Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het misschien wel kan!

Daar zit ze. Stil in een hoek op een parkeerterrein. Ze probeert zich zo klein en onzichtbaar mogelijk te maken. Als ik haar benader, tracht ze wanhopig weg te komen, maar totaal verzwakt, kan ze nies anders doen dan paniekerig om zich een kijken. Er is geen ontkomen aan: ze moet zich overgeven aan de kom van mijn handen. 

Opgegroeid met vogels (en vele gered uit de klauwen van de straatkatten van Amsterdam) voel ik haar tere lijfje in mijn handen beven. Haar zachte donsachtige veren kriebelen tegen mijn palmen. Zachtjes voor haar zingend, loop ik met haar naar huis. Ik passeer mijn buurman, waarvan ik weet dat hij duiven vreselijk vindt. Hij kijkt afkeurend naar mijn handen. Ik neurie onverstoorbaar door en als ik thuis kom met dit kwetsbare jonge leventje, staat mijn man al klaar met de honden bench, een warme deken erin, een kommetje met water en wat vogelvoer. Zonder veel woorden manoeuvreren we het kleintje in het tijdelijke nestje en bedekken het geheel met een warme deken. Het wordt een koude nacht.

Vanochtend als de deken wordt opgelicht, piept ze voorzichtig uit haar hoekje en pikt voorzichtig een graantje. Ze slaat haar blauwachtige vleugels uit en het lijkt erop dat ze zich beter voelt. Als ik haar bevrijd uit de bench, blijkt dat ze helaas nog niet aangesterkt en verloren zit ze weer in een hoekje op de grond. Voorzichtig til ik haar weer op en besluit haar naar het Vogelhospitaal in Haarlem Noord te brengen.

Ik zing mijn lied en draag haar over aan een serieuze, lieve jongedame, die vakkundig en eerbiedig deze jongeling onderzoekt, weegt en tot slot meeneemt naar haar duifgenoten, waar ze kan aansterken en kan leren vliegen in een veilige omgeving. Met een brede en geruststellende glimlach zwaait ze me uit. Dat zit wel goed! Ik laat een kleine donatie achter als tegemoetkoming voor de kosten.

Terwijl ik wegrijd, laat ik mijn blik nog eens goed over het hospitaal gaan. Keurig en eenvoudig ziet het eruit. Het heeft nog het meeste weg van een verbouwde schuur. Een deel van het dak wordt gevormd door een stuk plastic dat degelijk is vastgebonden. Ik voel me er een beetje ongemakkelijk bij. Bij de aanblik van dat stuk plastic, vraag ik me af of ik dit hospitaal wat kan steunen? Zo'n kapot dak in een hospitaal, dat klopt toch niet? Bij het nabijgelegen Spaarne hospitaal zou het dak er nog geen dag zo bij liggen, nog geen úúr, vermoed ik.

Ik neem me voor vanavond een blog te schrijven, voor hen die misschien een donatie kunnen geven. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het misschien wel kan!

Hieronder de gegevens voor donaties:

Stichting Vogelrampenfonds IBAN NL73 INGB 0000 199 399 onder vermelding van donatie en de link naar de donatiepagina.

Gevleugelde groet!

www.silent-touch.nl

Druppels

Zoals de meesten om ons heen weten, hebben wij onze hond Ninka acht maanden geleden geadopteerd vanuit een asiel in Polen via Stichting Vagabond-Pets. Acht heerlijke maanden hebben we van deze dankbare lieverd genoten. We hebben haar zien uitgroeien van een angstige, bange hond naar een eigenwijze, speelse, gehoorzame en vooral superlieve hond. Ook wij hebben ons nooit op voorhand gerealiseerd dat het met een beetje geduld en liefde zo goed zou uitpakken. Voor de één is ze misschien gewoon de zoveelste hond, bij ons maakte ze een onafscheidelijk deel uit van ons gezin. We zijn dan ook erg verdrietig dat Ninka twee weken geleden zo plotseling en compleet onverwacht (waarschijnlijk door vergiftiging) is overleden, gelukkig wel in onze armen.

Ter nagedachtenis aan Ninka willen wij graag deze Stichting een donatie doen. De Stichting Vagabond-Pets wordt gerund door mensen zoals jij en ik. Met de zeer beperkte middelen die zij tot hun beschikking hebben, verzorgen mensen in Polen met veel liefde honden en katten in het asiel. Vrijwilligers in Nederland rijden zeer regelmatig naar Polen, bepakt met ingezameld voer, halsbanden, medicijnen, dekens e.d., om deze asielen te fourneren met de broodnodige hulp en morele bijstand. Soms kunnen ze wat gelukkige hondjes voor adoptie mee terug nemen naar Nederland, op weg naar een beter bestaan.

Wij zullen zelf een mooie donatie doen en hopen dat wij onze gift met jullie hulp mogen aanvullen tot een nog mooier bedrag. Op deze wijze willen wij de vrijwilligers in Nederland en Polen blijk geven van onze dankbaarheid en steun, zodat ze hun liefdevolle werk kunnen voortzetten. Je kunt ervan op aan dat elke bijdrage terecht komt daar waar de hulp nodig is: bij de honden en katten van deze asielen.

Zoals één van de vrijwilligers van Vagabond-Pets opmerkt:

‘Overleven is in veel gevallen een dagelijkse strijd geworden. Elk steentje is een levende druppel en dat ene steentje, die ene druppel is het helpen dubbel en dwars waard!’

Maak een druppel over, alles is welkom, op bankrekening 1237.87.750 t.n.v. G.G.M. van Rooy of direct op giro: 5404132 t.n.v. Stichting Vagabond-Pets te Den Bosch o.v.v. ‘Ninka’ of kijk op welke wijze je deze stichting op een andere manier kunt steunen.