🐾De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

Thor woont inmiddels alweer een half jaar bij ons en heeft zich ontwikkeld van een onwennige asielhond tot een speelse, grote, zachtaardige knuffelbeer.

Maar er liggen nog wat verhalen op de plank uit zijn eerste maanden bij ons. Verhalen die te leuk zijn om niet te delen.

Dus even terug in de tijd… 
De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

In dit nieuwe huis gebeuren bijzondere dingen. Er komen heel veel kinderen over de vloer. Kleintjes van 3 maanden tot kleuters van 4 jaar en dan nog een hele rij volwassen kinderen. Afleiding alom!

Ik ben blij om iedereen te zien. Liefst lebber ik de gezichtjes af van de kleintjes en ga ik op mijn rug liggen bij de grotere mensen.

Alleen jongemannen met een muts op, vind ik minder te vertrouwen. Dan gaan mijn haren omhoog en blaf ik, net zo lang tot ze hun muts afzetten. Dan zie ik tenminste wat eronder zit. En dan is het goed.

Eerst wist ik niet dat ik kon blaffen, maar heel soms laat ik van me horen: bij mutsen dus, of als ik in de auto zit en een koe zie. Dat zijn rare beesten, een soort grote honden. Die moet ik maar eens van dichtbij gaan bekijken.

Nadat ik eerst drie weken heb bijgeslapen en bij-gegeten, ben ik behoorlijk gegroeid. Zeker vijf centimeter de lucht in en ook mijn spiermassa begint te groeien. Ik word nu al een grote en stoere jongen. En ik word vast nóg veel groter!

Mijn naam duidt op de donder, maar ik heb zo’n zachtaardig en bovenal rustig karakter dat ik vooral donderslief ben.

Mijn naam leidt overigens tot grappige woordspelingen. Zo ga ik mee naar het werk van de baas en ben nu officieel de kanThorhond geworden. Ik begrijp de grap niet, maar baasje en vrouwtje lachen er hartelijk om.

Ze maken overigens meer grapjes met mijn naam:

Ik ga ervanThor.

Stel je Thor.

En dan liggen ze gevouwen om hun eigen grappen.

Ze doen maar! Het maakt mij niet uiThor!

Gelukkig komt er soms een oppashond in mijn huis. De ene keer is dat Grace en de andere keer is dat Nine. Allebei mooie Blondies en ik ben daarmee behoorlijk in mijn nopjes.

Op die dagen wordt er de hele dag gespeeld: binnen, buiten, binnen, buiten. Heel af en toe moet baasje of vrouwtje even optreden om de orde te herstellen.

Maar met één van mijn twee blondies naast me, voel ik me een hele venThor!

🐾 Thor

Wanneer het allemaal net even anders loopt – let love try..

Vanochtend vroeg gingen we op pad. In de auto lagen een warme deken, een halsband en een lange lijn, de koekjes zaten al in onze zak. In ons hart had de hond, die we op een website hadden gezien, haar plekje al ingenomen. Tweeënhalf uur rijden naar een plaatsje net over de grens. Tijd genoeg om alle nummers van het koor, waarbij ik zing, nog eens door te nemen.

Morgenavond zingen we bij de Dienst van het Hart in Haarlem. Manlief weet hoe belangrijk zingen voor mij is, vond het prima en neuriede hier en daar gezellig mee. De liedjes werden goedgekeurd en met een blij gemoed en vol verwachting reden we zingend verder. Alle nummers voor deze Dienst gaan over liefde en over er zijn voor elkaar. We sloten af met Let love try to fix you, een licht aangepast nummer van Coldplay.

De hond waarvoor we kwamen, bleek een zachtaardige schat uit Marokko te zijn, maar ook een hond met een diepe angst voor mannen. Hoe verleidelijk de koekjes in onze handen ook waren, zij durfde mij nog wel voorzichtig te benaderen, maar mijn man werd angstvallig op afstand gehouden.

Nu laten wij ons niet snel afschrikken door een uitdaging, maar we weten ook hoe belangrijk het is dat een hond vanuit zichzelf naar je toekomt. Niet uitbundig misschien, maar wel met een openheid die voelt als een eerste ja. Met onze grote en levendige familiesamenstelling durfden we deze stap daarom niet te zetten. Niet voor deze hond, die rust verdient en ook niet voor ons, omdat we die rust niet altijd kunnen bieden. Het was een lastige beslissing.

Dankbaar voor de warme ontvangst door het gastgezin van House of Dogs en met de liefste wensen voor deze hond, reden we weer naar huis. Onverrichter zake. Dat hadden we niet zien aankomen. Met een bezwaard hart zaten we stil in de auto. Een kleine traan, omdat we deze hond niet konden redden, geen gouden mandje konden geven. Thuis wachtte nog steeds het lege mandje.

Even geen liedje om ons op te vrolijken. In stilte stuur ik liefde naar dit hondje, naar alle honden die nog wachten op hun plek. 

En ergens, zachtjes in mijn hart, klonken toch weer die noten: Let love try to fix you.

En ik wist: ook al begrijp ik soms niet waarom de dingen gaan zoals ze gaan of zijn zoals ze zijn, maar wel dat het goed is zoals het is en alles zijn eigen tijd heeft. 

 

 

 

Lees hier voor meer informatie over begeleiding in bewustwording 

 

Een empty nest — maar een vervuld hart.

Dochters. Ze zeggen het altijd zoals het is:
‘Mam, je hebt nu officieel een empty nest.’

Het klopt. Ook al zijn de kinderen allang uitgevlogen, er waren altijd nog honden. Eerst drie, toen twee, en heel lang nog één: onze Russische prinses. Na 38 jaar moederlijke zorgen en ongeveer 23 jaar hondenzorgen is ons huis nu écht leeg. En niet alleen het huis – ík voel me leeg. Ik mis gewoon mijn kameraadje. Een gevoel van doelloosheid bekruipt me, een zachte zinloosheid die diep snijdt. 

Of ik nu de kaasschaaf pak, opsta, de bel hoor, mijn schoenen aantrek of mijn jas pak… telkens verwacht ik een natte neus en die verwachtingsvolle blik: ‘Krijg ik iets lekkers?’ of ‘Gaan we wandelen?’. En dan nu..niets.

De laatste dag dat ze bij ons was, was mooi. Fijne wandelingen, gezelligheid van bezoek, lekker eten, een rustige avond aan onze voeten. Totdat ze plotseling opstond, wankelde en in elkaar zakte. Ze kon niets meer. Helemaal niets meer.

Na een rit naar het dierenziekenhuis werd duidelijk: we konden en wilden haar niet laten lijden. Na een vol en liefdevol leven is onze grote harige vriendin in onze armen overleden. Thuis lag ze in haar mandje, alsof ze sliep. Het afscheid was zacht, liefdevol en dankbaarheid overheerste.

De leegte in huis overvalt me. In haar mand brandt een kaarsje, symbool voor het licht dat ze is. Manlief zuigt de laatste haren op en zet haar voerbak uit het zicht.
Ik ga naar buiten. Wandelen. Wandelen. Wandelen. Zonder riem, zonder poepzakje, zonder hondensnoepjes.

Dag, lieve hond. Wat hebben we van je genoten. Wat een geweldige, stabiele, vriendelijke, stoere hond was je. Wat was je mooi — met je krulstaart, je puntoren, je gekke sprongen en je eindeloze zwerftochten, totdat we je maar een tracker om deden.

Dank je voor het geduld dat je ons hebt geleerd. Voor de onvoorwaardelijkheid die je in ons wakker hebt gemaakt. Voor je liefde, je trouw, je haren, het geluid van je pootjes op het parket en de eeuwige afdruk van jouw hart in het onze.

Geboren worden, sterven — het hoort bij het leven. Vreugde bij een pril geluk, rouw bij een afscheid. En ieder beleeft dit op zijn of haar eigen manier.

Rouwen om een dier betekent voor mij rouwen om het gemis van een levendigheid die altijd dichtbij was. Een hond vraagt niets, oordeelt niet, altijd blij ons te zien, altijd wachtend op onze aandacht. Onvoorwaardelijke liefde.

En als dat wegvalt, lijkt het dagelijks leven leeg. Maar in die leegte blijft iets bestaan — een zachte aanwezigheid, voelbaar in herinneringen, in gewoontes, in de liefde zelf. Mijn hart is nu een beetje beurs, maar ik ken haar veerkracht en ik weet: Liefde sterft niet. Ze verandert alleen van vorm.  

En ja, zoals mijn dochter zei: een empty nest — maar bovenal een vervuld hart.

met dank aan Stichting My Martin. en Dierencrematorium Beverwijk

Heb je zelf een vraag over rouwen of verlies? Kijk hier 💗