Alles goed, Gwendolin?

Hoe voel je je, Gwendolin?
Hoe gaat het met je, Gwendolin?
Wat ben je aan het doen, Gwendolin?

Aardig, zeg..flitste er door me heen en al bijna antwoordde ik dat alles goed gaat, dat ik me prima voel en dat ik vooral iets leuks aan het doen ben, totdat ik me realiseerde dat het niet IEMAND was, die deze vraag zo belangstellend op mij afzond, maar een vernuftig tooltje van mijn FB-pagina. Ik staarde verbluft naar het statusbalkje van FB.

Nu zijn er gelukkig mensen die daadwerkelijk willen weten hoe ik me voel, hoe het met me gaat en wat ik aan het doen ben maar meestal komt die belangstelling niet via FB naar mij toe. Dit kleine statusbalkje, met deze oprechte vraag, maar wat gewoon uit een handig ingebouwd softwareprogramma komt,  stuit mij in een keer danig tegen de borst. Waar bemoeit FB zich eigenlijk mee? De leegte van de vraag of in elk geval de leegte waarin mijn antwoord terecht zou komen, werd in een keer wel erg zichtbaar. Hoe is het eigenlijk met ons gesteld als een statusbalk vragen gaat stellen?  FB als onze BFF?

En ik ben echt geen tegenstander van FB, eigenlijk helemaal niet, want ik krijg input van mensen, van sites, die mij echt interesseren of inspireren en ik filter gewoon tussen de  nieuwe laarzen en kopjes koffie met taart, die ook wel geestig zijn soms. Wat mij opvalt is dat we er nog een schepje bovenop doen sinds kort. Daar waar er eerst stond: ‘Gezellig koffie aan het drinken met Miep’, staat er nu achter: ‘Hoe leuk is dat?’. Daar waar eerst de opmerking ‘Ik heb een nieuwe Iphone’ voldeed, wordt er nu toegevoegd: ‘Hoe cool is dat?’. Wat willen we toch allemaal bevestigd zien?

We filteren allemaal natuurlijk.  Zo zullen er ook mensen zijn die mijn blog eruit filteren of juist niet. Ieder zijn ding. Maar iedereen zal het toch met me eens moeten zijn dat het wel een beetje sneu wordt dat FB zelf zich nu ook nog eens bezig gaat houden met hoe ik me voel, hoe het met me gaat, wat ik wel of niet aan het doen ben en of álles goed gaat met me? Alsof álles goed kan gaan?! Jíj mag het vragen, maar laat FB zich lekker met zichzelf bezighouden. Hoe sneu is dat? Sneu, denk ik dan!

OMG

OMG! Tot voor kort wist ik niet wat het betekende. Ik dacht dat het een soort van uitroep van verbijstering  was, hetgeen het natuurlijk ook is, maar ik dacht meer aan klanken, omgggehverjvjjeo of @#%^&5$#, zoiets. Maar op kerstavond hebben mijn disgenoten mij ingewijd in de wondere wereld van de sms-, twitter- en chattaal. Dat ik niet wist wat OMG betekende, leverde grote lachsalvo’s op van mijn kinderen. OMG, hoe DBTJE kun je zijn? Mijn kinderen lagen weer eens hartelijk gevouwen bij mijn enigszins verbouwereerde gezicht. LOL! Niet de lol die wij kennen…nee, echte LOL: Laughing Out Loud. Lekker ouderwets: Geen Beter Vermaak Dan LeedVermaak. GBVDLV. Die kunnen we best ook toevoegen aan deze nieuwe taal.

Omdat ik nu eenmaal een talenknobbel heb, pik ik dit turbotaaltje snel op, IMS. Zo snel zelfs dat ik het mezelf vandaag spontaan hoorde gebruiken. Ik was bijna klaar met koken en toen miste ik twee eieren. Dus ik sprong snel in de auto en toen ik de net de straat uit reed, realiseerde ik me iets.

Zat ik nu echt met mijn sloffen aan in de super-snelle-met-de-juiste-velgen-uitgeruste-auto van mijn lief? Even vergat ik te sturen en staarde ik alleen maar naar mijn - op zijn zachts gezegd - oncharmante sloffen. BZT. Ging ik nu echt met mijn sloffen de supermarkt in? Nu heb ik het niet over die elegante slippers, waarmee de dames van lingerieadvertenties poseren, waardoor ik nog elegant zou kunnen rondstappen en ik heb het ook niet over kwakende eendensloffen, waardoor ik nog de lachers op mijn hand zou kunnen krijgen. Nee, ik heb het over die hele comfortabele gezondheidsslippers, waarover mijn kinderen ook al zo’n LOL hebben..OMG, ik ben toe aan mijn WOMIBO.

My intention

Vorige week zag ik een oproep waarin je werd gevraagd met maximaal vier woorden op een A-4tje aan te geven welke kwaliteiten je verwezenlijkt zou willen zien in de wereld waarin wij nu leven. Snel kwam ik erachter dat ik aan één A-4tje niet genoeg had, maar ik heb mijn uiterste best gedaan mijn diepste intenties trachten te beperken tot vier woorden. Velen met mij hebben spontaan gehoor gegeven aan deze oproep.

Dit heeft geleid tot een aaneenschakeling van intenties, van beloftes, van positiviteit. Energie volgt aandacht en ik geloof er diep in dat hetgene waarin je gelooft, de wereld creëert waarin je leeft. Niet dat het met die intentie stopt, neen, juist niet. Een intentie hebben is één, de verwezenlijking daarvan is het echte werk. Het mooie van een intentie is, dat je hem door middel van de juiste aktie kunt waarmaken en daardoor een verandering op gang kunt brengen. Door jezelf elke dag weer opnieuw te herinneren aan je intentie, blijft deze levendig, krachtig, waardoor je elk moment bewuster kunt zijn en kunt kiezen. Is dit mijn intentie? Is dit wie ik wil zijn? Is dit waar ik in geloof? Is dit echt waarvoor ik sta? Is dit het juiste voor iedereen?

Mensen van over de hele wereld hebben uiteindelijk gereageerd op de oproep. Mensen van alle leeftijden, alle rassen, alle geloven, allen vanuit één diepe overtuiging, die zichtbaar en voelbaar is in een kort filmpje. In ongeveer zeven minuten wordt een intense, grootse, universele verbondenheid zichtbaar.

Klik voor het filmpje op de volgende link: My intention.

Let's do it!

Geef me je hand en neem de mijne

‘Zijn streven was om in zijn uitspraken schijnbaar onverenigbare partijen toch elkaar een hand te laten schudden. Zo werd het geven van een hand een spirituele ervaring. Wanneer twee handpalmen elkaar raakten, verbonden twee zielen zich met elkaar. Karo zorgde ervoor dat beiden hun aandeel in het probleem erkenden. Zodat beide partijen bereid waren het op een eerlijke manier op te lossen.’

Uit De Kabbalist van Geert Kimpen

Vroeger hield ik een dagboek bij en nu een ‘citatenboek’. Ik kan geen boek lezen, zonder pen en papier naast me zodat ik kan opschrijven wat me het meeste raakt. Van een klein aantal boeken heb ik hele bladzijdes overgeschreven en ik koester die zinnen als grote schatten. De eenvoud, de waarheid en de levensboodschap die er doorheen komt, raakt mij diep.

Het bovenstaande citaat is er zo een. Het gaat over een rechter die in zijn rechtszaal, in zijn rechtspraak vanuit zijn hart recht spreekt en ernaar streeft beide partijen nader tot elkaar te laten komen, zodat ze in vrede uit elkaar gingen. Handen geven is voor mij sindsdien iets bijzonders geworden.

Stel nu eens dat we ons elke keer dat we een hand geven, kennis maken, afscheid nemen of een afspraak bezegelen met een ferme handdruk, realiseren dat onze ziel zich verbindt met de ander. Wat zou dat met ons doen?

Stel nu eens dat we visualiseren dat onze zielen zich door het aanraken van onze handpalmen verbinden, verenigen. Wat geeft dat ons?

Stel nu eens dat we ons bewust worden dat we ons door deze verbinding, deze vereniging in elkaar herkennen? Al onze kwaliteiten, inclusief onze fouten bij de ander zien en de kwaliteiten en de fouten van de ander in onszelf herkennen? Wat maakt dat ons?

Stel nu eens dat we door een fysieke handdruk tot een diepe innerlijke verbinding komen waardoor we van 'schijnbare tegenstanders' overgaan naar werkelijke geestverwanten? Wie is dan wie?

‘Wat je gelooft, creëert de wereld waarin je leeft’ (eveneens uit De Kabbalist).
 

Met dank aan Geert Kimpen

Vriendschap aan een stevig draadje

Een aantal jaar geleden heb ik nieuwe vrienden gemaakt. Een hele groep zelfs. Geen virtuele groep, maar een hele groep van vlees en bloed. Eigenlijk hebben we alleen ’s winters contact en in de zomerperiode scheiden onze wegen zich. Iedereen trekt er dan op uit, gaat lekker op vakantie naar zee, bos en duin en als de herfst weer in aantocht is, dan zoeken we voorzichtig weer contact. De kou bindt ons, zou je kunnen zeggen.

We gaan voorzichtig met elkaar om en we lopen niet direct de deur bij elkaar plat. We laten elkaar volkomen vrij en weten dat we wederzijds gewaardeerd worden. Vaak wachten ze me op en soms komen ze juist als ik ze totaal niet verwacht. Het blijft altijd een spontaan samenzijn.

Het is een gevarieerde groep en de meesten begin ik nu wat beter te leren kennen. Een nogal bonte figuur is behoorlijk lawaaierig en bezitterig. Die laat niet veel anderen in de buurt komen en heeft meestal het hoogste woord. Er zit ook een kleine charmeur bij met een goddelijke stem. Hij fladdert tussen alle bedrijvigheid heen en weer en is een echte aandachtstrekker. De slimste van het stel trekt zich van niemand iets aan en is de anderen vaak te snel af.

Er is ook een stel dat onafscheidelijk is. Die nestelen zich het liefst samen op een stoel en kletsen dan aan één stuk door.

Soms komen ze alleen en soms met elkaar. Ze zijn sterk en toch ook kwetsbaar. Ze blijven me verrassen, maar één ding verrast me niet: ze blijven elke dag eten en ze kunnen er maar geen genoeg van krijgen.

Het mooiste van alles is, dat ze nooit klagen, ze vinden mijn dis altijd lekker, ze morsen niet en laten geen enkel spoortje achter. Ze vernielen niets, ze bederven geen pret, ze doen niemand verdriet, ze komen wanneer ze komen en ze gaan wanneer ze gaan. Ze zijn zonder eisen, zonder pretenties, zonder vragen, zonder zorgen voor de dag van morgen, zonder enige verwachting of wens. Ik mag nog veel van ze leren.

Pas na de lente nemen we weer afscheid en tot die tijd hangt onze vriendschap aan een stevig draadje.

Van verplichte sex tot doorfokken

Afgelopen weekend viel mijn oog op deze krantenkop: ‘Verplichte neushoornvrijage in Emmen leidt voorlopig nog tot ruzie’. Bij zo’n titel denkt je toch al direct, ja logisch! Dan lees ik verder en dan staat er dat er twee neushoorns voor nakomelingen moéten zorgen. Weer dat heilige moeten! Wie moet hier eigenlijk wat? Nog logischer dus dat daar ruzie van komt. Nu snap ik heus wel dat hier een beleid en een gedachtengang achterzit en dat het erg leuk is dat er baby-neushoorntjes van komen, maar het lijkt mij overduidelijk dat als je iets moet, vooral sex tegen je zin, dat je dan ruzie krijgt. En wij mensen, blijven het maar proberen en als die neushoorn vervolgens ruzie krijgen, dan zetten we ze gewoon om de beurt binnen tussen tralies om een beetje..? wat? zin te krijgen? Waar zijn we nu eigenlijk helemaal mee bezig?

Even verderop in dezelfde krant wordt er een artikel gewijd aan de inteelt bij het Friese paard en de daarbij betrokken vereniging die stevig in het zadel zit: Koninklijke Vereniging Het Friesche Paarden Stamboek. Mijn nekharen gaan weer rechtop staan als ik lees dat het onder het mom van ‘het geheim van de stal’ heel normaal blijkt, dat er veulentjes met waterhoofden, dwergveulens, miskramen, vroeggeboorten en misbakselveulens als gevolg van inteelt worden weggemoffeld. Ik bespaar je verder de andere weerzinwekkende inteeltgevolgen, maar ik vermoed dat er nog wel  ‘diepere geheimen van de stal’ zullen zijn, die alleen insiders kennen en waarover liever gezwegen wordt omdat dat slecht voor de naam van de fokmerrie en de dekhengst is. Slecht voor de fokker, zullen ze bedoelen. Inteelt ondermijnt ook de vruchtbaarheid en je vraagt je nu al af hoe de mens dat nare bijverschijnsel gaat oplossen..inteeltzaad invriezen? Klonen?

Nu lees ik verder dat vreemdgaan bastaarden oplevert. Gezonde paarden, zou er moeten staan. Dat het paard juist gered wordt door een bastaard, dat lijkt van ondergeschikt belang. Niet voor dat raspaard natuurlijk en ook niet voor jou en mij maar wel voor degene die met de Friese paarden zijn geld verdient en zijn ego roskamt.  Als je ziet wat voor prijzen er betaald worden voor de goedgekeurde fok-exemplaren (lees: dieren van vlees en bloed), dan weet je ook direct de oorzaak van de inteelt: geld. Fijn dat het Friese paard internationale faam geniet, maar wat mij betreft laten we er wat bastaarden op los. Gelukkig komen er vanuit die kringen, waar dit speelt, ook wat oplossingen, maar zolang er op het hoogste niveau geen luisterend oor is, blijft het over de rug van het paard rommelen met sperma.

Gelukkig is onze Koningin beschermvrouwe van dit stamboek en ik vertrouw er daarom op dat als zij ook dit artikel leest, de inteelt een halt wordt geroepen. Liever één keer per jaar vier bastaarden voor de Gouden Koets dan het Friese Paard erachter spannen. En zeg nu zelf: Zo'n mix is toch ook mooi?

Goed idee: Vuilniszak mee

Het strand van Bloemendaal leek afgelopen zondag wel op een mierennest. Iedereen wilde genieten van het mooie zonnige weer. Het krioelde van de mensen, kinderen en honden. Blije gezichten en een gezellige drukte!

Tijdens onze wandeling langs de kust zagen we weer die enorme hoeveelheid afval op het strand: plastic zakken, netten, blikjes, flessen, slippers en zelfs een afstandbediening. De Nationale Opruimdag is allang achter de rug, maar die aktie lijkt bijna als een druppel water op een gloeiende plaat. Zo'n vrije zondag is een uitgelezen moment om niet alleen te genieten van het moois van de natuur, maar tegelijkertijd wat terug te doen voor de natuur door wat zwerfafval te verzamelen. Ieder een vuilniszak, in minder dan een kwartier gevuld en het geeft je nog een goed gevoel ook. Natuurlijk wel de zak hergebruiken!

Het zijn geen mooie plaatjes van vissen en vogels verstrikt in netten of magen gevuld met plastic. Het is echter wel realiteit en daar kunnen we samen wat aan doen. Zoals we onze kinderen beschermen, zo kunnen we ook onze Natuur beschermen. Wellicht voorkom je door zo’n eenvoudige opruimaktie wel een vogel van de hongersdood, omdat zijn snavel verstrikt is geraakt in plastic. Dat lijkt me motiverend genoeg!

Als iedereen vorige week iets had opgeruimd, dan zou de Noordzee gered zijn geweest van vele kilo’s afval. Vele handen (en die zijn er) maken licht werk.

Gelukkig hoeven we niet te wachten op de volgende georganiseerde Nationale Opruimdag, want het mooie van zo’n weekend is, dat het elke week weer terugkomt.

Erop uit? Goed idee..maar neem alsjeblieft ook een vuilniszak mee!