Gwen Live: slak

Gwen Live: slak:   Ik zet mijn ene voet voor de andere en loop een beetje te lanterfantere Het gras kriebelt tussen mijn tenen Mijn zorgen zijn ...

slak

 

Ik zet mijn ene voet voor de andere
en loop een beetje te lanterfantere

Het gras kriebelt tussen mijn tenen
Mijn zorgen zijn op slag verdwenen

Dan zie ik 'n slak; hij kijkt mij lief aan
'Wil je alsjeblieft niet op mijn huisje staan?'

Antwoord

Peinzend kijk ik over het weiland. Mijn blik gaat van links naar rechts. Het oude plastic bankje, waar ik op zit, voelt kil aan en ik schuif wat onrustig heen en weer. Ik kom graag op dit plekje, precies aan de rand van een bos met oude bomen met dikke grote stammen.  Verscholen tussen hoge heggen en struiken ligt een klein kerkhofje. Het bos ademt rust en veiligheid uit. Een klein paradijsje, gewoon om de hoek en nu zit ik daar … peinzend over iets dat al een tijdje mijn aandacht opeist.
​
Ik  weet niet zo goed wat ik moet doen. Alles lijkt al gezegd, alles lijkt al gedaan en toch is de situatie onveranderd. Nogmaals glijdt mijn blik over het weiland, zoekend naar wijze raad. Ik tuur wat in de sloot, hopend op een ingeving. Uiteindelijk sluit ik mijn ogen en luister naar het bos. Naar een kikker die zich - net als ik - warmt in de onverwacht warme zonnestralen van het najaar. Ik hoor ritselende blaadjes, een kastanje die neerploft en een trein die in de verte voorbij gaat. Alles lijkt op elkaar

‘Wie weet wat wijsheid is?’, vraag ik in stilte.

Na een tijdje voel ik dat er naar me gekeken wordt en draai me langzaam opzij. Een paar ogen kijkt me indringend aan. Wijze ogen. Rustige ogen. Alziende ogen. Ik merk op dat deze ogen al heel wat voorbij hebben zien komen.  ‘Hoe lang sta je daar al?’, vraag ik. Er komt geen antwoord, maar het lijkt wel of de blik nog indringender wordt.  ‘Wat zie jij dan allemaal? Wat denk jij? Wat weet jij? Wat zou jij doen?’. Op al mijn vragen komt geen antwoord. Onbewogen word ik aangestaard. Een blik zonder oordeel, zonder woorden. 'Wat zie je allemaal door die ogen?', fluister ik nog een keer. De stilte duurt voort en voort.

Soms is 'ik weet het niet' het enige antwoord.

afgestemd. Wat is het toch dat ik er maar niet uitkom?

Mond houden

Kwart voor acht zat ik in de trein afgelopen zondag op weg naar een tweedaagse training in communicatie. De avond ervoor was het laat geworden en ik stapte doelgericht de stilte coupé in zodat ik nog even rustig kon wakker worden. Ik nam me voor een uurtje te mediteren. Gewiegd op de kadans van de rails, viel ik kennelijk toch langzaam in slaap, want ik schrok me wild doordat de stilte met een oorverdovend:  'SCHGRAPP' werd verbroken. Ik viel bijna uit de bank van schrik en begreep niet waar ik zo abrupt van wakker werd. Ik zag niets of niemand. 'SCHGRAPP', klonk het na een paar seconde nog een keer. Iemand at duidelijk een appel. 'SCHGRAPP, SCHGRAPP, SCHGRAPP', het tempo werd behoorlijk opgevoerd en het eindigde na een aantal minuten in een gesmak en geknaag van jewelste. Ik merkte dat er een lichte irritatie in mij ontstond  en kreeg na verloop tijd de neiging een mep uit te delen. Hoezo stilte coupé? Godzijdank mocht ik overstappen.

Met hernieuwde moed volgde ik opnieuw de bordjes naar een stilte coupé. Deze trein zat veel voller maar ik ontdekte toch nog een plekje. Ik herkende in de dame tegenover me een mede-cursiste. Breedlachend begroette ze me en voordat we het wisten, raakten we verstrikt in een geanimeerd gesprek over de communicatie training, waar ook een medereiziger zich spontaan bij aansloot.

Na een paar minuten werd ik van achteren behoorlijk stevig op mijn schouders getikt en een dame met een van irritatie appelrood aangelopen gezicht boog zich woedend over onze leuning heen en beet ons nijdig toe:

'Jullie kunnen dan wel leuk een communicatietraining volgen, maar in een stilte coupé moet je vooral ​JE MOND HOUDEN!!'

en toen werd het toch nog even stil..

Petje pitamientje..

Winkelen is niet mijn favoriete bezigheid, tot teleurstelling van vooral mijn jongste dochter. Zij kan eindeloos snuffelen tussen kledingrekken, uitverkoopjes en snuisterijen. We hebben sinds kort een modus gevonden zodat we allebei toch kunnen genieten van de noodzakelijk aankopen, zoals bijvoorbeeld schoenen. Zij gaat wekenlang op zoek naar de perfecte schoenen en dan kom ik in beeld.

'Mam, ik heb ze gevonden'. Blij staat ze voor me. Met een gevulde portemonnaie gaan we op stap. Dit keer troont ze me mee naar een winkel waar ik zelf nooit naar binnen zou gaan: Een Gothic winkel met veel zwart en duistere printjes. Het lijkt mij altijd een beetje somber en zwaar.

Laverend door een bomvolle zaak met jurken met ritsen, broeken met veters, shirts met doodskoppen, petten met spookafbeeldingen en gerafelde handschoenen, belanden we achterin een winkel waar een allervriendelijkste jongeman haar lachend groet. Blij trekt mijn dochter de uitverkoren schoenen aan: zwarte kistjes. Ze staan haar gewoon ontzettend leuk! Stoere, stevige schoenen.

De achterwand van dat hele kleine winkeltje staat vol met dit soort schoenen in werkelijk zó veel verschillende kleuren, maten en soorten dat het mij duizelt. De één is nog leuker dan de ander en ik word steeds enthousiaster. Verbaasd vraag ik me hardop af, als in een zelfreflectie, waarom niet iedereen deze schoenen leuk zou vinden. Op dat moment verschijnt vanuit een donker hoekje een Petje Pietamientje, die mij met zijn blauwe ogen ietwat verbaasd aankijkt en dan klinkt zijn heldere stemmetje: 'Omdat iedereen anders is natuurlijk!'.

We barsten in lachen uit. Die kan ik mooi in mijn zak steken. Wie zei ook alweer dat een Gothic winkel somber en zwaar was?

Het klopt!

​Het Hart klopt

Onafgebroken, geduldig, in vol vertrouwen

slaat Ze mij gade,

volgt mijn daden,

observeert mijn gedachten,

beziet mijn tekortkomingen, mijn boosheid en irritaties,

absorbeert mijn verdriet, mijn wanhoop, mijn pijn,

deelt mijn vreugde, mijn blijdschap en mijn liefde.

Het klopt in jou, in mij, in alles.

Hoe kan ik missen, wat zo nabij is?

Het Hart klopt

in mij

aan mij

voor mij

steeds dringender

aanwezig

en laat me ervaren,

dat ik leef.

Een uitnodiging in overgave.

Wachten

Heb je enig idee hoeveel tijd er voorbij gaat met wachten?

Er gaat behoorlijk wat tijd voorbij met het eenvoudige wachten voor een stoplicht, op de trein, de bus, de tram of een file, een foutparkeerder, wachten om doorverbonden te worden. Soms urenlang.

Dan heb je het Wachten Op Een Ander. Sta je op het punt weg te gaan, moet er weer eentje plassen. Wil je net aan de koffie beginnen, moet er eerst nog even worden gebeld. Maak je precies een start met het opruimen van het archief, word je collega net weggeroepen voor iets anders. Nog even een sigaretje, nog even deze éne bladzijde lezen, nog even mijn andere jas aan, nog even iets van beneden halen.

Dan is er nog het Wachten Op De Ware Liefde òf wel negen maanden lang blij wachten of dat wachten op De Uitslag..

Vervolgens is er nog een ander soort wachten. Het Wachten Tot De Dag Van Morgen, totdat het beter gaat, tot de omstandigheden beter zijn, totdat er meer tijd is, totdat er meer geld is, totdat we sterker zijn, ouder, mooier, dunner, dikker....vul maar in.

Zo stond ik laatst met mijn fiets tezamen met een rij mensen voor een stoplicht. Ik vind zelf 'wachtlicht' toepasselijker. Iedereen stond te wachten en keek gebiologeerd naar de lampjes die één voor één doofden .. tik .. tik .. tik .. tik.. net zoals de tijd voorbij glijdt .. tik .. tik .. tik .. tik .. en vlak voordat het op-één-na-laatste lampje uitdoofde, kwam iedereen als in één lichaam in beweging. Geprogrammeerd.

Missen we nu te luisteren naar de vogels? Horen we de wind nog ruizen? Zien we de opkomende zon en de vallende blaadjes nog wel? Vergeten we niet de herfstachtige geur op te snuiven en te genieten van juist dit moment? Wachtend op een volgend moment? Is dit moment niet goed genoeg? Hebben we nu werkelijk een groen licht nodig om te stoppen met wachten?