Hosanna!

Uitgerekend op de eerste dag waarin de fysieke Zon helemaal losbarst en met haar stralen vele schaduwen laat verdwijnen, hebben wij andere plannen. Ik hoor de vogels hun vrolijkste lied zingen. Iedereen bereidt zich voor om naar buiten te gaan. Alle kinderen mogen vandaag ‘met-zonder-jas-aan’ naar buiten. De terrassen stromen vol met uitbundige mensen. Op deze zonnige dag staat bij ons een concert op het programma. En niet zomaar een concert. Het requiem van Mozart. De dodenmis. Een groter contrast is er bijna niet.

Terwijl het leven buiten ontwaakt, gaan wij naar binnen om ons met de klanken van de dodenmis te omhullen. We laten ons meevoeren door de zware klanken van het afscheid, de schrille noten van angst en verdriet, de ingetogen melodie van de vraag om vergeving van zonden en de harmonieuze trillingen van het verlangen naar het eeuwige licht.

Het dak van het Concertgebouw wordt verlicht door de warme lentezon en de deuren staan uitnodigend open. Ik val even stil bij het idee dat de gezondheid van Mozart tijdens het componeren van dit stuk snel achteruit ging en dat hij zelfs overlijdt voordat de compositie af is. Ik verbeeld me dat hij - terwijl hij de heilige woorden van het Kyrie Eleison componeerde (Heer ontferm u ), vergezeld werd naar de kleurrijke vormloosheid van de innerlijke werelden, waar het eeuwige licht op hem schijnt.

Uiteindelijk wordt in dat contrast, de harmonie zichtbaar.

Aansluitend zoeken we zeker een terrasje op, om het leven te vieren, ons te baden in het zonlicht en met een biertje te toasten op het leven. Hosanna!

1 + 1 = ik word oud

Enthousiast vertelt mijn jongste zoon – inmiddels ook alweer 21 jaar – dat hij morgen op zijn stage bij de sportschool een bootcamp heeft. ‘Wat is een bootcamp, schat?’

‘Mam, daarin ga je echt helemaal dood.’

Voor haar speciaal een mooi en zacht uiteinde..

Stil zit ik bij haar, met haar broze hand in de mijne. Zachtjes volg ik met mijn vinger de donkere aderen, die als kleine kronkelende riviertjes onder haar dunne huid liggen. Ik ken haar niet. Ze ligt gewoon hier in dit verzorgingshuis, waar ik een bezoekje mag brengen.

Ze ademt licht, haar ogen zien niets meer.

Ammehoela!

Met mijn jas aan sta ik in de schuur en heb enige haast om op tijd te komen voor mijn afspraak. Mijn fiets staat op slot. Lekker veilig. Maar op dit moment vooral erg onhandig, want ik ben mijn sleutel kwijt.

Paniekerig zoek ik op de ‘vaste plek’, waar ik mijn sleutel ALTIJD neerleg. Niets. Op de

Een regenboog tegen de herfstblues

Het heeft even geduurd, maar de heldere najaarslucht heeft plaatsgemaakt voor een mistige deken.

December is dan ook weer direct zó december: wolkendek aan de hemel, regenachtig, ‘s ochtends in het donker naar je werk en in de middag in het donker naar huis..een te kort aan daglicht maakt me soms wat somber, maar naarmate de herfst langer duurt, begin ik er aan te wennen..aan de donkerte buiten en de kleine flakkerende lichtpuntjes binnen. Het buitenleven verandert in binnenleven en het uitbundig samenzijn van de zomer verandert langzaam in het naar binnen keren in mezelf. Eigenlijk een heel natuurlijk proces.

The End

Een diepe zucht ontsnapt aan mijn lippen. Het boek is uit. Elke 380 pagina’s heb ik verslonden. Ik ben volkomen opgegaan in het leven van een kledenknoopster uit een ver land in een ver verleden. Ik knoopte mee met haar vermoeide, eeltige vingers. Ik leefde mee, dacht mee, rilde mee en liet me overrompelen tot het bitterzoete einde. Het is een ongeschreven..

Leef!

Wees eens helemaal stil en luister naar de geluiden van het leven.

Voel de liefkozing waarmee de zon ondergaat in de zee.

Aanschouw het wonder van de sterren aan de hemel.

Laat de wind met je haren spelen en het zand door je vingers glijden.

Dans met de golven, vlieg met de wind.

Zing met de vogels, versmelt met de bomen.

Verkwik je met de ochtenddauw en kleur je in het avondrood.

Laat de vallende blaadjes je wangen kussen.

Verlies jezelf in de duinen, hervind jezelf in het gras.

Word verrast door de narcis en weet je geborgen in het bos.

Laaf je aan de rivier en verbind je met de karper in de vijver.

Luister naar de Eigenwijsheid van een ander en de liefdevolle stem in je hart.

Laat je verwonderen over de trek van de vogels en de veerkracht van de natuur.

Verlies je in het ruizen van de golven en verbind je met de stilte in een flakkerende kaars.

Laat de regen je overspoelen en de herfstkleuren je verbluffen.

Slaap onder het wakende licht van de maan en

Warm je hart aan de eeuwig stralende zon.

Zie het Leven in je Dansen.

Hoor het Leven in je Zingen!

Leef!