'I am human'

Vorige week was ik bij een benefiet concert voor de burgerslachtoffers van Israël & Gaza. In het Concertgebouw te Amsterdam, mijn geboortestad. Het blijft altijd een uitje om daar te zijn. Ik ervaar een soort gekke trots dat ik een echte Amsterdammer ben en het Concertgebouw voelt ook een beetje 'eigen'. Daardoor was de schrik nog groter dat bij binnenkomst alle handtassen van een iets groter formaat moesten worden achtergelaten bij de garderobe. Dit was voor onze eigen veiligheid, zo werd ons verteld, want tenslotte is een aanslag op zo'n avond als deze in deze vreemde tijden niet geheel ondenkbaar. Het onaangename gevoel dat mij al eerder die avond bekroop, vestigde zich nu behoorlijk in mijn maag. Onveilig. In het Concertgebouw van Amsterdam. Ondenkbaar maar waar.

Het benefietconcert was een gezamenlijke inspanning van een kleine groep musici, allen met een andere achtergrond, waaronder o.a. Moslim, Joods, Russisch, Nederlands, Iranees. Deze jonge mensen stelden zichzelf één voor één voor en deelden hun eigen persoonlijke reden, oprecht, kwetsbaar en soms geëmotioneerd, waarom ze daar stonden. De boodschap die uit elk hart kwam, was er een van vrede. Telkens rondden ze af met drie eenvoudige woorden:

 'I am human'. 

Drie.Indrukwekkende.Woorden.

Het werd een avond vol schitterende muziek, hartverwarmende liederen. Een lach, een traan. Adembenemend ontroerend en ook vol hoop. De muzikanten en zangers legden hun ziel en zaligheid in hun muziek en zang. Elke noot was als een liefdevolle uitroep voor vrede, voor compassie, voor saamhorigheid en 'humanity'. Met elke noot loste langzaam maar zeker de gevoelens van onveiligheid, wanhoop en angst op en maakte plaats voor hoop en een gevoel van samenZijn. Aan het eind van het concert waren er geen muzikanten en zangers meer aan de ene kant en geen publiek meer aan de andere kant. Muziek is tenslotte de universele taal, die geen vertaling behoeft. Er was een vredige presentie. Een eer om erbij te mogen zijn.

Wat een handjevol mensen met elkaar daar deelden, lijkt misschien een druppel op die hele grote en hele hete plaat, maar ik blijf mezelf herinneren dat alle druppels bij elkaar een hele grote oceaan vormen.

Ik denk nu aan een quote van Jalaluddin Rumi “You are not a drop in the ocean; you are the entire ocean in a drop.” en met een kleine knipoog, voeg ik eraan toe:

Be the drop you want to see in the ocean!

www.silent-touch.nl

Klaarwakker

Wakker. Klaarwakker. Fluitend word ik wakker.

Ik luister naar de eerste vogel, die zich exact om 4:30 uur laat horen. Zonder gene, zonder terughouden, zonder zich te bekommeren hoe hij fluit of dat hij op tijd is. Hij fluit omdat het tijd is. Hij fluit uit volle borst. Hij fluit mij. Hij fluit mij wakker. Het leven borrelt in mij op en ik kan niet meer blijven liggen.

Binnen een paar seconden wordt deze vroege vogel bijgevallen en al snel is het een compleet orkest. Mijn achtertuin is omgetoverd tot concertgebouw en ik zit op de eerste rang. De vogels spelen een spel van vraag en antwoord, van aarzelend zacht naar aanzwellend overtuigend. Teder en hartstochtelijk tegelijk. Ieder zingt zijn eigen lied, langzaam versmeltend tot een vloeiend geheel.

Welke dirigent leidt dit lieflijk spektakel?
Hoe is dit gecomponeerd?
Uit welke bron barst dit geluk?

Het hele leven fluit en roept om wakker te worden en uit volle borst mee te fluiten, ieder op zijn eigen wijze, op zijn eigen toon. Elke noot als een Ode aan het Leven.

Hosanna!

Uitgerekend op de eerste dag waarin de fysieke Zon helemaal losbarst en met haar stralen vele schaduwen laat verdwijnen, hebben wij andere plannen. Ik hoor de vogels hun vrolijkste lied zingen. Iedereen bereidt zich voor om naar buiten te gaan. Alle kinderen mogen vandaag ‘met-zonder-jas-aan’ naar buiten. De terrassen stromen vol met uitbundige mensen. Op deze zonnige dag staat bij ons een concert op het programma. En niet zomaar een concert. Het requiem van Mozart. De dodenmis. Een groter contrast is er bijna niet.

Terwijl het leven buiten ontwaakt, gaan wij naar binnen om ons met de klanken van de dodenmis te omhullen. We laten ons meevoeren door de zware klanken van het afscheid, de schrille noten van angst en verdriet, de ingetogen melodie van de vraag om vergeving van zonden en de harmonieuze trillingen van het verlangen naar het eeuwige licht.

Het dak van het Concertgebouw wordt verlicht door de warme lentezon en de deuren staan uitnodigend open. Ik val even stil bij het idee dat de gezondheid van Mozart tijdens het componeren van dit stuk snel achteruit ging en dat hij zelfs overlijdt voordat de compositie af is. Ik verbeeld me dat hij - terwijl hij de heilige woorden van het Kyrie Eleison componeerde (Heer ontferm u ), vergezeld werd naar de kleurrijke vormloosheid van de innerlijke werelden, waar het eeuwige licht op hem schijnt.

Uiteindelijk wordt in dat contrast, de harmonie zichtbaar.

Aansluitend zoeken we zeker een terrasje op, om het leven te vieren, ons te baden in het zonlicht en met een biertje te toasten op het leven. Hosanna!