De wasvrouw en het meisje

Er was eens een vrouw, die het wasgoed verzorgde voor een heleboel mensen.

Stapels wasgoed lachten de vrouw elke keer weer tegemoet. Onvermoeid sorteerde ze de bonte, de witte en de fijne was en vulde machine na machine. De natte was werd netjes aan de lijn gehangen en de droge was vormde keurige stapeltjes, die door iedereen weer werd opgehaald. De éne was was nog niet klaar of de volgende stapel vormde zich al. Geen begin en geen einde.

Op een goede dag liep de vrouw met de schone was richting de waslijn en op haar weg liep een klein meisje, dat eruit zag als een elfje. Het blonde meisje stapte vol aandacht en met een serieus gezichtje heel langzaam voetje voor voetje vooruit. Ze keek niet op of om.

De vrouw stond even stil en groette het meisje en vroeg haar: 'Waar ga je naar toe, kleine meid?'

Verbaasd, alsof die gekke wasvrouw nu echt niet wist waar ze naar toe ging, reageerde ze een tikje ongeduldig: 'Ik ben onderweg naar nergens!'

'Aha', zei de vrouw en viel even stil, 'Waar is dat? Nergens?'
'Nou gewoon....nergens!' en geconcentreerd liep het meisje verder.

De wasvrouw boog voor zoveel wijsheid: 'Ach ja natuurlijk! Een kind kan de was doen...'

Werken..

Werken in Hartje Haarlem is een feestje. Eerlijk gezegd, heb ik dat niet alle tijden zo gevoeld. Men zegt wel eens: 'Tijden veranderen', maar ik heb eigenlijk geen idee of tijden veranderen..tijd is ook best een ruim begrip, dus misschien veranderen tijden niet, maar hoe ik de tijd beleef, is in elk geval wèl veranderd.

Vanaf mijn werkplek kijk ik uit op een speelterrein. Zomer en winter druk bezocht door jong en oud. Jongelui trappen een balletje of basketballen. Op de bankjes landen verliefde paartjes, spijbelende kinderen, soms een zwerver en ook pubers weten de weg hiernaartoe te vinden voor het rollen van een sigaretje en wat ze al niet meer doen.

In de vakantieperiode zijn er vooral veel opa's en oma's met hun kleinkinderen. Even geen drukbezette, vooral bellende of appende ouders, maar genietende grootouders, die samen met de kinderen in de rekken klimmen of in de draaimolen zitten. Zij zijn zich van geen tijd bewust. Vandaag zaten er op de draaifiets twee peuters en twee opa's. Lol dat ze hadden. Wat kan ik daarvan genieten.

Tijdens de lunchpauze loop ik door de wijk. De buurtbewoners hebben een kruispunt omgetoverd tot een oase van bloemen, de winkeliers hebben van een straatje een droomlaantje gemaakt, mensen zitten buiten en er hangt een ontspannen sfeer. Een organist speelt alsof zijn leven ervan afhangt en de klanken van het kerkorgel stromen uit de wijd openstaande deuren naar buiten: een concert voor de hele omgeving.

Als een echte toerist laat ik me even zakken op de stoep van de kerk en luister naar het galmende orgel. Muziek waar ik echt niet van houd, klinkt in één keer wonderschoon.

De tijd glijdt voorbij, maar dit moment niet.

Bij, wat kom je doen?

WERKEN..

23/7/2015

0 REACTIES

..in Hartje Haarlem is een feestje. Eerlijk gezegd, heb ik dat niet alle tijden zo gevoeld. Men zegt wel eens: 'Tijden veranderen', maar ik heb eigenlijk geen idee of tijden veranderen..tijd is ook best een ruim begrip, dus misschien veranderen tijden niet, maar hoe ik de tijd beleef, is in elk geval wèl veranderd.


Vanaf mijn werkplek kijk ik uit op een speelterrein. Zomer en winter druk bezocht door jong en oud. Jongelui trappen een balletje of basketballen. Op de bankjes landen verliefde paartjes, spijbelende kinderen, soms een zwerver en ook pubers weten de weg hiernaartoe te vinden voor het rollen van een sigaretje en wat ze al niet meer doen.

In de vakantieperiode zijn er vooral veel opa's en oma's met hun kleinkinderen. Even geen drukbezette, vooral bellende of appende ouders, maar genietende grootouders, die samen met de kinderen in de rekken klimmen of in de draaimolen zitten. Zij zijn zich van geen tijd bewust. Vandaag zaten er op de draaifiets twee peuters en twee opa's. Lol dat ze hadden. Wat kan ik daarvan genieten.

Tijdens de lunchpauze loop ik door de wijk. De buurtbewoners hebben een kruispunt omgetoverd tot een oase van bloemen, de winkeliers hebben van een straatje een droomlaantje gemaakt, mensen zitten buiten en er hangt een ontspannen sfeer. Een organist speelt alsof zijn leven ervan afhangt en de klanken van het kerkorgel stromen uit de wijd openstaande deuren naar buiten: een concert voor de hele omgeving.

Als een echte toerist laat ik me even zakken op de stoep van de kerk en luister naar het galmende orgel. Muziek waar ik echt niet van houd, klinkt in één keer wonderschoon.

De tijd glijdt voorbij, maar dit moment niet.

---

0 Reacties

'BIJ, WAT KOM JE DOEN?'

5/7/2015

0 REACTIES

Met dat warme weer word je vanzelf stiller. Alles vertraagt. We lopen langzamer, we plannen minder en ik lig uitgestrekt op het kleine grasveldje in de tuin, in de schaduw van een boom. Mijn drie honden liggen roerloos naast me en alleen hun oren bewegen af en toe als de ven wat warme lucht hun richting op waait. Een moment van luxe om hier te liggen. Zorgeloos. Bijna gedachteloos.

Ik hoor een bij zoemen en volg het geluid. Al snel zie ik hem zitten en bestudeer hoe hij van bloem naar bloem gaat. ‘Wat kom je doen bij?’ fluister ik hem toe. ‘Niets’, is zijn antwoord, ‘Ik vlieg van bloem naar bloem omdat ik van honing houd.’  Deze kleine bij is zich er niet van bewust dat hij grootste dingen doet.

Een merel die in de heg een nestje heeft, landt in het vogelbadje even verderop. ‘Merel, wat kom je doen?’, vraag ik haar. ‘Niets', is haar antwoord: ‘Ik drink van dit water, omdat ik dorst heb en daarna vlieg ik weer weg, pik nog een klein wormpje uit je tuin en zorg voor mijn jong’.

Zowel de bij als de merel vliegen verder en ik merk op dat ze geen enkel spoor achterlaten, behalve dan wat stuifmeel en wat spetters water. Hoe zit dat met mij, vraag ik mij af. Overal waar ik kijk, laat ik sporen achter..slippers, een bord, een glas, een plastic tas, pakje keeltabletten. En dat is slechts op 1m2. Als ik verder kijk dan verbaas ik me erover wat ik toch allemaal denk nodig te hebben.

‘Gwendolin…en wat kom jíj hier eigenlijk doen? Wat komt de méns hier eigenlijk doen?'

Ik laat deze vragen op me inwerken terwijl ik  nog wat geniet van de zomerse hitte en ik begin te beseffen dat dit misschien wel de reden is waarom ik op deze aarde ben: om naar de bij en de merel te
kijken en gewoon te leren hoe ze leven,
zonder vragen,
zonder klagen,
zonder verlangen,
zonder plannen.
De stroom van het leven volgen.

Waar gaan we heen?

In een oneindige stoet gaan we voort.  Het lijkt wel of we ons verplaatsen. Van A naar B, van baan naar baan, van partner naar partner, van huis tot huis, van stad naar stad. Onafgebroken gaan we heen en weer, vitaal en sterk als we jong zijn en voorzichtig schuifelend als we oud zijn.

Heb je wel eens op een bankje gezeten en om je heen gekeken en iedereen voorbij zien komen? Lopend, fietsend, pratend, ruziënd, zoenend, schreeuwend, fluisterend. Met een hond of een kind, met juf of met opa. Waar gaan we allemaal heen? Wat zijn we allemaal aan het doen?

Papiermassa's op kantoren, electronische berichten in de ether, vliegtuigen in de lucht. Het heen en weer gaan van kennis, berichten, foto's, indrukken is eindeloos.

Wij mensen lijken over een onuitputtelijke bron van energie te beschikken van waaruit we onderzoeken, reizen, ontdekken.

En het lijkt écht of we ergens heen gaan; ieder op zijn eigen wijze en soms kruizen onze wegen zich. Maar waar gaan we heen, waar komen we vandaan? Wat zoeken we en wat willen we vinden?

Als ik goed kijk, gaan we helemaal nergens heen; zijn we allen dezelfde energievorm.
Er is geen komen en er is geen gaan. Het lijkt zo, maar is het zo?

Gezakt of geslaagd?

Het blijven spannende tijden voor de examenkandidaten en hun ouders. Of je kind er nu met de pet naar heeft gegooid of dat hij wekenlang heeft zitten zwoegen, het moment waarop die telefoon rinkelt met De Uitslag, wordt het even stil. En dan, binnen een seconde breekt er een lach door of een traan of er verschijnt een frons op het voorhoofd. Hetgeen zoveel betekent als: de vlag uit, de vlag niet uit of de vlag nóg niet uit...

Dit jaar was er bij ons een traan.

En deze traan werd gekoesterd door de hele familie, van opa's en oma's tot broers en zusters. De zon scheen op deze dag in haar volle glorie en nadat we het bericht even op ons hadden laten inwerken, zijn we met (een deel) van ons gezin naar het strand gegaan: voetjes in de zee, koppen in de wind en de traan van teleurstelling mengde zich met de zee en droogde vervolgens op. In ons samenzijn was er tijd voor verdriet en naarmate de middag vorderde, loste tenslotte de somberte op.

Met trots kijk ik naar mijn gezin en voel alleen maar liefde voor deze Geslaagde jongelui.

De hemel kleurde al donkerrood en uiteindelijk is de zon in de zee Gezakt om morgenochtend weer aan de horizon te verschijnen. Vol vertrouwen.

Elke dag een nieuwe dag...elk moment een nieuw moment.

Aan het eind van de avond reken ik af bij de strandtent en ja hoor, zelfs de betaling is 'geslaagd'

Nothing

Nothing I say is unheard

Nothing I do is unseen

Nothing I think is unknown

Everything is connected

I am

Responsible

STRESS

Picture this:

Hartje Haarlem, lekkere temperatuur, zonnetje, voorjaar.
Ideaal voorjaarsweer. Kantoorpauze.

Op mijn wandeling hoor ik een jonge vrouw ontzettend tekeer gaan tegen een chauffeur van een grote bestelwagen. Hoe hij het in zijn hoofd haalt om zijn auto uitgerekend dáár te zetten. Verhit wijst ze naar haar auto, die ze niet kan uit parkeren. De volumeknop gaat nog wat verder open, want HET DUURT NU AL TIEN MINUTEN. Stampvoetend loopt ze om de auto heen.

De chauffeur komt haastig aangelopen en probeert uit te leggen dat hij ook niet weet waar hij zijn bus moet zetten. Hij kan nergens heen. Om ons heen kijkend, heeft hij wel gelijk. Daarbij komt dat zijn cliënt de bon niet had uitgeprint. De jonge vrouw is echter niet voor rede vatbaar en bijt de chauffeur toe dat haar kinderen al tien minuten staan te wachten bij school en dat ze door hem veel te laat komt. Hierop kaatst de chauffeur droogjes terug, dat ze dan wel wat eerder had kunnen vertrekken vanuit huis.

Heb je wel eens een inwendige bom horen ontploffen?

Misschien tijd om de bestelbussen in de wereld een nieuwe look te geven?