En vooral goede gesprekken..

We zijn onderweg naar familie, manlief en ik...en natuurlijk onze hond.

Thor ligt languit op de achterbank, poten omhoog en zijn neus verborgen in mijn trui, die ik achteloos in een hoek heb geworpen. Hooguit laat hij af en toe een diepe zucht van tevredenheid horen. Hij is helemaal gelukkig en voelt zich kennelijk volkomen veilig bij ons.

Manlief en ik kunnen eindeloos lang stil zijn, maar als we dan wat zeggen, is het altijd reuze zinvol.

Zo passeert een mooie auto ons. Mijn man kennende, die altijd wel te porren is voor een eventuele aanschaf, merk ik op:

‘Kijk! Dat vind ik nou wel een mooie auto.’

Dan merkt hij droogjes op:

‘Daar rijd je in.’

We schieten allebei in de lach en Thor tilt geschrokken even zijn kop op.

Dan is het weer een tijdje stil.

Even later spot ik een grappig klein caravannetje en attendeer mijn man erop.

Zegt hij droogjes:

‘Dat is een UK-kie zeg. En heeft-ie gekocht bij de Action.’

Het duurt even voordat ik de sticker zie dat de bestuurders uit de UK komen en dat het merk inderdaad Action is.

Wederom barsten we in lachen uit en Thor wordt wreed uit zijn slaap verstoord.

In stilte peuzelen we wat uit onze voorraadtas en dan merk ik op:

‘Wat hebben we het fijn hè?’

‘Ja,’ zegt hij. ‘En toch leuk.’

‘En vooral goede gesprekken.’

Inmiddels hebben we de slappe lach en Thor, die waarschijnlijk denkt dat hij de enige volwassene is in de auto, draait ons diep zuchtend de rug toe en lijkt te denken:

‘Kunnen jullie alsjeblieft éventjes je mond houden?’

Piemels, heksen en grote vragen

Mijn kleinzoon van 4,5 jaar en ik kunnen samen heerlijk stil zijn, ieder in eigen binnenwereld, ontspannen en van tijd tot tijd is er een uitwisseling over de meest uiteenlopende onderwerpen. Af en toe belanden we in een ‘waarom-vragen’, maar vaker praat dit mannetje over wat er spontaan in hem opborrelt en luister ik in stille verwondering naar zijn observaties en wat hem zoal bezighoudt:

‘OmaLin: jij bent een meisje dus jij hebt geen piemel. Opa wel, want hij is een jongen.’
‘OmaLin: jij bent de mama van mijn mama. OmaWicca is de mama van mijn papa.’
‘OmaLin, je hebt lieve heksen en boze heksen. Ben jij ook een heks?’

Mijn antwoorden bestaan grotendeels uit: ‘Ja dat klopt’. En dan wordt al snel een ander onderwerp tegen mij aangehouden, van piemels en poep tot leven en dood.

Vandaag slenteren we saampjes, puffend van de warmte, naar de supermarkt om de hoek om een ijsje te halen. Nonchalant tegen een steentje schoppend, hoor ik zijn heldere stemmetje:

‘OmaLin, Grootmoeder is jouw mama, toch?’ En in één adem vervolgt hij dat zij nu in de hemel is. 
‘Ging zij eerder dood dan jij?’, vraagt hij dan en kijkt me bloedserieus aan. Ik moet nu wel een glimlach onderdrukken, maar ik hoef niets te zeggen, want hij praat rustig verder.

‘En grootvader is toch jouw papa? Hij is ook dood en in de hemel bij grootmoeder.
Ik vind het wel jammer dat ik ze niet meer kan zien’.

Dan denkt hij even na en kijkt me dan opgewekt aan en zegt dan:
‘Jij bent er gewoon nog, maar weet je, OmaLin: Alles wat leeft gaat dood.’

‘Ja, dat klopt.’

Met ons ijsje in de hand lopen we daarna naar huis. 

Zijn gezichtje en handjes zitten al vol met smeltend ijs. En ik smelt mee.

'Mi libre perdido'

Van Spanje kan ik intens genieten; de mensen, het eten, het klimaat, de natuur. Heerlijk. Maar de Spaanse taal komt mij bepaald niet aangewaaid. Manlief spreekt het best redelijk en heeft een geweldig talent om alles wat hij niet weet er gewoon bij te bluffen, met een ongelooflijk geloofwaardig gezicht erbij. En ik verschuil me daar al jaren achter en knik gewoon vrolijk mee.

Nu ligt manlief zonder uitzondering altijd in een deuk als ik ook maar één woord Spaans probeer. Cervezza, gracias, por favor… het maakt niet uit; mijn uitspraak werkt op zijn lachspieren. 
En eerlijk: ik zie hem graag lachen, dus ik gun hem dit pleziertje. Humor om te lachen.

Toch neem ik me elke keer weer voor om – ondanks het gebrek aan aanmoediging van zíjn kant en dankzij de onverbeterlijke goede moed aan míjn kant – een extra woordje Spaans op te pikken. En écht… ik herken steeds meer woorden, al houd ik mijn lippen liefst stijf op elkaar.

In mijn zoektocht naar crackers van boekweit, vroeg ik aan mijn wandelende woordenboek wat dat in het Spaans zou zijn. Even dacht hij na, keek me toen aan en zei toen met een stalen smoelwerk:
'Mi libre perdido.'

Vol vertrouwen loop ik dus de eerste de beste Spaanse natuurvoedingszaak binnen en vraag of ze “crackers mi libre perdido” hebben. De omhoog getrokken wenkbrauwen van de twee Spaanse winkelbedienden én een lachsalvo uit de hoek van waar mijn man stond, deden me snel grijpen naar Google Translate, waar ik leerde dat ik met ‘mi libro perdido’ in elk geval geen boekweit crackers zou krijgen maar kennelijk aangaf dat ik mijn boek kwijt was.

En zo raak ik in Spanje van alles kwijt: woorden, boeken… 
maar nooit mijn lach. 😂

Zomaar een bloempot?

Al jarenlang vertoeven wij regelmatig op het heerlijke eiland Mallorca om mijn SchoneMama te bezoeken, waar zij bijna 45 jaar woonde. Na wat omzwervingen over het eiland vond ze uiteindelijk haar plek in een bergdorpje. Haar typisch Mallorquinse huis, tussen de Spanjaarden én haar Europese vriendenclub, werd haar thuis. En voor ons een welkome plek om te zijn.

Ineke – of Inèz voor velen - had fijne mensen om zich heen vergaard in haar vertrouwde dorp, met uitzicht op haar geliefde berg. Vooral de buurjongen, Aran, was dierbaar. De kleine jongen van 8 of 9 jaar is inmiddels uitgegroeid tot een krachtige volwassen kerel, met een gulle glimlach, dol óp en zorgzaam voor Inèz, in huis, tuin.

Toen uiteindelijk het afscheid kwam, stond hij met dikke tranen bij haar. Oprecht en aandoenlijk. Als eerbetoon plaatste hij een plantenbak uit haar tuin op het kruispuntje voor hun deur. Jaarlijks komen we langs haar oude huis en laten soms een klein steentje, een schelp of een bloemetje achter bij de bloempot. Het valt ons altijd op hoe verzorgd het potje erbij staat en dat de plant nog steeds leeft en soms zelfs bloeit!

Maar ook dit dorp, waar de tijd lang stilstond, ontsnapt niet aan verdere bebouwing en precies op het kruispunt van haar oude huis wordt inmiddels volop gebouwd.
En de vertrouwde bloempot was verdwenen.

Mijn zoekende blik viel op de muur tussen het oude huis van Inèz en Aran en ja hoor: Aran ‘had de pot bliksemsnel gered zodra de bouw begon’, zo vertelde hij toen we elkaar tegenkwamen. Met zijn grote lange armen in een omhelzing uitgestrekt kwam hij ons breedlachend tegemoet. Ondanks mijn zeer beperkte kennis van de Spaanse taal en dankzij de ongelooflijke rappe tong van mijn echtgenoot (vooral veel bluf) begrepen we elkaar weer helemaal.

En laten we eerlijk zijn: vaak gaat het helemaal niet om de woorden, maar om wat we doen. Het veilig stellen van deze bloempot is zo’n gebaar van vriendschap, attentie en zorgzaamheid, daar hoef je geen Spaans voor te kennen. 
Aran (= Berg van kracht en licht) doet zijn naam eer aan.

En zo is het verplaatsen van een eenvoudige bloempot symbool geworden voor eenheid, herinnering en trouw. En daar zit geen woord Spaans bij.

 

---- 

 

Soms begint verandering met even stilstaan. 
Je bent welkom in mijn praktijk voor massage, meditatie en bewustwording. 
Neem een kijkje op mijn website!

Harmonie in hartje Haarlem

Optreden. Het blijft spannend.
Je mond openen en je stem laten horen – ook al ken je de tekst en de melodie nog zo goed. Zeker als dat gebeurt op een plek als de phil. (recent zonder harmonie) Haarlem. Alleen al die zaal, de ruimte, de verwachting… het doet iets. Het zet me toch op scherp.

Met ons koor stonden we daar, samen met nog heel veel andere zangers. Ter ere van het jubileum van onze bevlogen dirigente. Een zaal gevuld met stemmen, met muziek, met aandacht. En ergens ook met een portie gezonde spanning. Want zingen, is toch ook jezelf laten zien. Je stem laat zich niet verstoppen.

Tijdens de generale liep er nog van alles anders dan gepland maar toen we aan de beurt waren, gebeurde er iets. Onze stemmen vonden elkaar. Waar het eerst nog zoeken was, ontstond samenklank. Ieder met een eigen klank, een eigen kleur - en toch gedragen door het geheel. Dan merk je: je staat niet alleen, maar mèt en naast de ander…je klinkt samen, als één.

Na afloop sprak ik een dame van in de tachtig. Ze was zichtbaar ontroerd. Dankbaar ook. Ze vertelde dat ze geraakt was door wat ze had gezien en gehoord. Niet alleen door de muziek, maar door wat eronder lag. Het vertrouwen. Het op elkaar leunen. Het durven.

Haar woorden bleven hangen.
Omdat deze dame liet zien, dat wat voor ons misschien gewoon zingen is, voor een ander iets kan openen. Iets van herkenning misschien. Of een verlangen. Om ook weer een eigen klank te laten horen. Om, ondanks de aarzeling, toch een stap naar voren te zetten. In vertrouwen.

Verwonderd loop ik naar huis.
Dankbaar dat we gelukkig zelfs in de phil. – zonder harmonie - een heel hart aan harmonie kunnen beleven.

Blog 2 De wereld volgens Thor (2) "Ik leer snel"

Ik leer snel. Weliswaar wist ik eerst niet dat mijn naam Thor was, maar wat ik wél heel snel in de gaten kreeg, is dat als ik buiten poep of plas, ik wat lekkers krijg. Dat hoefden ze me geen twee keer te zeggen.

Daarnaast leer ik supersnel om te wachten bij de voordeur, bij het oversteken en bij het eten krijgen. Binnenshuis luister ik geweldig goed naar commando’s, zoals zitten, liggen en naast.

Buitenshuis groeien er bananen in mijn oren, zegt het baasje. Ik weet niet wat hij bedoelt, maar als ik andere honden zie, dan kan ik gewoon niet komen. Dan wil ik spelen, spelen, spelen en ik weet nog niet zo goed dat ik op baasje en vrouwtje moet letten. Zij letten toch op mij?

Ook bij de ‘jonge honden training’ doe ik super mijn best en kan ik heel goed bij het baasje komen. Maar als ik los ben in het bos of op het strand… tja… dan ga ik ook echt LOS.

En alleen zijn… dat vind ik niet leuk. Dan kijk ik of er ergens een draadje los hangt waar ik aan kan trekken. Bijvoorbeeld de punt van de theedoek, waar dan liefst nog wat glaswerk op staat, dat dan omvalt. Of ik zet mijn grote klossen van voorpoten op het aanrecht en lebber met mijn nog grotere tong de bouillon uit de pan. Óf ik vind het groenteafvalzakje en trek dat door de keuken heen. En niet te vergeten de sloffen en schoenen die ik graag meesleep naar mijn mand.

Ik zie dat niet als slopen trouwens. Ik noem het: het huis een beetje herinrichten.

Logisch toch? Wie wil er nu alleen zijn?

Inmiddels heb ik ook de hele familie ontmoet. Iedereen is even enthousiast over mij — en ik over hen. Ik word keurig voorgesteld als Thor en ik geef iedereen een lik en een poot. Dat is toch best netjes voor zo’n straathond als ik.

Als mensen willen weten wat voor ras ik ben, hoor ik dat ik een ‘Chien de la Rue’ ben. Dat klinkt eigenlijk best goed, vind je niet?

Overigens noemt de kleinzoon van vier en een half jaar mij ‘Kever’.
Begrijp jij het?

Maar goed… ik leer snel. En volgens mij valt er in dit nieuwe huis nog een heleboel te ontdekken.

🐾 Thor

The World According to Thor (1) "What’s happening to me?"

It’s a real busy scene here at the shelter. All the dogs are barking more than usual, and the caretakers are excitedly talking to each other. Then a big van drives onto the shelter grounds. On the side, in big letters, it says “Happy Bus.” One by one, we dogs are loaded into the bus. From puppies to bigger dogs. At nine months old, I am the oldest and the biggest. Maybe there are almost thirty dogs in the bus!

I only know the shelter, where I was dumped as a pup along with my sister. My sister didn’t survive, but thanks to the care of the lovely people at the shelter, I made it. I’ve been waiting here for a golden bed for nine months. Not that I’m really aware of it, of course, but clearly something is about to happen now.

Now I’m in the bus. Three days and nights long, with only the occasional pee and poop break. The journey is long. From Romania to various places in Belgium and finally the Netherlands. The icy and snowy roads make the trip even longer. One by one, the dogs are dropped off at their new owners, and the bus gets emptier and emptier.
"Don’t forget me!"

When it’s my turn, it’s nine o’clock in the evening. I hear the door sliding open and my crate being unlocked. My leash is fastened tightly around my body so I can’t escape. 
"Where have I ended up?"

Two people are waiting, a man and a woman. They are handed the adoption papers and my leash. A little later, I hear the sliding door of the bus close again. The bus drives out of the neighborhood.

The hands of that man and woman smell pretty okay, and soon I press my nose to the ground, follow that scent, and walk straight into their house without hesitation.

"Okay, first a pee on the mat and a poop on the kitchen floor! Ah, that feels better!"

After the journey, I’m tired and, without any polite introductions, I flop down on a wool blanket that just lies on the floor. Warm and soft — something I’ve never known — and it’s much better than the crate in the bus.

Maybe this really is one of those golden beds they always talk about. But what that actually means… I still have to find out.