Vakantieliefde

Hoe het kan, weet ik niet, maar in de loop van de tijd ben ik hem toch uit het oog verloren. Hoe kan het dat ik zo lang niet meer aan hem heb gedacht? Dat ik was vergeten hoe heerlijk hij was? Hoeveel plezier en genot ik aan hem beleefde? Ik schaam me een beetje, want de uitdrukking “uit het oog uit het hart” blijkt op mijn grote vakantieliefde van toepassing.

En nu, tijdens mijn vakantie aan de Côte d’Azur liep ik hem onverwachts tegen het lijf.

Voor ieder wat wils, maar wat wil je eigenlijk?

Voordat ik op vakantie ging, wilde ik even nog wat te eten en drinken halen voor onderweg. Meestal doe ik mijn ‘eetbare’ boodschappen in kleine of natuurwinkels maar de grote supermarkt leek voor zo’n even-voor-de-vakantie-insla-aktie dan het meest voor de hand liggend, maar niets bleek minder waar.

Meestal scharrel ik gewoon tussen de schappen door en let ik niet zo op wat er in deze Grote Meng- en Vergifmarkt staat, maar in één keer werd ik overvallen door de drommen mensen die hun karren vol laden met veelal ongezonde producten. En de keuze is reuze. Voor ieder wat wils, tenminste als overgewicht en welvaartziektes datgene is dat je wilt?

Zonder blikken of blozen vullen we onze karren - en dus ons lichaam - met producten die niet bol staan van vitamine en gezonde voedingsstoffen, maar van suiker,  aspartaam, smaakversterkers en kleurstof. En daarna vragen we ons massaal af waarom we toch zo moe zijn of te dik. Mijn deprimerende weg leidde me langs de koekjes, de chips, de limonades en de melk- en yoghurtachtigen. Schappen vol met uitnodigende, doch misleidende, etiketten dat het lekker en gezond zou zijn. Eén blik op een willekeurig etiket leert ons al snel dat het tegendeel waar is. Tientallen etiketten heb ik bestudeerd en ik kan het woord aspartaam en glutamaat niet meer zien.

Uiteindelijk staat er in een klein schap wel iets zonder suiker en andere onnodige toevoegingen, maar de keuze hiervan is een lachertje vergeleken bij de keuze van de ‘ongezonde’ eetwaren.

Af en toe suiker of een zak chips kan m.i. echt geen kwaad, maar de Grote Meng- en Vergifmarkt staat te vol met te veel en te ongezond. En overal waar TE voorstaat, is niet goed, zegt mijn wijze vriendin dan altijd. Ze heeft gelijk.

Thuisgekomen schudde ik mijn bui van me af en realiseer ik me dat mijn thermoskannetje met verse muntthee en een appeltje voor de dorst eigenlijk zo gek nog niet is. Ik ben TEvreden.

Waar ben jij zaterdag 25 mei a.s. om 14.00 uur?

Nog niet eerder heb ik meegedaan aan een massale optocht, maar a.s. zaterdag maak ik toch echt een uitzondering en het kan mij nu niet massaal genoeg zijn, dus komt allen. Er is een goede reden, waarom ik zaterdag niet de boodschappen doe, niet mijn huis opruim en niet langs de lijn sta op het hockeyveld. Zaterdag laat ik mijn stem horen, voor mij, voor mijn kinderen, voor ieder levend wezen op onze prachtige planeet tijdens de:

 

 March against Monsanto.

 

1. Ik ben namelijk niet zo dol op genetisch gemanipuleerde gewassen. Voor mij liever geen GM-maïs, dat dusdanig is gemanipuleerd (lees vergiftigd) dat de rups die ervan eet, sterft.
2. Ik hou ook niet zo van Roundup Ready Soja, dat vooral wordt gebruikt in veevoer en in voedselproducten, waarvan de gevolgen voor mens, dier en milieu nog onbekend zijn.
3. Ik hou ook niet zo van Monopolie, laat staan als het gaat om de beheersing van de voedselketen.
4. Het combineren van genen stuit mij tegen de borst.
5. Ik ben het er niet mee eens dat er octrooien gelegd worden op genen, schimmels, planten, diersoorten, cellen en zaden.
6. Ik hou niet zo van zaden die dusdanig zijn geprogrammeerd dat ze maar één keer groeien en daarna zichzelf vernietigen. Dit betekent het einde van de cyclus van zaad-tot-plant-tot-zaad.
7. Ik wil geen landbouwgif ‘Roundup Ready’ dat ons grondwater, onze rivieren en elk levend organisme vergiftigt.
8. de opsomming is lang..

Afgelopen weken kwam ik erachter dat er veel mensen zijn die nog nooit gehoord hebben van Monsanto of genetisch gemanipuleerde voeding. Maar één search op het internet levert alle nodige informatie op en het gaat allemaal over jou, over mij, over leven.

Met een mars alleen kunnen we deze ontwikkeling niet stoppen, maar ik hoop wèl dat we de mensen die hierover beslissen laten zien, wat wij ervan vinden, dat wij een mening hebben over onze wereld, dat wij nadenken over de vraag: 'Weet wat je eet'. Klik hier voor een 3-durend filmpje voor een kleine impressie: http://www.youtube.com/watch?v=LICQCxq1FqU

Het menselijk ingrijpen mag een aanvulling of ondersteuning zijn op de natuur, in het belang van elk levend wezen. Het mensenlijk ingrijpen mag nooit verworden tot een uit de hand lopende, risicovolle, onbeheersbare industrie ten koste van de natuur, ten bate van een kleine groep mensen. Hier zit het essentiële verschil in.

 

Ik laat mijn stem horen. En een steeds luider stemmetje in mij roept dat de risico’s niet te overzien zijn. Wil jij het risico lopen? Wil jij het gevaarlijke spelletje met Moeder Natuur voortzetten samen met Monsanto en andere biochemische-giganten of laat jij ook je stem horen? Tot zaterdag in Wageningen, Amsterdam of Den Haag.

 

NONSanto!
 

Moeder, ik dans aan je hand

Elke dag zie ik haar opnieuw. Zij wordt uitgehongerd, zij wordt uitgeput. Zij wordt gemanipuleerd en vergiftigd. Zij raakt vervuild en haar bronnen uitgeput. Zij wordt doorboord en verkracht. Wat zou er gebeuren als zij opgeeft? Wat komt dan van haar kinderen terecht? Wat als..

Verlanglijstje anno 2013

Als je zo gelukkig bent dat je een moeder hebt en je zou haar vragen wat ze wil hebben voor ‘haar’ Moederdag, dan zal negen van de tien keer het antwoord zijn: ‘Niets, lieverd, jij bent toch mijn cadeautje’. Die negende keer vraagt ze dan bijvoorbeeld een mascara, een stukje zeep, een boek of zoals mijn moeder: een badmuts. Maar eigenlijk vinden de meeste moeders dat het maar onzin is, op een enkeling daargelaten.

Ode aan Henk

Fluitend fietste hij langs me, zijn evenwicht trachtend te behouden op een beladen fiets. Henk fiets al jaren langs de Zeeweg, al jaren op diezelfde fiets, in dezelfde jas, kaplaarzen en stevige handschoenen aan. Een legergroen jack en een groene wollen muts over een groen petje maken dat je hem niet zo snel zou opmerken, terwijl hij juist zo opmerkelijk is. Met een grijptang in de aanslag struint Henk door zijn omgeving. Zigzaggend over de weg grijpt hij al fietsend zwerfvuil en werpt het in een mand achterop zijn fiets.

Lieve Prinses Amalia,

Wat een spannende tijden voor jou en je papa! De kroning staat voor de deur en er is nu al van alles gaande. Het Koningslied dat is gemaakt, vindt niet iedereen even mooi. Hoe vond jij dat eigenlijk? Of heb je het niet eens meer kunnen horen door al het lawaai eromheen? Laten we maar niet vergeten dat het goed bedoeld was en ieder heeft zo zijn eigen smaak, toch? En vind jij ook niet dat er eigenlijk veel belangrijker zaken zijn om je zo druk over te maken?

Het interview van jouw papa en mama over de kroning was ook op de televisie te volgen. Een commerciële tv-zender heeft er zelfs een klucht van gemaakt waardoor er vooral ten koste van jouw papa grappen werden gemaakt. Daar maken dan andere tv-programma’s weer een compilatie van. En wàt heeft iedereen dan weer een schik.

Ik vind het zelf allemaal niet zo grappig hoor. Sommigen vinden dat als je daar niet eens om kan lachen dat je dan nergens meer grapjes over kunt maken. Nou ja, dat mogen zij dan weer vinden. Maar ik weet niet of dit allemaal nu humor is of niet. Voor mij voelt het als leedvermaak. Ik vraag me dan af: ‘Hoe zou ik het vinden als ik op die troon zou zitten, of mijn eigen papa?’ Ook al zit ik, noch mijn vader, op die troon en zal ik daar ook nooit zitten, ik weet wel dat ik al die grappen en grollen eromheen niet leuk zou vinden. Maar ja, wie ben ik?

Anderen vinden dat het interview met jouw papa en mama niet spontaan genoeg was en een beetje ingestudeerd. Maar hoe kun je ook nog spontaan zijn als er altijd zo veel kritiek is? Ik vraag me ook af hoe de rest van de wereld zal denken over jouw papa en mama en de kroning, als wij Nederlanders het allemaal zo belachelijk maken? Wat denk jij? Misschien is het een idee om aan je papa en mama te vragen om gewoon maar te zijn wie ze zijn? Dan komt er ook misschien ook een eerlijker reactie?
Gelukkig mogen we in Nederland allemaal zeggen en schrijven wat we willen en daarom schrijf ik jou nu ook maar deze brief. Gewoon om je even te laten weten dat ik hoop dat jij je niets aantrekt van alle stemmingmakerij en dat je een fijne Koninginnedag zult hebben.

Trek je mooiste jurkje en schoentjes aan en zet je liefste glimlach op òf ga in je oudste kloffie met je meest chagrijnige gezicht! Maar wat je ook doet, wees vooral jezelf!
Girl Power!

Liefs,

Gwendolin

PS: Fijn dat het oplaten van de ballonnen niet doorgaat!