Het is een drukte van jewelste hier in het asiel. Alle honden blaffen meer dan normaal en de verzorgers staan opgewonden te praten met elkaar. Dan rijdt er een grote bestelwagen het terrein van het asiel op. Op de wagen staat met grote letters “Happy Bus”. Een voor een worden wij honden in de bus gelaten. Van puppies tot grotere honden. Met mijn negen maanden ben ik de oudste en de grootste. Misschien zitten er wel bijna dertig honden in de bus!
Ik ken alleen het asiel, waar ik als pup ben gedumpt samen
met mijn zusje. Mijn zus heeft het niet overleefd, maar door de zorg van de
lieve mensen uit het asiel heb ik het gered. Al negen maanden wacht ik hier in
het asiel op een gouden mandje. Niet dat ik me daar bewust van ben natuurlijk,
maar er staat duidelijk iets te gebeuren nu.
‘Vergeten jullie mij niet?’
Als ik aan de beurt ben, is het negen uur ’s avonds. Ik hoor
hoe de deur weer open wordt geschoven en hoe mijn bench wordt opengemaakt. Mijn
riem zit stevig om mijn lijf vastgemaakt, zodat ontsnappen onmogelijk wordt.
'Waar ben ik nu beland?'
Er staan twee mensen klaar, een man en een vrouw. Zij krijgen een adoptiepapier in hun handen gedrukt en mijn riem. Even later hoor ik de schuifdeur van de bus weer dichtvallen. De bus rijdt de wijk uit.
De handen van die meneer en mevrouw ruiken best oké en snel druk ik mijn neus tegen de grond en volg die geur en loop zonder te aarzelen het huis van de man en de vrouw in.
‘Zo, nu eerst even een plas op de mat en een poep op de keukenvloer! Goh, dat lucht op!’
Door de reis ben ik moe en zonder beleefde praatjes om me netjes voor te stellen, ga ik languit liggen op een wollen deken die zomaar op de grond ligt. Lekker warm en lekker zacht, dat ken ik niet, maar het ligt beter dan die bench in de bus.
Zou dit soms zo’n gouden mandje zijn waar ze het
altijd over hebben.
....wat dat precies betekent… dat moet ik nog ontdekken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten