Er rust een vloek op om op tijd op mijn EHBO-training te komen. Al jaren trek ik er drie kwartier voor uit voor een ritje van 25 minuten, maar ook dit keer lukte het niet. Langs de vaart: stilstaande auto. De brug: open. De laatste afslag: afgesloten. Mezelf verontschuldigend en zo onzichtbaar mogelijk schoof ik dertig minuten te laat aan in de kring van EHBO’ers.
Al snel kwam er een lijkbleek persoon binnen die acuut ondersteuning nodig had. Deze lotus zat lekker in haar rol. Gedurende de ochtend verscheen ze meerdere keren met gruwelijke brand- en snijwonden, een inwendige bloeding die tot flauwvallen leidde en andere ellende waarop wij onze kennis mochten loslaten. Dat verloopt niet altijd even geweldig.
Zo stonden er op enig moment twee mannen met de handen in de zakken hoofdschuddend neer te kijken op deze dame, die overtuigend happend naar adem in een stoel hing. De lotus wist daar wel raad mee. Tussen het happen door liet ze even haar rol los en stelde droogjes vast dat de hulpverlener waarschijnlijk op vakantie ging; tenslotte had hij zijn vingers al keurig ingepakt. Dit tot grote hilariteit van de nog wachtende andere hulpverleners, die bij een volgende ronde overigens niet werden gespaard. Ik hou daarvan: lekker assertief, met een goede grap.
Allerhande aandoeningen kwamen weer voorbij. Het verschil tussen draaierig en duizelig. Een hyper en een hypo. De snelheid waarmee een koolmonoxidevergiftiging plaatsvindt. En natuurlijk het reanimeren, dat is en blijft een belangrijke en waardevolle herhaling.
Ook leerden we opnieuw dat je als leek, zoals wij, nooit, maar dan ook nooit een EPI-pen bij een ander mag zetten, tenzij je officieel mantelzorger bent. Dat er vervolgens nog steeds minimaal vier mensen in zo’n groep zitten die menen dat ze de EPI-pen tóch zouden zetten, ook al mág het niet, riep bij mij een acute allergische reactie op.
De instructeur bleef geduldig herhalen wat wel en niet is toegestaan. Ik hield het bij luisteren en mijn verbonden vinger bij zwijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten