, het eten, het klimaat, de natuur. Heerlijk. Maar de Spaanse taal komt mij bepaald niet aangewaaid. Manlief spreekt het best redelijk en heeft een geweldig talent om alles wat hij niet weet er gewoon bij te bluffen, met een ongelooflijk geloofwaardig gezicht erbij. En ik verschuil me daar al jaren achter en knik gewoon vrolijk mee.

Nu ligt manlief zonder uitzondering altijd in een deuk als ik ook maar één woord Spaans probeer. Cervezza, gracias, por favor… het maakt niet uit; mijn uitspraak werkt op zijn lachspieren. 
En eerlijk: ik zie hem graag lachen, dus ik gun hem dit pleziertje. Humor om te lachen.

Toch neem ik me elke keer weer voor om – ondanks het gebrek aan aanmoediging van zíjn kant en dankzij de onverbeterlijke goede moed aan míjn kant – een extra woordje Spaans op te pikken. En écht… ik herken steeds meer woorden, al houd ik mijn lippen liefst stijf op elkaar.

In mijn zoektocht naar crackers van boekweit, vroeg ik aan mijn wandelende woordenboek wat dat in het Spaans zou zijn. Even dacht hij na, keek me toen aan en zei toen met een stalen smoelwerk:
'Mi libre perdido.'

Vol vertrouwen loop ik dus de eerste de beste Spaanse natuurvoedingszaak binnen en vraag of ze “crackers mi libre perdido” hebben. De omhoog getrokken wenkbrauwen van de twee Spaanse winkelbedienden én een lachsalvo uit de hoek van waar mijn man stond, deden me snel grijpen naar Google Translate, waar ik leerde dat ik met ‘mi libro perdido’ in elk geval geen boekweit crackers zou krijgen maar kennelijk aangaf dat ik mijn boek kwijt was.

En zo raak ik in Spanje van alles kwijt: woorden, boeken… 
maar nooit mijn lach. 😂

Zomaar een bloempot?

Al jarenlang vertoeven wij regelmatig op het heerlijke eiland Mallorca om mijn SchoneMama te bezoeken, waar zij bijna 45 jaar woonde. Na wat omzwervingen over het eiland vond ze uiteindelijk haar plek in een bergdorpje. Haar typisch Mallorquinse huis, tussen de Spanjaarden én haar Europese vriendenclub, werd haar thuis. En voor ons een welkome plek om te zijn.

Ineke – of Inèz voor velen - had fijne mensen om zich heen vergaard in haar vertrouwde dorp, met uitzicht op haar geliefde berg. Vooral de buurjongen, Aran, was dierbaar. De kleine jongen van 8 of 9 jaar is inmiddels uitgegroeid tot een krachtige volwassen kerel, met een gulle glimlach, dol óp en zorgzaam voor Inèz, in huis, tuin.

Toen uiteindelijk het afscheid kwam, stond hij met dikke tranen bij haar. Oprecht en aandoenlijk. Als eerbetoon plaatste hij een plantenbak uit haar tuin op het kruispuntje voor hun deur. Jaarlijks komen we langs haar oude huis en laten soms een klein steentje, een schelp of een bloemetje achter bij de bloempot. Het valt ons altijd op hoe verzorgd het potje erbij staat en dat de plant nog steeds leeft en soms zelfs bloeit!

Maar ook dit dorp, waar de tijd lang stilstond, ontsnapt niet aan verdere bebouwing en precies op het kruispunt van haar oude huis wordt inmiddels volop gebouwd.
En de vertrouwde bloempot was verdwenen.

Mijn zoekende blik viel op de muur tussen het oude huis van Inèz en Aran en ja hoor: Aran ‘had de pot bliksemsnel gered zodra de bouw begon’, zo vertelde hij toen we elkaar tegenkwamen. Met zijn grote lange armen in een omhelzing uitgestrekt kwam hij ons breedlachend tegemoet. Ondanks mijn zeer beperkte kennis van de Spaanse taal en dankzij de ongelooflijke rappe tong van mijn echtgenoot (vooral veel bluf) begrepen we elkaar weer helemaal.

En laten we eerlijk zijn: vaak gaat het helemaal niet om de woorden, maar om wat we doen. Het veilig stellen van deze bloempot is zo’n gebaar van vriendschap, attentie en zorgzaamheid, daar hoef je geen Spaans voor te kennen. 
Aran (= Berg van kracht en licht) doet zijn naam eer aan.

En zo is het verplaatsen van een eenvoudige bloempot symbool geworden voor eenheid, herinnering en trouw. En daar zit geen woord Spaans bij.

 

---- 

 

Soms begint verandering met even stilstaan. 
Je bent welkom in mijn praktijk voor massage, meditatie en bewustwording. 
Neem een kijkje op mijn website!

Harmonie in hartje Haarlem

Optreden. Het blijft spannend.
Je mond openen en je stem laten horen – ook al ken je de tekst en de melodie nog zo goed. Zeker als dat gebeurt op een plek als de phil. (recent zonder harmonie) Haarlem. Alleen al die zaal, de ruimte, de verwachting… het doet iets. Het zet me toch op scherp.

Met ons koor stonden we daar, samen met nog heel veel andere zangers. Ter ere van het jubileum van onze bevlogen dirigente. Een zaal gevuld met stemmen, met muziek, met aandacht. En ergens ook met een portie gezonde spanning. Want zingen, is toch ook jezelf laten zien. Je stem laat zich niet verstoppen.

Tijdens de generale liep er nog van alles anders dan gepland maar toen we aan de beurt waren, gebeurde er iets. Onze stemmen vonden elkaar. Waar het eerst nog zoeken was, ontstond samenklank. Ieder met een eigen klank, een eigen kleur - en toch gedragen door het geheel. Dan merk je: je staat niet alleen, maar mèt en naast de ander…je klinkt samen, als één.

Na afloop sprak ik een dame van in de tachtig. Ze was zichtbaar ontroerd. Dankbaar ook. Ze vertelde dat ze geraakt was door wat ze had gezien en gehoord. Niet alleen door de muziek, maar door wat eronder lag. Het vertrouwen. Het op elkaar leunen. Het durven.

Haar woorden bleven hangen.
Omdat deze dame liet zien, dat wat voor ons misschien gewoon zingen is, voor een ander iets kan openen. Iets van herkenning misschien. Of een verlangen. Om ook weer een eigen klank te laten horen. Om, ondanks de aarzeling, toch een stap naar voren te zetten. In vertrouwen.

Verwonderd loop ik naar huis.
Dankbaar dat we gelukkig zelfs in de phil. – zonder harmonie - een heel hart aan harmonie kunnen beleven.