Beestenboel

Hartstikke leuk hoor, drie honden! Idyllisch plaatje en ja het zijn echt je beste vrienden. Altijd trouw, altijd blij, altijd goedgehumeurd en altijd een troostende en vriendelijke blik uit die trouwe hondenkijkers. Maal drie, bij ons dus.

Onze viervoeters zijn goed voor onze conditie, goed voor lijf en leden. De stappenteller blijft tevreden gouden medailles uitdelen en drie kwispelende staartjes geven je een swingende pluim vóór, tijdens en na elke wandeling. De van al dat enthousiasme los dwarrelende haren levert weer een uitstekende SZWO* op.

Echter, soms blijken drie honden minder goed voor het humeur. Bijvoorbeeld als de harige vrienden in een dooie vis rollen, waardoor onze auto en ons huis onaangenaam riekt. Of als stront van paarden, katten of soortgenoten likkebaardend wordt op gesmikkeld en we het nét te laat zien om er nog een stokje voor te kunnen steken.

Drie honden vormen ook een redelijke uitdaging voor onze dagplanning. Want laten we eerlijk zijn: drie keer  per dag een wandeling van minimaal 35 minuten, is best veel.

Vooral de volkomen eigen invulling door onze viervoeters van ónze tijd is af en toe reden tot intern getier en gevloek (of extern). Bij het maken van afspraken wordt dan ook altijd ruim rekening gehouden met mogelijke wegomleggingen.

Onlangs nog verdween onze Russische schone, Hanty, uit mijn blikveld. Met de tracker, kan ik haar lokaliseren, maar dat wil niet zeggen dat ze daarmee terug komt. Inmiddels heb ik het idee opgegeven dat deze vrije tante, die zichzelf jaren heeft moeten redden in de straten van Moskou, zich laat verleiden tot volgzaamheid. Met één opgetrokken wenkbrauw, waaruit mijn irritatie mag blijken, volg ik gelaten haar escapades via de app op mijn telefoon en geduldig wacht ik tot madam met wisselende snelheden nadert en we weer naar huis kunnen. Wie laat in godsnaam wie uit, hoor ik mezelf toch regelmatig denken.

Zo leren wij door onze honden een extra dosis geduld, tolerantie, ontspanning, overgave, genieten, loslaten, wegkijken, net-doen-of-die-hond-niet-van-mij-is en andere kwaliteiten.  En, o ja, flexibele armen natuurlijk, want niets is tenslotte leuker dan onverwachts achter een kat aan rennen terwijl je baasje nietsvermoedend over straat loopt met de riem losjes in haar handen. Meerdere malen heb ik inmiddels languit op straat of in een tuin gelegen na een sierlijke pirouette, tot een gebroken vinger aan toe, tot groot vermaak van omstanders.

Verder zijn ze keurig opgevoed hoor, maar soms zijn het net beesten!

Gwendolin

*  SZWO = StofZuigWorkOut voor extra vetverbranding.
Personal training all for free!

www.silent-touch.nl

De laatste gepofte kastanje?

Stilletjes loop ik in Wandelbos Groenendaal langs een rij kastanjebomen. Mijn blik wordt door een aanhoudend geritsel omhoog getrokken. Ik zie de laatste dorre bladeren vreugdeloos aan de verkleurde takken hangen. Veel te vroeg op de grond gevallen dode bladeren verpulveren onder mijn voeten.  Het geheel vormt een schril contrast met de zomer, waarin juist alles in volle bloei zou mogen staan. Een alarmerende en mistroostige aanblik. Veel mensen lopen nietsvermoedend langs de aangetaste bomen, waarin in stilte een overlevingsgevecht gaande is; denken dat het door een zomers stormpje komt of hebben het gewoonweg niet in de gaten.

De kastanjebomen worden al jaren belaagd door de mineermot, een kleine nachtvlinder, die zich een weg baant in de bladeren en een bron van verspreiding van schimmels en bacteriën vormt. In parken, in privétuinen, in bossen, overal pik je de kastanjes er zo tussenuit. Ze zijn allemaal ziek. Niet alleen van de mot, maar inmiddels heeft een andere ziekte zich aangediend en het heeft een naam, weet ik inmiddels: de kastanjebloedingsziekte, veroorzaakt door een hardnekkige bacterie. Klink pijnlijk.

Al jaren valt het me op dat de kastanjebomen er steeds slechter en zieker gaan uitzien. Op diverse plekken in het land wordt getracht de kastanjes te redden en als dat niet meer mogelijk blijkt, worden de kastanjes omgezaagd en vervangen, zoals op de Vrijheidsdreef in Heemstede.

Bomenkenners proberen de kastanjes uit het vuur te halen door allerlei bestrijdingsremedies te bedenken voor zowel de mineermot als de bloedingsziekte. Van het opwarmen van de bomen tot het inspuiten van knoflook. Helaas is een verlossende en vooral blijvende remedie voor de bloedingsziekte nog niet gevonden. Wat kan helpen tegen de bestrijding van de mineermot, is het opruimen van de dode bladeren in het najaar, maar ik denk niet dat we jonge ouders met hun kinderen zover krijgen om in plaats van kastanjes, dode bladeren te gaan rapen? Geen deuk aan natuurlijk. 

Geen remedie, betekent dat het einde van de kastanje? Is de tijd van kastanjes rapen, van poppetjes maken met stokjes, van spinnenwebben maken, van kastanjes poffen, van het vol wonder aanschouwen van de karakteristieke vorm van een kastanjeblad, voorbij? 

Naast de kastanjebloedingsziekte zijn ook de elzen getroffen door een vernietigende schimmel en ook deze bomen pik je er zó tussenuit. Is het milieu zo uit balans dat de natuur haar zelfherstellende kracht verliest? Zelfs in Heemstede?

Hebben we onze laatste kastanje gepoft?