Da's pech, hond weg

Daar stond ik weer..voor de zoveelste keer. Het is inmiddels zo vaak gebeurd dat ik me niet meer opwind. Terwijl ik een niet mis te verstane luide fluittoon maak, die zegt: "Als je nu niet komt dan ga ik naar huis en zoek je het maar uit!", app ik mijn man: 'Da's pech, hond weg'.

Ik nader het einde van het bos en daar staat een luid roepende man: 'Mazzel!!' Godverdomme Mazzel, kom hier!'. Ik weet niet of je eerst kunt vragen of God je zal verdommen en daarna de mazzel kan opeisen, maar goed, mijn heerlijk stinkende hondenbrokjes werken in ieder geval ook niet. 'Met een beetje mazzel zijn ze samen op stap', zeg ik terwijl ik naast hem ga staan. Samen roepen kan best gezellig zijn.

We raken aan de praat en we zijn beiden van radeloos en redeloos naar hulpeloos en berustend gekomen. Beiden hebben we het advies gekregen om niet altijd de vaste route te lopen en onze honden te trainen op jóu te letten in plaats van andersom. Dat geldt wellicht voor brave, nette poedels, golden retrievers en Franse bulldogs, maar niet voor rasjachthonden, zoals die van deze man. Laat staan voor Chiens de la Rue, die de eerste paar jaar van hun leven in hun eigen kostje hebben moeten voorzien in de bossen en straten van Rusland, zoals de onze.

Berustend dat ze haar eigen weg gaat en hopend dat ze weer naar huis terug komt, stap ik toch maar in de auto en terwijl ik de punt zet achter de laatste zin van deze blog, hoor ik haar blaffen.

Godzijdank! Zonder brokjes veilig thuisgekomen. Soms is geen pech hebben, al mazzel genoeg!

Gwen Live: SILENT YEAR

Gwen Live: SILENT YEAR: Zo'n jaarwisseling voelt voor mij toch altijd fris en nieuw. Het heeft bijna iets maagdelijks: 365 dagen voor de boeg die je kunt teg...

SILENT YEAR

Zo'n jaarwisseling voelt voor mij toch altijd fris en nieuw. Het heeft bijna iets maagdelijks: 365 dagen voor de boeg die je kunt tegemoettreden zoals je wilt! In het tijdperk van 'we leven in het nu, nu, nu, is elk moment uiteraard maagdelijk, maar zo'n brand new year voegt er nog iets aan toe.

Een intentie uitspreken, is krachtig en heeft een direct effect! Dat merkte ik vorig jaar vrijwel terstond. Destijds was mijn voornemen om alles dat op mijn pad kwam te omarmen in liefde en overgave. Ik weet nog goed dat ik dit uitsprak tegen mijn man tijdens een wandeling met de honden in het bos. Op het moment dat ik uit de auto stapte, schoot één van onze honden achter een poes aan en bleef mijn ringvinger achter de riem hangen. 'KRAK' zei mijn linker ringvinger. Pijnlijk ... en ik kan me nog herinneren dat ik desondanks toch moest glimlachen (lees: grimassen) toen ik me realiseerde dat mijn voornemen ogenblikkelijk getest werd. Zo'n intentie is niet zonder gevolgen!

Mijn intentie voor het komende jaar werd duidelijk toen ik afgelopen week een Sufi-gezegde las dat me raakte:

Voor je spreekt, laat je woorden door
drie poorten passeren.
Aan de eerste poort, vraag je jezelf af: ‘Is het waar?’
Aan de tweede poort, vraag: ‘Is het noodzakelijk?’
Aan de derde poort, vraag: ‘Is het liefdevol?’

Dat is niet niks. Hoe weet ik of iets 'waar' is? En welke woorden zijn nu daadwerkelijk nóódzakelijk? Na een introspectie van maximaal één seconde, lijkt het me toe dat ik van niets zeker kan weten of het 100% 'waar' is, laat staan of dat 'niet-100%-ware' noodzakelijk is om te zeggen!

En Stèl dat ik voorbij die eerste twee poorten kom,  dan kan het toch alleen maar liefdevol zijn?

Ik sta eigenlijk te popelen en weet met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid dat dit een jaar met een aantal testjes zal worden! Laat het jaar maar komen.

Let it be a Silent Year!

 Silent Touch Centrum voor Massage, Meditatie en Heling

Gwen Live: slak

Gwen Live: slak:   Ik zet mijn ene voet voor de andere en loop een beetje te lanterfantere Het gras kriebelt tussen mijn tenen Mijn zorgen zijn ...

slak

 

Ik zet mijn ene voet voor de andere
en loop een beetje te lanterfantere

Het gras kriebelt tussen mijn tenen
Mijn zorgen zijn op slag verdwenen

Dan zie ik 'n slak; hij kijkt mij lief aan
'Wil je alsjeblieft niet op mijn huisje staan?'

Antwoord

Peinzend kijk ik over het weiland. Mijn blik gaat van links naar rechts. Het oude plastic bankje, waar ik op zit, voelt kil aan en ik schuif wat onrustig heen en weer. Ik kom graag op dit plekje, precies aan de rand van een bos met oude bomen met dikke grote stammen.  Verscholen tussen hoge heggen en struiken ligt een klein kerkhofje. Het bos ademt rust en veiligheid uit. Een klein paradijsje, gewoon om de hoek en nu zit ik daar … peinzend over iets dat al een tijdje mijn aandacht opeist.
​
Ik  weet niet zo goed wat ik moet doen. Alles lijkt al gezegd, alles lijkt al gedaan en toch is de situatie onveranderd. Nogmaals glijdt mijn blik over het weiland, zoekend naar wijze raad. Ik tuur wat in de sloot, hopend op een ingeving. Uiteindelijk sluit ik mijn ogen en luister naar het bos. Naar een kikker die zich - net als ik - warmt in de onverwacht warme zonnestralen van het najaar. Ik hoor ritselende blaadjes, een kastanje die neerploft en een trein die in de verte voorbij gaat. Alles lijkt op elkaar

‘Wie weet wat wijsheid is?’, vraag ik in stilte.

Na een tijdje voel ik dat er naar me gekeken wordt en draai me langzaam opzij. Een paar ogen kijkt me indringend aan. Wijze ogen. Rustige ogen. Alziende ogen. Ik merk op dat deze ogen al heel wat voorbij hebben zien komen.  ‘Hoe lang sta je daar al?’, vraag ik. Er komt geen antwoord, maar het lijkt wel of de blik nog indringender wordt.  ‘Wat zie jij dan allemaal? Wat denk jij? Wat weet jij? Wat zou jij doen?’. Op al mijn vragen komt geen antwoord. Onbewogen word ik aangestaard. Een blik zonder oordeel, zonder woorden. 'Wat zie je allemaal door die ogen?', fluister ik nog een keer. De stilte duurt voort en voort.

Soms is 'ik weet het niet' het enige antwoord.

afgestemd. Wat is het toch dat ik er maar niet uitkom?

Mond houden

Kwart voor acht zat ik in de trein afgelopen zondag op weg naar een tweedaagse training in communicatie. De avond ervoor was het laat geworden en ik stapte doelgericht de stilte coupé in zodat ik nog even rustig kon wakker worden. Ik nam me voor een uurtje te mediteren. Gewiegd op de kadans van de rails, viel ik kennelijk toch langzaam in slaap, want ik schrok me wild doordat de stilte met een oorverdovend:  'SCHGRAPP' werd verbroken. Ik viel bijna uit de bank van schrik en begreep niet waar ik zo abrupt van wakker werd. Ik zag niets of niemand. 'SCHGRAPP', klonk het na een paar seconde nog een keer. Iemand at duidelijk een appel. 'SCHGRAPP, SCHGRAPP, SCHGRAPP', het tempo werd behoorlijk opgevoerd en het eindigde na een aantal minuten in een gesmak en geknaag van jewelste. Ik merkte dat er een lichte irritatie in mij ontstond  en kreeg na verloop tijd de neiging een mep uit te delen. Hoezo stilte coupé? Godzijdank mocht ik overstappen.

Met hernieuwde moed volgde ik opnieuw de bordjes naar een stilte coupé. Deze trein zat veel voller maar ik ontdekte toch nog een plekje. Ik herkende in de dame tegenover me een mede-cursiste. Breedlachend begroette ze me en voordat we het wisten, raakten we verstrikt in een geanimeerd gesprek over de communicatie training, waar ook een medereiziger zich spontaan bij aansloot.

Na een paar minuten werd ik van achteren behoorlijk stevig op mijn schouders getikt en een dame met een van irritatie appelrood aangelopen gezicht boog zich woedend over onze leuning heen en beet ons nijdig toe:

'Jullie kunnen dan wel leuk een communicatietraining volgen, maar in een stilte coupé moet je vooral ​JE MOND HOUDEN!!'

en toen werd het toch nog even stil..