In een oogwenk.

Gisteren werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Op een rustige avond werd ik plotseling overvallen door lichtflitsen in mijn oog en gekke vlekken. Omdat ik het toch niet vertrouwde, belde ik voor de zekerheid de spoedpost.

Voordat ik het wist, zat ik op de poli voor nader onderzoek.

Godzijdank liep het voor mij met een sisser af. Nou ja, vooral met een wazige blik en een paar uur grote overgevoeligheid voor licht door de druppels die voor het onderzoek in mijn ogen waren gedaan.

Maar mijn hemel...

In die paar uur van onzekerheid ging mijn mind behoorlijk met me aan de haal. Verbazingwekkend hoeveel stemmen zich ineens met zo'n voorval bemoeien.

Wat als ik blind word?
Wat als ik geopereerd moet worden?
Dan kan ik mijn geliefden niet meer zien. 
Niet meer met mijn hond lopen en de zee zien. 
Nooit meer een boek lezen, schilderen, breien, knutselen of gitaar spelen.

Goh. Dat ruimt wel op in huis, hoorde ik een ander stemmetje.

Verwonderd hoorde ik het allemaal even aan en sprak de stemmen toen ernstig toe:

Ho, ho. Rustig aan, Mind!

Maar mijn mind minded not her own business.

Ze bemoeide zich overal mee en in no time zag ik mijn leven drastisch veranderen.

Er zat niets anders op dan die om aandacht schreeuwende mind maar even te laten uitrazen.

En langzaam werd het weer stil.

Na het onderzoek zag ik wazig en troebel door de druppels en liep ik thuis met een zonnebril rond omdat ieder straaltje licht te veel was.

Maar gek genoeg was er ook weer iets heel helder geworden.

Hoe vanzelfsprekend het allemaal lijkt: 
Kunnen zien. Met je hond lopen. De zee. Een boek. Een gezicht dat je lief is.

Totdat het ineens, al is het maar voor een paar uur, niet meer vanzelfsprekend lijkt.

Mijn blik was nog lang wazig, maar mijn dankbaarheid blijft helder: 
Voor mijn lijf, voor wat ik kan zien en doen. 
Voor de mensen van wie ik houd. 
Voor al het gewone dat zo dierbaar is.

Ook mijn mind wordt er stil van.

 

---

 

Meer weten over bewustwording, meditatie en transformatie?

Woehoeee!

Tussen alle andere apps op mijn telefoon ziet het wezentje van Duolingo eruit alsof hij/zij altijd boos of verveeld is. Zelfs voordat ik ben begonnen met een Franse les. Het heeft dus echt niets met mij te maken. Maar toch. Ik zet altijd mijn beste jambe voor om nog een glimlachje uit dat wezentje te ontlokken. Helaas altijd tevergeefs: dat gezicht blijft op verveeldheid en donderwolken staan.

Binnen in de app is het andere koek. Daar word ik juist begroet met opgewekte geluiden, applaus, poppetjes die overdreven blij ‘Woehoeee!’ roepen als ik een paar woordjes goed heb en word ik onafgebroken beloond met schatkisten en andere bonuspunten. Een overdreven kermis in mijn ogen en ik zie het nut er niet zo van in.

De Franse taal spreken en schrijven is een wens die ik al lang koester en door de jaren heen spijker ik mijn kennis zo nu en dan wat bij. Tenslotte is een deel van mijn familie Franstalig en dan blijft het handig.

Maar goed, ook al is mijn niveau blijven steken op familiegesprekjes, vervoer en boodschappen, als ik bij familie ben, klets ik er gewoon lekker op los. En een glas wijn doet voor mijn spreekvaardigheid meer dan het uitzinnige ‘Woehoeee!’ van Duolingo.

Onlangs mocht ik mijn Frans weer eens testen tijdens een familiebezoekje.

Mijn zwager begroet mij op z’n Frans met twee luchtzoenen en ik besluit hem, met een knipoog, in mijn beste Frans uit te nodigen tot een iets warmere omhelzing.

‘Tu es prêt pour une propre embrasse?’

Hij kent me langer dan vandaag en glimlacht. Mijn schoonzus helpt een handje en legt uit wat ik bedoel: een echte knuffel, buik tegen buik.

‘Aussi avec les arms!’ voeg ik voor alle duidelijkheid nog toe.

En dan hoor ik achter mij ineens een enorme schaterlach.

Mijn schoonzus ligt dubbel.

‘Arms!’ giert ze. ‘Hahaha… arms!’

Un petit peu bleu kijk ik haar aan. Ik heb werkelijk geen idee wat er zo grappig is.

‘BRAS,’ weet ze uiteindelijk uit te brengen. ‘BRAS!’

En finalement tombe het kwartje.

Arms.

Natuurlijk.

Bras of arms, de boodschap was gelukkig wél begrepen. En zo sta ik even later toch maar in een warme buik-tegen-buik-en-armen-omhelzing.

En ergens, heel in de verte, hoor ik iets juichen:

‘Woehoeee!’

Ik vond mijn badpak best leuk

Ook gisteren moest ik mezelf er weer behoorlijk toe zetten. Na het eten lonkte een kopje thee en even lekker nietsdoen, maar nee: het was tijd om mij in mijn badpak te hijsen voor mijn aqua-fit-les. Maar goed. Het is weer gelukt.

Gewapend met kleurrijke drijfgewichtjes voeg ik mij bij mijn medefanatiekelingen. We zijn een bonte verzameling. Voornamelijk boven de dertig, schat ik zo in, met een uitschieter naar 80+ en wij vrouwen komen werkelijk in alle breedte- en lengtematen.

In onze overwegend superdegelijke badpakken wachten we op onze hysterisch enthousiaste instructrice, die ons steevast ‘Meisjes!’ noemt. Dat is overigens zo ongeveer het enige wat ik van haar versta, want de opzwepende muziek met doodvermoeiende beat staat oorverdovend hard. De les zelf is trouwens minstens zo doodvermoeiend, maar wij ‘meisjes’ zetten massaal door.

Gisteren werd onze vertrouwde verzameling badpakken plotseling opgeschrikt door de komst van twee machtig mooie jonge dames. Iets te laat betraden ze het zwembad. Beter gezegd: ze maakten hun Entree.

De één in een supersexy zwart badpak, de ander in de kleinste stringbikini die ik ooit gezien heb. Beiden prachtig goudgebruind en voornamelijk bestaand uit benen, borsten en een heerlijk aanstekelijke lach.

Het hele bad viel even stil.

Nieuwsgierig volgden we het tweetal, dat onder veel kabaal en gelach een plekje achteraan zocht. En dan gebeurt er toch iets merkwaardigs. Ik werd me ineens wel héél bewust van mijn eigen ongelooflijk superdegelijke badpak. Hoe comfortabel dat ook zit.

Tot vijf minuten daarvoor had ik het zelfs nog best een leuk badpak gevonden.

Aaahhh, de jeugd.

Hoe heerlijk om zo te genieten van de kracht en schoonheid van je jonge lijf en het ook gewoon te durven laten zien. Ik kan daarvan genieten. Misschien ook omdat ik me nog goed kan herinneren hoe ongemakkelijk ik me vroeger soms in een bikini kon voelen. Deze twee leken daar in ieder geval geen seconde last van te hebben.

Maar toen begon de les.

En jeugdelijke schoonheid blijkt geen enkele vrijstelling te geven bij aqua-fit.

Al snel werd er niet alleen meer gelachen. Onder luid protest werden buikspieren aangespannen, benen opgetild en armen door het water geploegd. De kleurige gewichtjes, die er aan het begin van de les nog zo vrolijk en onschuldig uitzagen, werden steeds luidruchtiger vervloekt.

Maar we stonden daar toch maar mooi met z’n allen:

de lange, de korte, de brede, de smalle, de jonge, de oude, de stringbikini en het degelijke badpak. Allemaal even charmant ploeterend in hetzelfde zwembad.

Na afloop hezen we ons uit het water: druipend, vermoeid en hopelijk wat strakker.

Thuis spoelde ik mijn trouwe badpakkie uit en hing het te drogen.

Tevreden constateer ik dat er gelukkig twee gestroomlijnde lijnen op staan voorgedrukt.

Scheelt toch weer.

'Nee...ik ga niet mee!'

Afgelopen week klopte een oude bekende aan, die ik al heel lang niet meer had gezien. Toen ik jong was, bleef hij soms wel een paar dagen logeren. Deze keer kwam hij echter niet verder dan de drempel. Ik was zelfs enigszins - en misschien wel een beetje nieuwsgierig - omdat hij zich al zo lang niet meer had laten zien.

Ooit geloofde ik alles wat die stem mij vertelde. Ik ervoer dat als een stofdoek die zomaar in mijn hoofd landde en mijn dagen donkerder maakte en mijn energie ongemerkt opslokte.

En nu? Nu herkende ik hem direct. Dat betekende niet dat hij meteen verdween. Nee, hij bleef nog een halve dag op de drempel hangen, maar verder kwam hij niet. Wat een verschil. Wat een vrijheid.

Kort nadat hij was vertrokken, las ik - toevallig... of was het toch niet zo toevallig? - in de Yogabindu Upanishad de volgende woorden:

Zoals een bal heen en weer wordt geslagen, zo wordt ook de mens 
heen en weer bewogen door twee krachten die in hem leven.

De aardse kracht trekt ons naar buiten: naar verlangens, verwachtingen, controle, succes, afwijzing en verdriet. 
De spirituele kracht nodigt ons naar binnen: naar stilte, vertrouwen, liefde en de herinnering aan wie we werkelijk zijn.
Zolang beide krachten aan ons trekken, voelen we ons soms heen en weer geslingerd. 
De weg van bewustwording is leren herkennen welke stem werkelijk uit onze diepste natuur spreekt.

Mijn Meesters waren daarin een levend voorbeeld voor mij. Zij leerden mij niet hoe ik die donkere stem moest bestrijden, maar hoe ik haar kon herkennen. Mij laten raken, zonder mij te laten meeslepen. 
Kijken vanuit een stille waarnemer. In zachtheid en acceptatie.

Misschien is dat wel de grootste vrijheid die een mens kan ervaren: niet dat deze bezoekers nooit meer langskomen, maar dat je niet langer met ze mee gaat.

Toen ik later in het gras lag en naar de wolken aan de blauwe hemel keek, ontstond er als vanzelf een klein gedichtje:

Eenzaamheid

Soms komt hij langs.
Zomaar, onverwacht.
Tussen alle goeds,
moois en fijns.

Hij pakt mijn hand
en wijst naar donkere gevoelens
en sombere gedachten.

Maar ik geef niet mee.
Ik schud mijn hoofd,
want die weg
zal ik niet gaan.

Na even aandringen
is de lol er blijkbaar af.

Heel stilletjes,
heel gedwee,
zwaait hij weer af.

Nee...ik ga niet mee.

 

Soms begint vrijheid met een eenvoudige keuze!

 

Herken je iets van dit verhaal en ben je nieuwsgierig naar wat bewustwording voor jou zou kunnen betekenen? Neem gerust een kijkje op mijn website!
Silent Touch
Je bent van harte welkom ❤️

🐾De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

Thor woont inmiddels alweer een half jaar bij ons en heeft zich ontwikkeld van een onwennige asielhond tot een speelse, grote, zachtaardige knuffelbeer.

Maar er liggen nog wat verhalen op de plank uit zijn eerste maanden bij ons. Verhalen die te leuk zijn om niet te delen.

Dus even terug in de tijd… 
De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

In dit nieuwe huis gebeuren bijzondere dingen. Er komen heel veel kinderen over de vloer. Kleintjes van 3 maanden tot kleuters van 4 jaar en dan nog een hele rij volwassen kinderen. Afleiding alom!

Ik ben blij om iedereen te zien. Liefst lebber ik de gezichtjes af van de kleintjes en ga ik op mijn rug liggen bij de grotere mensen.

Alleen jongemannen met een muts op, vind ik minder te vertrouwen. Dan gaan mijn haren omhoog en blaf ik, net zo lang tot ze hun muts afzetten. Dan zie ik tenminste wat eronder zit. En dan is het goed.

Eerst wist ik niet dat ik kon blaffen, maar heel soms laat ik van me horen: bij mutsen dus, of als ik in de auto zit en een koe zie. Dat zijn rare beesten, een soort grote honden. Die moet ik maar eens van dichtbij gaan bekijken.

Nadat ik eerst drie weken heb bijgeslapen en bij-gegeten, ben ik behoorlijk gegroeid. Zeker vijf centimeter de lucht in en ook mijn spiermassa begint te groeien. Ik word nu al een grote en stoere jongen. En ik word vast nóg veel groter!

Mijn naam duidt op de donder, maar ik heb zo’n zachtaardig en bovenal rustig karakter dat ik vooral donderslief ben.

Mijn naam leidt overigens tot grappige woordspelingen. Zo ga ik mee naar het werk van de baas en ben nu officieel de kanThorhond geworden. Ik begrijp de grap niet, maar baasje en vrouwtje lachen er hartelijk om.

Ze maken overigens meer grapjes met mijn naam:

Ik ga ervanThor.

Stel je Thor.

En dan liggen ze gevouwen om hun eigen grappen.

Ze doen maar! Het maakt mij niet uiThor!

Gelukkig komt er soms een oppashond in mijn huis. De ene keer is dat Grace en de andere keer is dat Nine. Allebei mooie Blondies en ik ben daarmee behoorlijk in mijn nopjes.

Op die dagen wordt er de hele dag gespeeld: binnen, buiten, binnen, buiten. Heel af en toe moet baasje of vrouwtje even optreden om de orde te herstellen.

Maar met één van mijn twee blondies naast me, voel ik me een hele venThor!

🐾 Thor

En toen kwam de spelletjesavond…

Zes kinderen, partners, kleinkinderen en een hond. Krijg dat maar eens tegelijk op vakantie.

Vijftien jaar geleden lukte het ons al bijna om iedereen mee te krijgen. Vijf van onze zes kinderen gingen destijds mee, samen met twee ‘aanhangers’. In Bretagne, met zand, zee en zon, was het een fantastische ervaring. Ik herinner me foto’s van verboden vuren op het strand, barbecueën in de tuin, zwemmen, surfen, vooral bizar veel eten met al die pubers en veel… heel veel wasgoed.

Dat leek bijna niet meer te evenaren. Tot deze zomer.

Ook nu gingen vijf van onze zes kinderen mee, inmiddels met partners én ook nog kleinkinderen. Het was een volle bak: twaalf volwassenen, vier kinderen en één hond. Dit keer trokken we naar de bergen van Oostenrijk.

Goud zoeken, klimmen, zwemmen, watervallen, skiliften, berghutten, paragliden door twee dare devils en waar we ook keken: niet normaal mooie uitzichten en schitterend weer.

Er stond van alles op het programma. Soms gezamenlijk, maar ook in kleinere samenstellingen zwierven we door de omgeving om elkaar aan het einde van de dag weer te treffen bij het avondeten.

En toen kwam de spelletjesavond.

Eigenlijk was dat de enige spelbreker van de vakantie. De Aperol, witte en rode wijn vloeiden rijkelijk en al snel ging het volume omhoog. Spelregels werden vooral ‘rekbare’ suggesties. Dit zorgde bij de ene helft van de tafel voor grote hilariteit en bij de andere helft voor grote ergernis.

In nog geen anderhalf uur werd de familiedynamiek uitvergroot. Iemand haakte al snel af, de ander ging er met een gestrekt been in, de volgende hield voet bij stuk en aan sommigen ging het hele toneel ongemerkt voorbij.

Ik heb werkelijk onder tafel gelegen van het lachen om alle consternatie… en vervulde daarmee ook weer mijn eigen rolletje in dit flamboyante familiespektakel.

Godzijdank zijn we allemaal geen pubers meer en eindigde de avond zonder al te grote spreekwoordelijke kleerscheuren. De volgende ochtend scheen de zon gewoon weer.

De dagen erna lieten we de spelletjes veilig in de doos. Want het was inmiddels wel duidelijk: alle kaarten voor deze vakantie waren geschud.

 

En vooral goede gesprekken..

We zijn onderweg naar familie, manlief en ik...en natuurlijk onze hond.

Thor ligt languit op de achterbank, poten omhoog en zijn neus verborgen in mijn trui, die ik achteloos in een hoek heb geworpen. Hooguit laat hij af en toe een diepe zucht van tevredenheid horen. Hij is helemaal gelukkig en voelt zich kennelijk volkomen veilig bij ons.

Manlief en ik kunnen eindeloos lang stil zijn, maar als we dan wat zeggen, is het altijd reuze zinvol.

Zo passeert een mooie auto ons. Mijn man kennende, die altijd wel te porren is voor een eventuele aanschaf, merk ik op:

‘Kijk! Dat vind ik nou wel een mooie auto.’

Dan merkt hij droogjes op:

‘Daar rijd je in.’

We schieten allebei in de lach en Thor tilt geschrokken even zijn kop op.

Dan is het weer een tijdje stil.

Even later spot ik een grappig klein caravannetje en attendeer mijn man erop.

Zegt hij droogjes:

‘Dat is een UK-kie zeg. En heeft-ie gekocht bij de Action.’

Het duurt even voordat ik de sticker zie dat de bestuurders uit de UK komen en dat het merk inderdaad Action is.

Wederom barsten we in lachen uit en Thor wordt wreed uit zijn slaap verstoord.

In stilte peuzelen we wat uit onze voorraadtas en dan merk ik op:

‘Wat hebben we het fijn hè?’

‘Ja,’ zegt hij. ‘En toch leuk.’

‘En vooral goede gesprekken.’

Inmiddels hebben we de slappe lach en Thor, die waarschijnlijk denkt dat hij de enige volwassene is in de auto, draait ons diep zuchtend de rug toe en lijkt te denken:

‘Kunnen jullie alsjeblieft éventjes je mond houden?’