Doe 's lief! (12)

Elke ochtend bel ik mijn moeder. Gewoon om te vragen hoe ze zich voelt, wat er op haar programma staat en hoe haar stemming is. Door de vasculaire dementie wisselt haar stemming nogal de laatste tijd. Al een aantal dagen op rij klinkt moeder somber, zwaarmoedig en gedeprimeerd. 

Mijn - over het algemeen - opgewekte moeder verdwijnt stukje bij beetje en haar opgeruimdheid maakt plaats voor een stille somberte. Het is een pijnlijk proces. 

Meestal kan ik haar wel opvrolijken en is er vooral diep respect en begrip voor haar. Maar vandaag voel ik ineens dat er ongeduld in mij kruipt. Terwijl ik aan de telefoon ben, zit ik achter mijn laptop en scrol door wat nieuwsberichten heen. Af en toe zeg ik 'hmm hmmm' en eigenlijk ben ik er helemaal niet bij. Ik doe mijn best om nog even mijn aandacht erbij te houden, maar naast het ongeduld ervaar ik nu ook irritatie. Schaamte. Zucht. Menselijk.

 
'Ga je schamen! Het is je móeder! Doe 's lief!' , klinkt er een krakend, bemoeizuchtig en vooral luid stemmetje vanaf mijn schouder.

 

Het toeval wil dat ik juist op dat moment bij het scrollen een klein gebedje zie:

'Altijd lief te zijn voor and'ren
dat vergeet ik telkens weer.
'k wil niet boos of kribbig wezen.
Maak mij vriend'lijk.
Help mij Heer'.

Schaamte, ongeduld, irritatie lost op. En voordat mijn focus weer volledig naar mijn moeder terugkeert, denk ik met een glimlach aan de Franse schrijver George Bernanos:

'Mais, ce que nous appelons hasard, c'est peut-être la logique de Dieu?'
Maar, wat wij toeval noemen, is misschien de logica van God? 

Dat klinkt voor mij toevallig heel logisch!
 

 

Wil je meer weten over bewustwording?
www.silent-touch.nl

 

 

De spijker

De muren van onze huiskamer zijn heel lang (lees: ruim 18 jaar) leeg gebleven. Geen klok, geen schilderij, geen spijkertje in de muur. We kunnen eenvoudigweg niets passends vinden dat we beiden even mooi vinden of dat niet zou gaan vervelen. En toen, ineens kwam manlief met een hamer en een spijker. Hij maakte een gaatje en hing een foto op.  

Het is een foto van een sterrenhemel met op de voorgrond een mens, die zit op een rots. Tegen de donkerte van de avondlucht, waarin al die sterren schitteren, valt dat mensje in het niet. De foto doet ons eraan herinneren hoe groot het universum is en hoe nietig onze aarde is en de mens, nog vele malen nietiger.  

De foto van dat hele grote universum wakkert in mij tevens dat enorme gevoel van ontzag, dankbaarheid en overgave aan. 'Wow, wie ben ik?'. En zo heeft alles en iedereen zijn eigen plek; zijn eigen Kosmische tijd in vorm, in plaats, in trilling, frequentie. Daar kan het menselijke verstand niet bij, dat is grootser dan wij ooit zullen kunnen bevroeden. 

De foto sluit aan bij een deel van mijn ochtendgebed: 

Thank you God,  
Mother Earth, Father Sun,  
the moon, the stars, the heavens,  
the angels, the inner beings of light and love, 
For holding us in this perfect balance; 
for nurturing us, 
for taking care of us, 
for offering us shelter and protection, 
for feeding us and loving us. 
Thank you. 
Bless you. 

 

Onze muren zijn dus niet meer kaal, maar er prijkt een unieke foto, waar een mystieke energie vanuit gaat. Een beeld dat ons uitnodigt verder te zien. Een zicht, zo weids, dat we ons kunnen realiseren dat we weliswaar klein zijn, maar dat ieder een uniek plekje in het grote geheel heeft. Ons licht schijnt net als al die andere sterren in dat immense heelal. De foto nodigt uit tot vertrouwen, overgave en vrede.

Eigenlijk heeft mijn man niet alleen een spijker in de muur geslagen, maar bovenal de spijker op zijn kop.

Photo by Cristian Grigore