Gisteren werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt. Op een rustige avond werd ik plotseling overvallen door lichtflitsen in mijn oog en gekke vlekken. Omdat ik het toch niet vertrouwde, belde ik voor de zekerheid de spoedpost.
Voordat ik het wist, zat ik op de poli voor nader onderzoek.
Godzijdank liep het voor mij met een sisser af. Nou ja, vooral met een wazige blik en een paar uur grote overgevoeligheid voor licht door de druppels die voor het onderzoek in mijn ogen waren gedaan.
Maar mijn hemel...
In die paar uur van onzekerheid ging mijn mind behoorlijk met me aan de haal. Verbazingwekkend hoeveel stemmen zich ineens met zo'n voorval bemoeien.
Wat als ik blind word?
Wat als ik geopereerd moet worden?
Dan kan ik mijn geliefden niet meer zien.
Niet meer met mijn hond lopen en
de zee zien.
Nooit meer een boek lezen, schilderen, breien, knutselen of gitaar
spelen.
Goh. Dat ruimt wel op in huis, hoorde ik een ander stemmetje.
Verwonderd hoorde ik het allemaal even aan en sprak de stemmen toen ernstig toe:
Ho, ho. Rustig aan, Mind!
Maar mijn mind minded not her own business.
Ze bemoeide zich overal mee en in no time zag ik mijn leven drastisch veranderen.
Er zat niets anders op dan die om aandacht schreeuwende mind
maar even te laten uitrazen.
Na het onderzoek zag ik wazig en troebel door de druppels en liep ik thuis met een zonnebril rond omdat ieder straaltje licht te veel was.
Maar gek genoeg was er ook weer iets heel helder geworden.
Hoe vanzelfsprekend het allemaal lijkt:
Kunnen zien. Met je
hond lopen. De zee. Een boek. Een gezicht dat je lief is.
Totdat het ineens, al is het maar voor een paar uur, niet meer vanzelfsprekend lijkt.
Mijn blik was nog lang wazig, maar mijn dankbaarheid blijft helder:
Voor mijn lijf, voor wat ik kan zien en doen.
Voor de mensen van wie ik
houd.
Voor al het gewone dat zo dierbaar is.
Ook mijn mind wordt er stil van.
---
Geen opmerkingen:
Een reactie posten