'Nee...ik ga niet mee!'

Afgelopen week klopte een oude bekende aan, die ik al heel lang niet meer had gezien. Toen ik jong was, bleef hij soms wel een paar dagen logeren. Deze keer kwam hij echter niet verder dan de drempel. Ik was zelfs enigszins - en misschien wel een beetje nieuwsgierig - omdat hij zich al zo lang niet meer had laten zien.

Ooit geloofde ik alles wat die stem mij vertelde. Ik ervoer dat als een stofdoek die zomaar in mijn hoofd landde en mijn dagen donkerder maakte en mijn energie ongemerkt opslokte.

En nu? Nu herkende ik hem direct. Dat betekende niet dat hij meteen verdween. Nee, hij bleef nog een halve dag op de drempel hangen, maar verder kwam hij niet. Wat een verschil. Wat een vrijheid.

Kort nadat hij was vertrokken, las ik - toevallig... of was het toch niet zo toevallig? - in de Yogabindu Upanishad de volgende woorden:

Zoals een bal heen en weer wordt geslagen, zo wordt ook de mens 
heen en weer bewogen door twee krachten die in hem leven.

De aardse kracht trekt ons naar buiten: naar verlangens, verwachtingen, controle, succes, afwijzing en verdriet. 
De spirituele kracht nodigt ons naar binnen: naar stilte, vertrouwen, liefde en de herinnering aan wie we werkelijk zijn.
Zolang beide krachten aan ons trekken, voelen we ons soms heen en weer geslingerd. 
De weg van bewustwording is leren herkennen welke stem werkelijk uit onze diepste natuur spreekt.

Mijn Meesters waren daarin een levend voorbeeld voor mij. Zij leerden mij niet hoe ik die donkere stem moest bestrijden, maar hoe ik haar kon herkennen. Mij laten raken, zonder mij te laten meeslepen. 
Kijken vanuit een stille waarnemer. In zachtheid en acceptatie.

Misschien is dat wel de grootste vrijheid die een mens kan ervaren: niet dat deze bezoekers nooit meer langskomen, maar dat je niet langer met ze mee gaat.

Toen ik later in het gras lag en naar de wolken aan de blauwe hemel keek, ontstond er als vanzelf een klein gedichtje:

Eenzaamheid

Soms komt hij langs.
Zomaar, onverwacht.
Tussen alle goeds,
moois en fijns.

Hij pakt mijn hand
en wijst naar donkere gevoelens
en sombere gedachten.

Maar ik geef niet mee.
Ik schud mijn hoofd,
want die weg
zal ik niet gaan.

Na even aandringen
is de lol er blijkbaar af.

Heel stilletjes,
heel gedwee,
zwaait hij weer af.

Nee...ik ga niet mee.

 

Soms begint vrijheid met een eenvoudige keuze!

 

Herken je iets van dit verhaal en ben je nieuwsgierig naar wat bewustwording voor jou zou kunnen betekenen? Neem gerust een kijkje op mijn website!
Silent Touch
Je bent van harte welkom ❤️

🐾De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

Thor woont inmiddels alweer een half jaar bij ons en heeft zich ontwikkeld van een onwennige asielhond tot een speelse, grote, zachtaardige knuffelbeer.

Maar er liggen nog wat verhalen op de plank uit zijn eerste maanden bij ons. Verhalen die te leuk zijn om niet te delen.

Dus even terug in de tijd… 
De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

In dit nieuwe huis gebeuren bijzondere dingen. Er komen heel veel kinderen over de vloer. Kleintjes van 3 maanden tot kleuters van 4 jaar en dan nog een hele rij volwassen kinderen. Afleiding alom!

Ik ben blij om iedereen te zien. Liefst lebber ik de gezichtjes af van de kleintjes en ga ik op mijn rug liggen bij de grotere mensen.

Alleen jongemannen met een muts op, vind ik minder te vertrouwen. Dan gaan mijn haren omhoog en blaf ik, net zo lang tot ze hun muts afzetten. Dan zie ik tenminste wat eronder zit. En dan is het goed.

Eerst wist ik niet dat ik kon blaffen, maar heel soms laat ik van me horen: bij mutsen dus, of als ik in de auto zit en een koe zie. Dat zijn rare beesten, een soort grote honden. Die moet ik maar eens van dichtbij gaan bekijken.

Nadat ik eerst drie weken heb bijgeslapen en bij-gegeten, ben ik behoorlijk gegroeid. Zeker vijf centimeter de lucht in en ook mijn spiermassa begint te groeien. Ik word nu al een grote en stoere jongen. En ik word vast nóg veel groter!

Mijn naam duidt op de donder, maar ik heb zo’n zachtaardig en bovenal rustig karakter dat ik vooral donderslief ben.

Mijn naam leidt overigens tot grappige woordspelingen. Zo ga ik mee naar het werk van de baas en ben nu officieel de kanThorhond geworden. Ik begrijp de grap niet, maar baasje en vrouwtje lachen er hartelijk om.

Ze maken overigens meer grapjes met mijn naam:

Ik ga ervanThor.

Stel je Thor.

En dan liggen ze gevouwen om hun eigen grappen.

Ze doen maar! Het maakt mij niet uiThor!

Gelukkig komt er soms een oppashond in mijn huis. De ene keer is dat Grace en de andere keer is dat Nine. Allebei mooie Blondies en ik ben daarmee behoorlijk in mijn nopjes.

Op die dagen wordt er de hele dag gespeeld: binnen, buiten, binnen, buiten. Heel af en toe moet baasje of vrouwtje even optreden om de orde te herstellen.

Maar met één van mijn twee blondies naast me, voel ik me een hele venThor!

🐾 Thor

En toen kwam de spelletjesavond…

Zes kinderen, partners, kleinkinderen en een hond. Krijg dat maar eens tegelijk op vakantie.

Vijftien jaar geleden lukte het ons al bijna om iedereen mee te krijgen. Vijf van onze zes kinderen gingen destijds mee, samen met twee ‘aanhangers’. In Bretagne, met zand, zee en zon, was het een fantastische ervaring. Ik herinner me foto’s van verboden vuren op het strand, barbecueën in de tuin, zwemmen, surfen, vooral bizar veel eten met al die pubers en veel… heel veel wasgoed.

Dat leek bijna niet meer te evenaren. Tot deze zomer.

Ook nu gingen vijf van onze zes kinderen mee, inmiddels met partners én ook nog kleinkinderen. Het was een volle bak: twaalf volwassenen, vier kinderen en één hond. Dit keer trokken we naar de bergen van Oostenrijk.

Goud zoeken, klimmen, zwemmen, watervallen, skiliften, berghutten, paragliden door twee dare devils en waar we ook keken: niet normaal mooie uitzichten en schitterend weer.

Er stond van alles op het programma. Soms gezamenlijk, maar ook in kleinere samenstellingen zwierven we door de omgeving om elkaar aan het einde van de dag weer te treffen bij het avondeten.

En toen kwam de spelletjesavond.

Eigenlijk was dat de enige spelbreker van de vakantie. De Aperol, witte en rode wijn vloeiden rijkelijk en al snel ging het volume omhoog. Spelregels werden vooral ‘rekbare’ suggesties. Dit zorgde bij de ene helft van de tafel voor grote hilariteit en bij de andere helft voor grote ergernis.

In nog geen anderhalf uur werd de familiedynamiek uitvergroot. Iemand haakte al snel af, de ander ging er met een gestrekt been in, de volgende hield voet bij stuk en aan sommigen ging het hele toneel ongemerkt voorbij.

Ik heb werkelijk onder tafel gelegen van het lachen om alle consternatie… en vervulde daarmee ook weer mijn eigen rolletje in dit flamboyante familiespektakel.

Godzijdank zijn we allemaal geen pubers meer en eindigde de avond zonder al te grote spreekwoordelijke kleerscheuren. De volgende ochtend scheen de zon gewoon weer.

De dagen erna lieten we de spelletjes veilig in de doos. Want het was inmiddels wel duidelijk: alle kaarten voor deze vakantie waren geschud.