Piemels, heksen en grote vragen

Mijn kleinzoon van 4,5 jaar en ik kunnen samen heerlijk stil zijn, ieder in eigen binnenwereld, ontspannen en van tijd tot tijd is er een uitwisseling over de meest uiteenlopende onderwerpen. Af en toe belanden we in een ‘waarom-vragen’, maar vaker praat dit mannetje over wat er spontaan in hem opborrelt en luister ik in stille verwondering naar zijn observaties en wat hem zoal bezighoudt:

‘OmaLin: jij bent een meisje dus jij hebt geen piemel. Opa wel, want hij is een jongen.’
‘OmaLin: jij bent de mama van mijn mama. OmaWicca is de mama van mijn papa.’
‘OmaLin, je hebt lieve heksen en boze heksen. Ben jij ook een heks?’

Mijn antwoorden bestaan grotendeels uit: ‘Ja dat klopt’. En dan wordt al snel een ander onderwerp tegen mij aangehouden, van piemels en poep tot leven en dood.

Vandaag slenteren we saampjes, puffend van de warmte, naar de supermarkt om de hoek om een ijsje te halen. Nonchalant tegen een steentje schoppend, hoor ik zijn heldere stemmetje:

‘OmaLin, Grootmoeder is jouw mama, toch?’ En in één adem vervolgt hij dat zij nu in de hemel is. 
‘Ging zij eerder dood dan jij?’, vraagt hij dan en kijkt me bloedserieus aan. Ik moet nu wel een glimlach onderdrukken, maar ik hoef niets te zeggen, want hij praat rustig verder.

‘En grootvader is toch jouw papa? Hij is ook dood en in de hemel bij grootmoeder.
Ik vind het wel jammer dat ik ze niet meer kan zien’.

Dan denkt hij even na en kijkt me dan opgewekt aan en zegt dan:
‘Jij bent er gewoon nog, maar weet je, OmaLin: Alles wat leeft gaat dood.’

‘Ja, dat klopt.’

Met ons ijsje in de hand lopen we daarna naar huis. 

Zijn gezichtje en handjes zitten al vol met smeltend ijs. En ik smelt mee.

'Mi libre perdido'

Van Spanje kan ik intens genieten; de mensen, het eten, het klimaat, de natuur. Heerlijk. Maar de Spaanse taal komt mij bepaald niet aangewaaid. Manlief spreekt het best redelijk en heeft een geweldig talent om alles wat hij niet weet er gewoon bij te bluffen, met een ongelooflijk geloofwaardig gezicht erbij. En ik verschuil me daar al jaren achter en knik gewoon vrolijk mee.

Nu ligt manlief zonder uitzondering altijd in een deuk als ik ook maar één woord Spaans probeer. Cervezza, gracias, por favor… het maakt niet uit; mijn uitspraak werkt op zijn lachspieren. 
En eerlijk: ik zie hem graag lachen, dus ik gun hem dit pleziertje. Humor om te lachen.

Toch neem ik me elke keer weer voor om – ondanks het gebrek aan aanmoediging van zíjn kant en dankzij de onverbeterlijke goede moed aan míjn kant – een extra woordje Spaans op te pikken. En écht… ik herken steeds meer woorden, al houd ik mijn lippen liefst stijf op elkaar.

In mijn zoektocht naar crackers van boekweit, vroeg ik aan mijn wandelende woordenboek wat dat in het Spaans zou zijn. Even dacht hij na, keek me toen aan en zei toen met een stalen smoelwerk:
'Mi libre perdido.'

Vol vertrouwen loop ik dus de eerste de beste Spaanse natuurvoedingszaak binnen en vraag of ze “crackers mi libre perdido” hebben. De omhoog getrokken wenkbrauwen van de twee Spaanse winkelbedienden én een lachsalvo uit de hoek van waar mijn man stond, deden me snel grijpen naar Google Translate, waar ik leerde dat ik met ‘mi libro perdido’ in elk geval geen boekweit crackers zou krijgen maar kennelijk aangaf dat ik mijn boek kwijt was.

En zo raak ik in Spanje van alles kwijt: woorden, boeken… 
maar nooit mijn lach. 😂

Zomaar een bloempot?

Al jarenlang vertoeven wij regelmatig op het heerlijke eiland Mallorca om mijn SchoneMama te bezoeken, waar zij bijna 45 jaar woonde. Na wat omzwervingen over het eiland vond ze uiteindelijk haar plek in een bergdorpje. Haar typisch Mallorquinse huis, tussen de Spanjaarden én haar Europese vriendenclub, werd haar thuis. En voor ons een welkome plek om te zijn.

Ineke – of Inèz voor velen - had fijne mensen om zich heen vergaard in haar vertrouwde dorp, met uitzicht op haar geliefde berg. Vooral de buurjongen, Aran, was dierbaar. De kleine jongen van 8 of 9 jaar is inmiddels uitgegroeid tot een krachtige volwassen kerel, met een gulle glimlach, dol óp en zorgzaam voor Inèz, in huis, tuin.

Toen uiteindelijk het afscheid kwam, stond hij met dikke tranen bij haar. Oprecht en aandoenlijk. Als eerbetoon plaatste hij een plantenbak uit haar tuin op het kruispuntje voor hun deur. Jaarlijks komen we langs haar oude huis en laten soms een klein steentje, een schelp of een bloemetje achter bij de bloempot. Het valt ons altijd op hoe verzorgd het potje erbij staat en dat de plant nog steeds leeft en soms zelfs bloeit!

Maar ook dit dorp, waar de tijd lang stilstond, ontsnapt niet aan verdere bebouwing en precies op het kruispunt van haar oude huis wordt inmiddels volop gebouwd.
En de vertrouwde bloempot was verdwenen.

Mijn zoekende blik viel op de muur tussen het oude huis van Inèz en Aran en ja hoor: Aran ‘had de pot bliksemsnel gered zodra de bouw begon’, zo vertelde hij toen we elkaar tegenkwamen. Met zijn grote lange armen in een omhelzing uitgestrekt kwam hij ons breedlachend tegemoet. Ondanks mijn zeer beperkte kennis van de Spaanse taal en dankzij de ongelooflijke rappe tong van mijn echtgenoot (vooral veel bluf) begrepen we elkaar weer helemaal.

En laten we eerlijk zijn: vaak gaat het helemaal niet om de woorden, maar om wat we doen. Het veilig stellen van deze bloempot is zo’n gebaar van vriendschap, attentie en zorgzaamheid, daar hoef je geen Spaans voor te kennen. 
Aran (= Berg van kracht en licht) doet zijn naam eer aan.

En zo is het verplaatsen van een eenvoudige bloempot symbool geworden voor eenheid, herinnering en trouw. En daar zit geen woord Spaans bij.

 

---- 

 

Soms begint verandering met even stilstaan. 
Je bent welkom in mijn praktijk voor massage, meditatie en bewustwording. 
Neem een kijkje op mijn website!