dinsdag 1 juni 2021

De bezorger van Vitamine L

Onze honden horen de bestelbusjes al van verre aankomen en tot groot verdriet van de buren laten ze dat luid en duidelijk en vol overgave horen. Zo ook vanochtend vroeg. Ik had vitamines besteld en het gevreesde bestelbusje kwam er echt aan! Een grote witte bus van DPD parkeerde voor ons huis en om de honden te kalmeren, liep ik de jongeman tegemoet. 

Vaak staat de radio van de bestelbusjes aan met muziek variërend van in mijn oren geBENGBENGBENGBENG of geDOEFDOEFDOEFDOEF tot vrolijke volkliedjes. Maar vandaag niet. Vandaag hoorde ik bijna hemelse muziek en enigszins uit balans gebracht, leunde ik tegen onze schuur. Daar werd ik stil van!

De klanken die uit dit bestelbusje kwamen, beroerden me tot in mijn ziel. Een ongelooflijk mooi uitgevoerd kerkelijk lied weerklonk in de straat. Ook al ben ik niet zo'n hele erge fan van kerkmuziek, dit was zéker een prachtige uitvoering van een klassieker, die ik weliswaar herkende maar waarvan ik de naam niet ken. In één keer werd ik teruggeworpen in de tijd en zag mijn vader met naar de hemel gerichte armen en uit volle borst meezingen met de langspeelplaat, die in de hoek van de kamer stond. 

Ik was bepaald ontroerd toen de jongeman uit de laadruimte verscheen en mij een pakje in mijn handen drukte. Een traan liep over mijn wang en ik stamelde dat ik zijn muziek zo mooi vond en dat het me zo raakte. De jongeman keek me bijna verlegen aan en zei: 'Ja, het is rustgevende muziek en ze leggen in het programma uit waar de muziek over gaat. Soms gaat het over liefde, soms over verdriet' en voegde hij erachteraan: 'sorry mevrouw, dat ik u verdrietig maak!'. Ik kon alleen maar schudden met mijn hoofd. Wat er geraakt werd, had niets te maken met verdriet.

Zo stonden we even naast elkaar, te luisteren, met een pakje tussen ons in, totdat ik hem aankeek en zei dat hij me helemaal niet verdrietig maakte, maar dat ik gewoon genoot van zijn muziek.

Terwijl hij naar zijn bus liep, voegde ik er nog aan toe:

'Jij brengt me niet alleen mijn vitamientjes, maar je bezorgt me een goed begin van mijn dag! Dank je wel daarvoor!'

Ik kijk naar mijn pakketje met vitamientjes en grinnikend bedenk ik me dat er echt geen betere vitamine is dan Vitamine L!

Have a Lovely day!


 





woensdag 26 mei 2021

Ninja - nonnegotiable my friend

Onverwachts kwam die kleine op mijn pad. Misschien is dat wel kenmerkend voor mooie ontmoetingen, omdat we er wellicht geen verwachtingen over kunnen hebben? 

In elk geval kwam die kleine in een - wat ik heb ervaren als - lastiger periode in mijn leven. Net gescheiden, vol stress, dubbele banen, geldzorgen en de zorg over mijn nog jonge kinderen en mezelf. Toen er helemaal geen plek of ruimte was voor een extra huisgenoot, besloot ze toch dat ze erbij wilde horen. Het is inmiddels ruim 16 jaar geleden...

Al eerder had ik de wens uitgesproken dat ik een hondje zou willen en mijn vriendin had al aangekondigd, dat ik niet op zoek hoefde te gaan, maar dat deze vanzelf mijn 'pad zou kruisen'. Een paar weken na deze uitspraak, liep ik op een gure januarimiddag op het strand. Ik was op z'n zachts gezegd, niet bepaald in een opgeruimde bui en hield mijn blik strak naar beneden gericht, waar mijn voeten net niet in de vloedlijn liepen. (alhoewel ik me het liefst in de winterkou in de golven had geworpen). Ik was zo naar binnen gericht dat ik zelfs bijna struikelde over de berg puppies, die letterlijk mijn pad kruisten. Ze bleken van een man te zijn die op de boulevard van Zandvoort een huis kraakte. De afspraak was al snel gemaakt om de dag erna met mijn kinderen een pup uit te zoeken.

Mijn verkering (inmiddels echtgenoot), vrienden en familie - met uitzondering van mijn kinderen - zagen het allemaal niet zo zitten (begrijpelijkerwijs), maar er was geen redden meer aan. Die pup moest en zou er komen, tegen alle logica in.

Mijn kinderen gingen de volgende dag vol enthousiasme mee en ik heb het aan hun overgelaten om een pup uit te zoeken. In stilte bedacht ik me dat ik het beter aan hen kon overlaten om een levenspartner te zoeken, omdat ik er zelf niet zo goed in leek te zijn. Dat was een wijs besluit. Ik had namelijk mijn ogen allang op een witte pup met een zwarte vlek laten vallen, maar de kinderen waren unaniem en twijfelloos: het móest dat witte/bruine/zwarte bolletje worden. 

Ik weet nog dat ik haar vasthield toen ik buiten stond en dat ik me in één keer ietwat paniekerig realiseerde dat ik in eenvoudigweg een baby mee naar huis nam. Een verantwoording erbij. Ik had nog niet eens een riem, of een mand. En toch...dat kleine bolletje wol had al lang ons hart gestolen. En om haar stempeltje te drukken, plaste ze ook direct maar even op schoot bij een van de kinderen, zodra we in de auto zaten.

Thuis aangekomen heb ik direct een goed gesprek met elkaar gevoerd. Tenslotte had ik maar twee weken vrij en in die twee weken moest ze zindelijk worden. Sommige dingen zijn gewoon nonnegotiable. Met haar pientere oogjes keek ze me aan en maakte al snel duidelijk dat ze me direct begreep. Zij was dan ook binnen twee weken zindelijk.

Ze kreeg de naam Ninja! Meisje. En dat was ze; vaak meer een dame of een behoorlijke Tánte. Je hebt je naam zo'n eer gedaan!

In een storm in mijn leven liep deze kleine schat mijn leven in. Ze liep naast me, voor me, bij me, achter me, liefst OP me. Fel als ze was, beschermde ze mij met hand en (menig welgemeende en soms ook welgemeende) tand. Zij was een troost, een trouwe vriendin en bovenal in vele momenten eenvoudigweg vanzelfsprekend aanwezig. Gekscherend noemden we haar 'mijn satellietje' omdat ze mij haarfijn aanvoelde.  Als ik verdrietig was of als ik me niet lekker voelde, legde ze haar kopje tegen me aan. En ze beet/blafte behoorlijk fel van zich af als er een 'onbetrouwbaar' sujet aan de deur stond. 'Don't touch my mom!'.

Een heel kleine witte/bruine/zwarte bolletje dat zo snel en wendbaar was als een hertje, werd langzaamaan prachtig grijs. Een sterk hondje, een karaktervol hondje, een hondje met Prinsessengedrag, net zoals het vrouwtje overigens. Een hondje waarvan ik zo veel hou, die ik zo dankbaar ben voor alle stappen die we samen hebben mogen zetten in dit leven.

In die ruim 16 jaar samen hebben we zo veel beleefd en geleefd en bovenal van elkaar genoten en van elkaar gehouden. Dankbaar dat jij in mijn leven bent.

Afscheid nemen, bestaat niet. 

Sommige dingen in het leven zijn nu eenmaal nonnegotiable, my friend! 


zondag 23 mei 2021

Dochters

Als in een wervelwind komt ze langs, mijn jongste dochter. 'Hai mam, kus mam, bye mam'.

En daartussen in ook nog een cappuccino met havermelk, als ik geluk heb. En vandaag heb ik geluk! 

Het is eind maart en na vele koude dagen schijnt er eindelijk een streepje zon in onze tuin. Ze zakt met een heerlijk theatrale diepe zucht neer, strekt haar lange, slanke benen voor zich uit en trekt haar trui uit om die éne streep zon op te vangen en sluit haar ogen.

Ze kan niet lang blijven, want ze wordt zo opgehaald door haar vrienden om een weekendje weg te gaan, mompelt ze terwijl ik een jas aantrek en op een stoel bij haar ga zitten.

Ik geniet met volle teugen van deze zonnestraal in mijn leven.

"Ik ben gestopt met roken', zegt ze dan. Ze trekt één oog open en speurt daarmee mijn gezicht af hoe ik daarop reageer. Officieel weet ik niet dat ze rookt, want tenslotte heeft ze nooit in mijn bijzijn een sigaret opgestoken. Maar mijn neus en voelsprieten hebben haar natuurlijk al eerder verraden, naast Insta natuurlijk.

'Zo, sinds wanneer?' en trek mijn pokerface op; ik laat me niet gekker maken dan ik al ben.

'Sinds vier dagen'.

'Gefeliciteerd. Waarom rookte je eigenlijk?' , want laten we eerlijk zijn: als iemand anti-roken was, was zíj het!

'Ik was verslaafd', zegt ze en ze schiet enthousiast omhoog terwijl ze me in geuren en kleuren uitlegt dat ze het boek 'De Opluchting' van Jan Geurtz in handen kreeg en dat één specifieke anekdote over een vrouw met liefdesverdriet daaruit haar erg aansprak. (ik moet niet vergeten Jan even te bedanken, denk ik vol opluchting)

Het kwam er kortgezegd op neer dat de dame in kwestie verslaafd was geraakt aan roken omdat ze zich zo ellendig voelde en vervolgens vond dat ze wel een sigaretje verdiende. Als een soort van bonus. De eerlijkheid gebiedt mij om te bekennen dat ik in een lastige tijd in mijn leven ook ging roken uit zelfmedelijden en óók vond dat ik af en toe een sigaretje verdiende. Als ik eraan denk, moet ik zo lachen maar destijds was het o zo logisch. Het is natuurlijk de grootst mogelijke onzin; alsof je het verdient om je longen zwart te maken. 

Na mijn ontboezeming kijkt mijn dochter me aan en zegt dat zij dat ook wel herkent. Terwijl we elkaar aankijken, barsten we in lachen uit als we ons realiseren hoe we in staat zijn onszelf voor de gek te houden. Wel een kwartier lang houden we bijna de slappe lach. Kijk, dat is nu iets wat we werkelijk allemaal verdienen: voluit lachen en bij voorkeur vooral en hárd om je zelf! 

Dan wervelt ze omhoog, glimlacht en geeft me een omhelzing.

Met haar eveneens inmiddels gearriveerde vrienden stappen ze vervolgens in de auto en met een flinke dot gas verdwijnen ze uit mijn blikveld.

Dochters, wat zijn het toch een fijne mensen.


Begeleiding bij bewustwording, kijk op www.silent-touch.nl

vrijdag 14 mei 2021

Mooie Meneer Slak

 's Ochtends vroeg wandel ik mijn huis uit, zo mijn tuintje in. Mijn blik valt direct op een slak die met zijn huis op zijn rug behoedzaam zijn weg vindt op de schutting.

'Goedemorgen, Mooie Meneer Slak', zeg ik zachtjes. Ik wil hem niet aan het schrikken maken natuurlijk, want hij hangt gevaarlijk hoog.

'Goedemorgen, Mooie Mevrouw Gwendolin', is zijn vriendelijke reactie en voegt er al snel aan toe:

'Waar in uw tuin is het lekkerste blaadje te vinden?'

'Als ik u niet te veel ontrief, Mooie Meneer Slak, is het gras bij de buren vele male groener!', zeg ik hoopvol.

Een op een steeltje balancerende wenkbrauw wordt vragend omhoog getrokken, terwijl hij ietwat slijmerig zegt: 'Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, uw tuin is verreweg de mooiste in het land!'.

Wel! Dat is weer een hele geruststelling en ik kijk glimlachend naar mijn kleine, toch ietwat verwilderde, postzegeltje.

Ik volg nog een tijdje hoe Mooie Meneer Slak zijn weg vervolgt. Het is niet bepaald een rechte lijn en ik herken me daar goed in. Mijn eigen weg zoeken en vinden. Dat heeft me heel wat paden doen afgaan. Sommige wat hobbelige weggetjes, soms een dead end street, maar alle wegen hadden hun charme en hebben allemaal gediend. 

Mooie Meneer Slak kruipt langzaam naar beneden en laat een schitterend zilver lijntje achter zich. Prachtig glinsterend in de zonnestralen. Een inspiratie om mijn eigen spoor ook zo glanzend en schitterend mogelijk achter te laten. 

Dan begint hij zijn nuttige opruimactie tussen wat gevallen blaadjes. Met zijn beweeglijke voelsprietjes tast hij zijn omgeving af. Die heb ik inmiddels ook wat meer mogen ontwikkelen: mijn voelsprietjes. Ik weet niet precies waar ze zitten, maar ik weet wél dat ze er zijn. En ook dat ze altijd kloppen.

Ik laat Mooie Meneer Slak zijn nuttige werkjes doen en wens hem een fijne dag.

en jou ook!

Zonnige groet van

Mooie Meneer Slak & Gwendolin

🐌🐌

nog een lief rijmpje over een ontmoeting met een slak lezen? klik hier

Begeleiding in bewustwording, kijk op www.silent-touch.nl



zaterdag 1 mei 2021

Gedeelde smart is halve smart! Gedeelde liefde is dubbele liefde

Dat ik op het heerlijke eiland Mallorca ben, zou om een nadere verklaring kunnen vragen, maar voor nu, is dit wat er is:

Ik ben op het heerlijke eiland Mallorca.

Ik heb een lunchafspraak met mijn man, zijn zus en zijn zoon in een dorpsrestaurant. We komen hier al jaren, maar we hebben in dit restaurant, Es Moli, nog nooit gegeten. Hetgeen ik overigens zou kunnen kwalifiëren als een jammerlijk vergissing. Al was het maar omdat een glas wijn hier ook nog gewoon het formaat van een glas wijn heeft en niet zoals in Nederland, zo'n afgemeten bodempje.

Sowieso is eten één van mijn favoriete bezigheden, zowel het maken en het nuttigen ervan. Maar als ik hier in dit dorp in de bergen zit in dit typische Mallorciense restaurant, geniet ik met volle teugen van de geuren, de smaken en de sensaties van het mediteraans eten. Overigens geniet ik ook zonder enig voorbehoud van de ogen van de Spaanse eigenaar van het restaurant: diepgroen, omlijst met inktzwarte lange wimpers onder een rij volle wenkbrauwen. Ik smelt dan al voordat ik een hap heb gegeten. Ik geniet met volle teugen van het voorgerecht, het hoofdgerecht, de mensen die ook komen eten, het gezelschap, de bedrijvigheid. Kortom: de gehele sfeer maakt me dronken van geluk en dankbaarheid en dat kleine glaasje Herbes Seches als toetje geeft een sprankelende twist aan mijn blijdschap.

Alcohol schijnt het sentiment, dat het meeste in ons leeft, ietwat aan te wakkeren, te versterken en aan het licht te brengen. Dat kan diepe vermoeidheid zijn, blijdschap of de zogenaamde 'kwade dronk'. Je raadt het al: Ik dans zo'n beetje de berg op, heerlijk genietend én aanwezig in de subtiele roes van de aqua vitae oftewel levenselixer van dit eiland.

Na de heerlijke lunch vertrekken mijn tafelgenoten met de auto naar ons vakantiehuis, ietwat gelegen boven op de berg en ik kan niet anders dan naar huis lopen, of dansen, beter gezegd. Mijn hart, mijn geluk, mijn dankbaarheid past eenvoudigweg niet in een auto.

Kon ik iedereen maar meenemen in mijn tocht, de berg op, fluitend met de vogels, zingend met de bergen, luisterend naar het geknisper dat mijn voeten maken op het asfalt en de bedwelmende geur van de sinaasappelbomen opsnuivend. De dankbaarheid overvalt me keer op keer. Dankbaarheid is een dienaar van liefde!

Halverwege de berg is er dan ook nog een ontmoeting met iemand die minimaal zo geniet van dit alles als ik, de zoon van mijn man, die voor mij inmiddels zo vertrouwd en dichtbij voelt dat mij wederom een golf van dankbaarheid overspoelt. 

Samen 'bouncen' we even op het ritme in ons hart, op zijn muziek of op de liefde die er is. 

Ik moet in één keer denken aan het spreekwoord: gedeelde smart is halve smart en realiseer me:

Gedeelde Liefde is Dubbele Liefde!



www.silent-touch.nl

maandag 29 maart 2021

TimonLive 7 - Laten schrikken


Al maanden maakt het vrouwtje zich te sappel over de gezondheid van mijn kleine, oude zus Ninja. Het is Ninja voor en Ninja na! Ninja mag in één keer op de bank en hoeft niet meer lang te wandelen, krijgt een heuse winterjas en allemaal extra koekjes. Nou, ik was er klaar mee! Ik heb mezelf even in 'beeld' gebracht, even boven aan de lijst van belangrijkheid, no more mister nice guy, no more achteraan de rij aansluiten!

Ok, ok, ok, achteraf gezien had ik het wel wat minder heftig kunnen aanpakken, maar goed, zeg nu zelf: het resultaat mag er zijn!

Twee weken geleden kreeg ik in één keer zo'n last van mijn rug. Ik kon mijn oude hoofd er niet meer van optillen. Binnen drie dagen had ik een röntgenfoto, diverse onderzoeken en een scan achter mijn kiezen (en mijn baasjes wat eurootjes lichter). Lopen deed ik niet meer, blaffen ho maar, mijn kop liet ik hangen en mijn baasjes waren daardoor helemaal van slag. In één keer was alle aandacht in plaats van op Ninja op mij gevestigd.

Een paar dagen heb ik ze laten bungelen, die baasjes van me en kreeg ik pijnstilling en hoefde ik niet meer te wandelen. Ze dachten dat mijn einde naderde, maar ik had ze bij de neus! Niet dat ik dat expres deed hoor, natuurlijk niet. Tenslotte had ik een paar weken ervoor nog een oplawaai gehad van die aanrijding en kwam ik vorige week nog tussen de deur terecht! Dat doe ik niet voor mijn lol natuurlijk. Maar na anderhalve week knapte ik gewoon in één keer weer helemaal op onder begeleiding van mijn geweldige dierenarts, Bernadette. De medicatie kon worden afgebouwd en de fysio opgebouwd! Ik laat me niet kisten door een kleine hernia hoor! Het leven is veel te leuk. Na twee weken kon ik weer gek doen, rennen, springen en op mijn rug liggen draaien en liet ik mijn typische WOEHOEHOE weer horen. Toen ik die liet horen, wisten ze dat het leed was geleden.

En toch....baasjes realiseren zich nu in één keer wel dat ik toch ook al een oude heer aan het worden ben en dat mijn leeftijd van bijna 15 me af en toe opspeelt. En ach, ik vertoon geen prinsessengedrag, dus ik hoef niet op de bank te liggen en extra koekjes te krijgen en al helemaal geen winterjas, maar wat extra aandacht kan nooit kwaad!

Rustige Poot van

Timon!

Meer lezen over mijn leven als Timon met mijn baasjes?

TimonLive 6 - Boem is Ho!

TimonLive 5
TimonLive 4
TimonLive 3
TimonLive 2
TimonLive Vriend jij bent nog niet jarig!
TimonLive 1
#anicurahillegom
PS Wil je ook een vriendje van mij adopteren? Dat kan via Stichting Vagabond-Pets

 

een steekje laten vallen

Het heerlijke bericht dat er twee babietjes op komst zijn in de familie, nodigde me uit om de digitale breipen eens te laten liggen en de ouderwetse breipennen ter hand te nemen. Niet dat dit direct feilloos ging. Ahum. Diverse keren moest ik alles uithalen en opnieuw beginnen. Het duurde wel even voordat ik de smaak te pakken kreeg. In mijn zoveelste uithaalactie kon ik het wel vergelijken met communiceren. Als je even niet oplet, dan laat je een steek vallen (I did many) en ben je langer bezig met het hele verhaal recht te breien dan die éne onhandige, meestal spontane opmerking. Een gezonde dosis zelfkennis, zelfspot, humor en begrip voor de ander werkt dan het beste. Ook dat heeft bij mij even geduurd, maar het proces is hoopvol...mijn breiwerk vooral dan.

Tussen de regels door, dwalen mijn gedachten af naar een voorval van toen ik een jaar of 10 was. Op een avond zag ik het breiwerkje van mijn moeder liggen en ik dacht haar te kunnen verblijden als ik een paar centimeters erbij zou breien. Ik weet niet meer wat er fout ging, of de mohair wol te pluizig was of het patroon te moeilijk of mijn brei-kwaliteiten onvoldoende, maar na een avondje zweten zat er niets anders op dan het hele breiwerk uithalen. Toen mijn moeder 's avonds laat thuiskwam, was ik in geen velden of wegen te vinden, maar vond ze wél een keurig opgerolde bol en twee lege pennen. Ze was niet eens kwaad toen ik de ochtend erna schoorvoetend de keuken in liep. Achteraf vertelde ze dat ze zo ontzettend moest lachen en tot op de dag van vandaag draagt ze het zwart/paarse wollige vestje nog steeds. Onbetaalbaar onverslijtbaar!

En nu ik zo kijk naar het eindresultaat van mijn babydekentje, zie ik ook helemaal niets meer van mijn eigen worstelingen en blijft vooral de bonus over:

in elk steekje zit een klein gebed, een lief, mooi wensje
voor een wonderlijk, magisch, nieuw mensje

Werkelijk: Breien of communiceren, het is allemaal te leren!

 

 

 

 

Meer weten over bewustwording in je dagelijkse leven? Kijk op www.silent-touch.nl