Zes kinderen, partners, kleinkinderen en een hond. Krijg dat maar eens tegelijk op vakantie.
Vijftien jaar geleden lukte het ons al bijna om iedereen mee te krijgen. Vijf van onze zes kinderen gingen destijds mee, samen met twee ‘aanhangers’. In Bretagne, met zand, zee en zon, was het een fantastische ervaring. Ik herinner me foto’s van verboden vuren op het strand, barbecueën in de tuin, zwemmen, surfen, vooral bizar veel eten met al die pubers en veel… heel veel wasgoed.
Dat leek bijna niet meer te evenaren. Tot deze zomer.
Ook nu gingen vijf van onze zes kinderen mee, inmiddels met partners én ook nog kleinkinderen. Het was een volle bak: twaalf volwassenen, vier kinderen en één hond. Dit keer trokken we naar de bergen van Oostenrijk.
Goud zoeken, klimmen, zwemmen, watervallen, skiliften, berghutten, paragliden door twee dare devils en waar we ook keken: niet normaal mooie uitzichten en schitterend weer.
Er stond van alles op het programma. Soms gezamenlijk, maar ook in kleinere samenstellingen zwierven we door de omgeving om elkaar aan het einde van de dag weer te treffen bij het avondeten.
En toen kwam de spelletjesavond.
Eigenlijk was dat de enige spelbreker van de vakantie. De Aperol, witte en rode wijn vloeiden rijkelijk en al snel ging het volume omhoog. Spelregels werden vooral ‘rekbare’ suggesties. Dit zorgde bij de ene helft van de tafel voor grote hilariteit en bij de andere helft voor grote ergernis.
Ik heb werkelijk onder tafel gelegen van het lachen om alle consternatie… en vervulde daarmee ook weer mijn eigen rolletje in dit flamboyante familiespektakel.
Godzijdank zijn we allemaal geen pubers meer en eindigde de avond zonder al te grote spreekwoordelijke kleerscheuren. De volgende ochtend scheen de zon gewoon weer.
De dagen erna lieten we de spelletjes veilig in de doos. Want het was inmiddels wel duidelijk: alle kaarten voor deze vakantie waren geschud.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten