Een goede band (19)

“Heb jij nou altijd een goede band met jouw moeder gehad?", vraagt een vriendin naar aanleiding van de blogs die ik over mijn hoogbejaarde moeder en mij schrijf. In haar vraag hoor ik iets van ongeloof, misschien zelfs een vleugje achterdocht?

Spontaan begin ik een antwoord te typen, maar halverwege blijven mijn vingers hangen. Twijfelend in de lucht. Want wat is goed? Wat is een goede band? Wat is altijd?

Als iets altijd goed zou zijn, zou dat niet ongelooflijk saai en kleurloos zijn?

Zo’n vraag is zó gesteld, maar ik ben vast niet de enige die een moederdochterband in één woord goed of slecht zou kunnen noemen. Was het maar zo simpel, toch?

In een flits trekt mijn jeugd voorbij, mijn jongvolwassenheid, het moment dat ik zelf moeder werd en ook de jaren als moeder zijnde daarna. Verbazingwekkend hoe de mind al die ervaringen in een paar seconden kan proppen.

Wat ik wel weet: onze moederdochterband is zo sterk dat we tot op de dag van vandaag met elkaar praten, kunnen lachen, huilen en tijd kunnen doorbrengen zonder al te veel kleerscheuren. Dat zegt best al iets, toch?

Er is zorg en respect en we zijn met elkaar mee bewogen door de jaren heen. De ene keer in een vloeiende beweging en soms was het onhandig struikelend.

Er waren momenten van afstand en momenten van diepe verbondenheid. Gesprekken die stroef verliepen, misverstanden die pijn deden, maar ook dagen waarop we niet meer bijkwamen van de slappe lach.

Ik kan me nog steeds ongenadig irriteren aan mijn moeder en ik weet precies wanneer zij meent dat ik irritant ben. (Overigens heeft ze dan altijd ongelijk, uiteraard...en ik ben ook nooit irritant..natuurlijk ;-)).

We hebben elkaar spiegels voorgehouden, elkaar over en weer teleurgesteld, verwachtingen laten barsten als een te strak opgeblazen ballon. Maar we hebben ook veel vergeven, strijd vergeten en sommige obstakels samen genomen, andere genegeerd of onder de mantel der liefde bedekt. En die mantel is zacht en veilig. We hebben samen gelachen, gehuild, gewanhoopt, gebeden en elkaar steeds beter leren kennen en respecteren.

Na 62 jaar dochterschap blijkt deze band rekbaar en bestendig tegen alle weersomstandigheden. Ze buigt, maar breekt niet. Met wederzijds respect, liefde voor elkaar en wat humor, los je veel op. Waar een wil is, is een weg. Liefde is het antwoord.

Dementie wist de scherpe kantjes. Mijn moeder is veel vergeten en de herinneringen die zijn gebleven, zijn veelal mooi en liefdevol. Zelfs de meest pijnlijke familievetes hebben in haar herinnering niet eens plaatsgevonden. En wij laten dat vooral zo.

Wat moeder en dementie mij steeds weer leert? Leven in het nu!

Want dat is het enige dat er is.

Elegant tot het einde (18)

Dementie. Aan de buitenkant zie je niets, maar er gebeurt van alles in haar hersenen. Mijn moeder, 92 jaar, ziet er nog altijd keurig verzorgd uit. Dat is hoe ze het altijd heeft gedaan en dat ongetwijfeld wel zal zo blijven, tot het einde. Haar haren netjes gekapt, haar kleding onberispelijk, haar kamer opgeruimd. Routine is haar houvast.

In haar kamer schuifelt ze wat rond, bladert gedachteloos door de krant, kleurt af en toe een plaatje in en drinkt koffie in de gezamenlijke huiskamer. Echt lezen of puzzelen lukt niet meer, maar dat deert haar niet – ze doet alsof. Net zoals ze vroeger problemen oploste: met een glimlach, schouders eronder en vooral geen geklaag. Want klagen, dat deed haar generatie niet.

Wat wél gebleven is, is haar gevoel voor stijl. “Keeping up appearances” zit in haar DNA. Ze geniet nog steeds van een goed glas wijn en een etentje op een prachtige locatie. Dat ze een uur later niet meer weet wat ze heeft gegeten, maakt haar ervaring niet minder waardevol. En de onze ook niet.

Onlangs zaten we met haar in een restaurant. We kozen haar lunch – keuzes maken is niet meer haar sterkste kant. Maar toen de wijn aan bod kwam, was er geen twijfel. Mijn man las de opties voor:

“Dry, fresh and elegant” of “Full, spicy and smooth”?

Ze trok haar al eerder in een blog beschreven keurig verzorgde wenkbrauw* op, keek hem met haar bekende, licht hautaine blik aan en antwoordde droog:

“Wat denk je zelf? Uiteraard elegant.”

En zo geschiedde.

 Wil je lezen over de * wenkbrauwentaal van moeder? Klik hier!

Ben je patiënt als je ziek bent? (17)

Mijn moeder, altijd een doorzetter, begon haar tijd in het verzorgingstehuis met opgeheven hoofd. Ze deed mee aan activiteiten: bloemschikken, tekenen, uitstapjes maken. Zelfs het ‘grijze koppen orkest’, waarin bewoners met ongebruikelijke instrumenten samen muziek maakten, sloot ze niet uit. Het was aandoenlijk, maar ook bevreemdend. Dit was niet de moeder zoals ik haar kende. Zij was nooit een groepsmens; haar geluk vond ze in haar tuin, achter het fornuis, of met een intieme kring van dierbaren om zich heen.

De goedbedoelde ‘bezigheidstherapie’ in het tehuis gaf haar weinig voldoening. “Het is betekenisloos,” zei ze eens, in een helder moment. De laatste maanden raakt ze steeds verder verstrikt in de sluier van dementie. Haar heldere momenten worden schaarser en de wil om te leven lijkt haar langzaam te verlaten.

Het verlies van haar laatste schoonzus en een oude buurvrouw heeft de leegte nog voelbaarder gemaakt. De zinloosheid tekent zich scherper af. Moeder eet amper, leest de krant niet meer, puzzelt niet meer en doet niet mee met activiteiten. Ze lijkt afscheid te nemen, langzaam maar bewust.

Onlangs tijdens een gesprek met de arts en verpleegkundige trok de mist van dementie even op. Met heldere stem zei ze: “Ik ben klaar met leven. Ik kijk terug op een prachtig leven, maar nu zit ik hier alleen maar te wachten; niets te doen. Te wachten op mijn dood.” Haar woorden waren doordringend, krachtig. Ze voegde eraan toe: “Overigens, net zoals al die andere mensen hier.” Of dat waar is of niet, laat ik over aan anderen; dit is slechts zoals moeder het ervaart.

Aan het einde van het gesprek keek ze ons allen aan, met haar oude vastberadenheid. “Ik ben weliswaar ziek,” zei ze rustig, “maar ik ben zeker geen patiënt.”

Een keuze voor waardigheid

Haar woorden raakten me diep. Wat betekent het om ziek te zijn, maar jezelf geen patiënt te voelen? Moeder maakte duidelijk met die éne uitspraak dat ze, zelfs nu, weigert zich volledig over te geven aan haar situatie. Haar identiteit, haar waardigheid, blijft intact.

Misschien is dat de les: ook in tijden van verlies, ziekte of aftakeling blijven we meer dan ons lichaam of onze omstandigheden. We hebben de kracht om te kiezen hoe we onszelf én de ander zien, maar óók waar we ons bewustzijn in wortelen. Moeder herinnert me eraan dat het leven ook gaat om betekenis en eigenheid, zelfs in de schijnbaar meest zinloze momenten.

Laten we haar woorden meenemen: ziek zijn, maakt je geen patiënt. Het kan deel zijn van onze menselijkheid, een mens van waarde en betekenis, tot het allerlaatste moment.

 

www.silent-touch.nl

Houvast aan een boterhammetje met kaas (16)

’s Ochtends vroeg bel ik even met mijn moeder, die woont in het verzorgingstehuis. Ze klinkt afwezig en ze lijkt mijlenver weg. 

Plotseling begint ze te praten, een van die dierbare momenten van helderheid. ‘Ik leef in een leegte van eenzaamheid. Er is niemand om mijn leven mee te delen,’ zegt ze. Haar woorden blijven hangen en ik voel de zwaarte ervan. ‘Ik zou willen dat papa hier was, dat we alles konden delen. Gewoon... het leven. Het is helemaal leeg.’

Dan vraag ik haar, een beetje vertrouwend op haar actieve inborst: ‘Kunt u er zelf nog wat aan doen om de leegte te vullen?’. Ik voel bijna hoe ze haar éne, inmiddels grijs geworden maar immer perfect verzorgde, wenkbrauw optrekt.

‘Natuurlijk, kind, ik zou de leegte wel kunnen opvullen door mee te doen met alle activiteiten hier, maar ik heb er geen belangstelling meer voor.’ En om haar boodschap te bekrachtigen, voegt ze er zuchtend aan toe ‘Ik denk dat ik maar ga stoppen met eten en drinken'.

Dan blijft ze lang stil. Wat kan ik zeggen? Naarstig zoek ik naar woorden om iets van troost te bieden en vraag tenslotte zachtjes: ‘Mam, hoe voelt u zich NU, op dit moment?’

En met de nuchterheid, die zo typerend voor haar is, zegt ze: ‘Nu? Nu heb ik trek! Er ligt al een tijdje een boterham voor me, met kaas. Die ga ik nu opeten. Dus we moeten ophangen.’

Een glimlach kan ik toch niet onderdrukken en terwijl ik de verbinding verbreek, denk ik dankbaar aan dat boterhammetje met kaas, die op dit moment een klein beetje houvast biedt in de dag van mijn moeder. The Power of Now.

Rood, is wel een gepaste tint, kind! (15)

Blijven lachen! Een motto dat mijn moeder hoog in het vaandel heeft. Ook nu de ziekte dementie steeds meer grip op haar krijgt. We maken haar dan ook graag aan het lachen, maar net zo vaak is het andersom. Samen lachen, is soms het enige dat ons rest!

Zo belde ik haar laatst op. In haar hoofd regende het pijpenstelen en die regenbui bleef maar aanhouden.  Dit keer lukte het me niet om haar wat op te vrolijken en ten slotte zei ik dan ook:

'Mam, ik ga u ophangen.'

En tot grote hilariteit en ook wel verrassing, zei moeder toen:

'Nou het wordt tijd; welke kleur touw had je in gedachten?'

Dat moeder dan zo ongelooflijk grappig uit de hoek kan komen, is de redding van het moment. Haar humor - ook al is het een beetje galgenhumor - (over)wint dan toch onverwacht de somberte. Als dan ook nog even haar zonnige lach door de telefoon klinkt, voel ik me erg klein worden. Wat is ze dapper en grappig en wat houdt ze zich toch goed.

De aan de buitenkant praktisch onzichtbare ziekte, breekt langzaam maar gestaag haar hersens af en ik denk terug aan een blog die ik ooit over één van haar wijze lessen schreef toen we beiden veel jonger waren: 'Charmant laten hangen'. Moeder mag dan bezoek hebben van dementie, maar haar wijze lessen, haar geestigheid en liefdevolle presentie, zijn er niet minder door geworden.

'Ik dacht aan rood', hoor ik mezelf dan zeggen, ontwakend uit mijn hersenspinsels.

'Rood, is wel een gepaste tint, kind!', doet moeder dan nog een duit in het zakje.

en dan kunnen we toch niet anders dan in lachen uitbarsten.

 

Lichtpuntje (13)

Mijn zus en ik bellen elke dag met moeder. Zij in de avond en ik in de ochtend. De afgelopen weken klinkt de stem van moeder benepen en ze blijft haar boodschap herhalen:

'Ik heb er geen zin meer in. Van mij hoeft het niet meer. Ik heb er genoeg van. Ik heb een mooi leven gehad, maar het is nu welletjes.Geef mij maar een pil.' Het zou bijna zo'n foute smartlap van Hazes kunnen zijn. In een flits zie ik moeder en André samen in eenzaamheid hangen in een discotheek. Ondenkbaar, maar in mijn geest kan veel kennelijk.

Mijn moeder begrijpt maar niet dat ze nog steeds leeft. Van alle broers en zusters had zij de zwakste gezondheid en tot op de dag van vandaag blijft het haar verbazen dat ze de hongerwinter in 1944/45 heeft overleefd. En dat uitgerekend zíj nu maar niet dood gaat, dat vindt ze ronduit 'B E L A C H E L I J K'.

'Kind, ik heb alles gedaan! Wat moet ik hier nog? Ik heb niemand meer! Iedereen is dood!'

En dan gaan we zoeken naar de lichtpuntjes. 'Ho ho, wij zijn er nog toch? Straks komt er koffievisite en vanmiddag is er zingen in de zaal en morgen is er een uitje naar Urk.'

Een paar weken geleden konden deze lichtpuntjes haar nog wel opbeuren en nu ziet ze het als 'bezigheidstherapie' en afleiding van de naakte waarheid: Moeder ervaart een diepe eenzaamheid die met geen enkele bezigheidstherapie weg gaat.

Vaak vermande zij zichzelf weer en deed haar best om opgewekt en opgeruimd te klinken. Maar de laatste weken hangt er steeds vaker een sombere sluier over haar heen. Haar altijd rechte schouders beginnen te hangen, haar open blik verandert steeds vaker in een afwezig gestaar, haar frisse teint is vervangen voor een grauw masker en haar geest is regelmatig helemaal verward. Vasculaire dementie. Soms weet ik ook niet meer wat te doen of wat te zeggen, behalve te bevestigen dat ik haar hóór, dat ik haar begrijp en haar gevoelens respecteer.

'Mam ik hou van u'. 

Dan zakt de sluier en zegt ze: 'Dat is zo fijn te horen en ik hou natuurlijk ook van jou! Dank je wel voor je belletje. Daar knap ik zo van op! Dat is een klein lichtpuntje voor me.'

Dat een kort telefoontje toch een lichtpuntje mag zijn, maakt me elke dag dankbaar.
 

Meer weten over bewustwording: www.silent-touch.nl

Doe 's lief! (12)

Elke ochtend bel ik mijn moeder. Gewoon om te vragen hoe ze zich voelt, wat er op haar programma staat en hoe haar stemming is. Door de vasculaire dementie wisselt haar stemming nogal de laatste tijd. Al een aantal dagen op rij klinkt moeder somber, zwaarmoedig en gedeprimeerd. 

Mijn - over het algemeen - opgewekte moeder verdwijnt stukje bij beetje en haar opgeruimdheid maakt plaats voor een stille somberte. Het is een pijnlijk proces. 

Meestal kan ik haar wel opvrolijken en is er vooral diep respect en begrip voor haar. Maar vandaag voel ik ineens dat er ongeduld in mij kruipt. Terwijl ik aan de telefoon ben, zit ik achter mijn laptop en scrol door wat nieuwsberichten heen. Af en toe zeg ik 'hmm hmmm' en eigenlijk ben ik er helemaal niet bij. Ik doe mijn best om nog even mijn aandacht erbij te houden, maar naast het ongeduld ervaar ik nu ook irritatie. Schaamte. Zucht. Menselijk.

 
'Ga je schamen! Het is je móeder! Doe 's lief!' , klinkt er een krakend, bemoeizuchtig en vooral luid stemmetje vanaf mijn schouder.

 

Het toeval wil dat ik juist op dat moment bij het scrollen een klein gebedje zie:

'Altijd lief te zijn voor and'ren
dat vergeet ik telkens weer.
'k wil niet boos of kribbig wezen.
Maak mij vriend'lijk.
Help mij Heer'.

Schaamte, ongeduld, irritatie lost op. En voordat mijn focus weer volledig naar mijn moeder terugkeert, denk ik met een glimlach aan de Franse schrijver George Bernanos:

'Mais, ce que nous appelons hasard, c'est peut-être la logique de Dieu?'
Maar, wat wij toeval noemen, is misschien de logica van God? 

Dat klinkt voor mij toevallig heel logisch!
 

 

Wil je meer weten over bewustwording?
www.silent-touch.nl

 

 

In Gods naam vrede sluiten! (11)

Tijdens het opruimen van een keukenla bij mijn ouders vond ik een oud spel. Halma. Mijn moeder van over de 90 weet - met haar bij tijd en wijlen verwarde geest - precies wat de spelregels zijn.

Terwijl we spelen, grappen we (zij vooral) over haar geautomatiseerde kennis van zo'n spel, terwijl ze soms moeite heeft met de ooit voor haar zo vanzelfsprekende dingen, zoals het bijhouden van een agenda.

 

Geconcentreerd tracht moeder paadjes te vinden om haar pionnen zo snel mogelijk in het tegenoverliggende veld te brengen en ze is vastberaden mij te verslaan. Als haar enthousiasme iets te fanatiek wordt, merk ik lachend op dat het geen oorlog is maar een spelletje.

 

Dat triggert iets in haar en haar hele houding verandert plotseling als ze ze me vraagt of het waar is dat onze Joodse medelanders niet meer veilig zijn en dat er demonstraties waren bij de opening van het Holocaust museum. Haar verdriet en angst voor de wereldoorlogen van toen en nu is zichtbaar.

 

Met verdrietige ogen kijkt ze me aan en voegt er verslagen aan toe dat ze maar niet begrijpt waarom mensen niets hebben geleerd van eerdere oorlogen. Ze schudt haar witte krullen en buigt verslagen haar hoofd.

 

Moeder volgt elke dag het nieuws en is - ondanks haar ziekte - blijvend betrokken bij het wel en wee in de wereld. Samen spreken we over de oorlogen van toen en nu, over de onveilige situaties voor zovele mensen op zoveel plaatsen in de wereld, over alle zinloos verloren levens van mensen en dieren.

 

Dan zucht mijn moeder: 'ieder mens is even waardevol en elk mens mag zijn eigen geloof hebben. Hoe kan het toch zijn dat in de naam van God er zoveel leed wordt veroorzaakt?'.

 

Ik denk aan de boodschap uit de Bhagavad Gita 'the war is within' en begrijp steeds beter dat dit mystieke gevecht van goed en kwaad in ieder van ons woedt. Vaak ook nog onbewust. Ik besef dat we uitsluitend in onszelf kunnen en moeten beginnen. Ons gesprek verdiept zich als we hierover uitwisselen. 

 

Na ons gesprek zitten we met in elkaar verstrengelde handen samen in stilte en ervaren beiden een gevoel van vrede en saamhorigheid. Geen angst voor de toekomst, geen pijn uit het verleden. Vrede in dit moment. 'Peace is within'.

 

Laten we in Gods naam VREDE sluiten!

 

Een moederlijke raad is altijd goed..(9)

Na een supergezellige én vermoeiende ochtend heb ik mijn kleinkind in bed gelegd. Even zitten. Ik ben ook geen 30 meer...en 40 ook niet overigens. Afgepeigerd laat ik mij op de bank onderuit zakken met een beker thee in mijn handen. Dan zie ik hoe mijn hoogbejaarde moeder, die steeds meer last ondervindt van dementie, heen en weer begint te lopen met de borden, het bestek, de kopjes en beleg en alle andere restanten van de lunch die we net met elkaar hebben genoten. Ze wuift mijn opmerkingen dat zij dat niet hoeft te doen, weg met de woorden dat ik al genoeg heb gedaan en dat ik mijn rust harder nodig heb dan zij. Ik herken haar kordate optreden van vroeger en tegenstribbelen blijkt nog steeds vergeefse moeite. IJverig loopt ze heen en weer. Ze heeft niet in de gaten dat ze zonder stok loopt. Haar ‘oude’ energie breekt door en in stilte geniet ik van haar gerommel. Mijn keuken ziet er in een wip weer netjes uit, zoals werkelijk alleen mijn moeder dat voor elkaar krijgt. Tot slot wordt overal een lapje overheen gehaald, waarna ze tevreden naar het resultaat kijkt. Het zijn vertrouwde rituelen en ik word me er steeds meer van bewust hoe waardevol deze wekelijkse bezoekjes van mijn moeder zijn, voor haar en voor mij.

Dan zie ik haar in één keer wankelen en slaat de kwetsbaarheid en onzekerheid toe. Ze moet moeite doen haar evenwicht te behouden en komt toch ook wat adem te kort.

Ik geef haar een geruststellende knuffel en fluister in haar oor hoe blij ik ben dat zij er is. Terwijl we zo staan, kijkt ze me aan. Haar ogen o zo moederlijk: ‘Jij moet vroeg naar bed vanavond, want je ziet er moe uit’ zegt ze dan. 

Er was een tijd, dat ik dat betuttelend vond. Nu kan ik me er alleen maar over verwonderen en absorbeer haar zorgen en liefde voor mij in de vorm van deze goede raad. 

Tenslotte weet een moeder altijd wat het beste is voor haar kind…

of we dat nu willen (weten) of niet. 

www.silent-touch.nl

 

 

 

Let it be (8)

Gisteren straalde de zon in mijn moeder en had ze naar eigen zeggen: 'een goede dag'. Vandaag regent en onweert het in mijn moeder. Als ik deze ochtend mijn moeder ophaal dan staat ze er verloren bij. Ze heeft haar jas al aan. Later blijkt dat de jas niet al aan is omdat ze met mij mee naar buiten gaat, maar omdat ze het koud heeft.

Ineengedoken staat ze er verlaten bij. We omhelzen elkaar en voelen ons beiden onmachtig tegen deze ziekte van dementie. Nee, vandaag staat het water hoog en er rollen twee tranen. Een over haar wang en één over de mijne.

Afleiding heelt niet, maar helpt wel. Dus ik vertel mijn moeder over de nieuwe liedjes die ik aan het oefenen ben met 'mijn' koor. Ze luistert aandachtig en ik zie haar wat ontspannen.

Een van de liedjes is het bekende liedje van The Beatles, Let it be. Samen zingen we uit volle borst mee. Let it Be, Let it Be. Mother Mary comes to me, speaking words of wisdom: There will be an answer; Let it be.. 

Terwijl we naar huis rijden, denk ik aan het Mariabeeldje in mijn huis: Maria kijkt met licht gebogen hoofd en gespreide armen vol genade naar het aardse. Dat beeld raakt mij en inspireert mij dagelijks: Kan ik met zachte ogen, vol compassie kijken naar wat er voor mij gebeurt, zonder mij erin te mengen? 

Maria lijkt ons uit te nodigen om het te laten zijn zoals het is en in vertrouwen te blijven dat het antwoord komt! Uit haar ogen en handen lijkt een stroom van liefde te komen, als hulp voor ons allen. Let it be, let it be, let it be, let it be. There will be an answer, Let it be!

Terwijl de boodschap van deze hitsong weer dieper tot mij doordringt, hoor ik mijn moeder naast me zuchten en dan zegt ze: 'Dat moet ik nou de hele dag doen....Let it Be, Let it Be, Let it Be'.

'Speaking Words of Wisdom, mam!', voeg ik er glimlachend aan toe.

En zo landen we beiden weer veilig in vertrouwen en gaat ondanks het sombere weer het zonnetje ook weer in mijn moeder schijnen.

 

www.silent-touch.nl

Gepureerde irritatie (7)

Geïrriteerd, ja, dat ben ik. Nu ja, dat was ik. Mijn moeder zat vandaag op mijn irri-triggerpoints te duwen. Wekelijks brengt mijn moeder een dag van het weekend bij mij thuis door. Gewoon een kopje koffie, samen lunchen, spelletje doen, wijntje drinken, goede gesprekken en na het avondeten weer naar huis. Negen van de tien keer is dat gezellig en verloopt het in harmonie. Niet omdat dat zo moet, maar omdat het meestal gewoon zo gaat. Zo niet deze zondag. Ik heb de zon niet gezien, letterlijk en figuurlijk. Ken je dat? Dat alles wat je moeder zegt, je mateloos irriteert? Ook al tel je nog zo 10 x tot 10? (Ik ken zelf in elk geval zes mensen in mijn gezin die nu in schaterlachen uitbarsten)

Ik had gedurende de hele ochtend flashbacks van hoe het 'getouwtrek' tussen mijn ouders zich vroeger ontvouwde. Teruggeworpen in het rollenspel van vroeger, waarbij 'Zij' dicteerden hoe alles eruit moest zien. 'Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien'. Nee. Geen redden meer aan. Het moest en zou gaan volgens bepaalde regels, normen en waarden en als ik een kleine suggestie doe, dan ben ik brutaal.

Dementerend of niet, ik voelde mijn geduld op geraken. Ik hoor mijn Spirituele Alter Ego op de achtergrond lieflijk aandringen dat ik me niet zo moet opwinden, dat ik de verstandigste moet zijn, dat ik gewoon even een rondje moet maken en dat zij er echt niets meer aan kan doen. Zen bij Gwen. 'Maar echt, er zijn grenzen', bries ik inwendig. En met de lawaaierige staafmixer draai ik dit stemmetje - samen met de soep - triomfantelijk de nek om. Dat kan toch zo bevrijdend zijn, gewoon even met het nodige 'enthousiasme' een soep pureren! Heerlijk. Pittig soepje. Laat mij eens even geïrriteerd zijn! Ik zal het heus niet afreageren op een ander, maar ik ga niet 'leuk' doen als het eenvoudigweg niet leuk is. Die tijd is lang voorbij.

Door de aangekondigde code-oranje-gladheid op de wegen wordt ons gemoedelijke samenzijn ingekort en een meditatieve stilte-rit naar haar huis brengt Zen in Gwen. Bij thuiskomst hebben we samen de lichten aangedaan en het avondeten klaargezet. 

'Waarom zijn we nu eigenlijk boos?', vraagt mijn moeder dan met een klein stemmetje.
Terwijl ik haar een geruststellende knuffel geef, zeg ik
'Ach, mam, we zijn helemaal niet boos; we waren gewoon geïrriteerd en toen is de dag gewoon een beetje in de soep gelopen!'.

Vanavond ga ik van mijn soep genieten, een lekkere pittige soep met gepureerd ego.
Recept is eenvoudig.

TIP: even de gepureerde soep opnieuw laten koken voor het neutraliseren van de energie ;-)

 

www.silent-touch.nl

 

 

'De kerk is open voor bezichtiging' (6)

In een flits zie ik het staan als ik langs een kerk rijd tijdens mijn vakantie. Bezichtiging? Lees ik het nu goed? Huh? Bezinning, zal er toch wel staan? 'Nee hoor', zegt mijn moeder, want kennelijk sprak ik mijn gedachten hardop uit. 'Er staat écht bezichtiging!'. Moeder en ik zijn samen een paar dagen weg. Later zal blijken dat dit ons laatste logeerfeestje wordt, want helaas wordt mijn dementerende moeder steeds onrustiger en angstiger als ze uit haar vaste ritme wordt gehaald.

Snel keer ik om en samen gaan we op onderzoek uit. Het staat er echt. Ik kan me niet voorstellen dat er een pastoor is, die zijn kerk opent voor alleen een bezichtiging. Zet er dan op 'voor bezinning en bezichtiging', maar goed. Het hangt er al een tijdje dus ik zal wel weer de enige zijn die het opvalt. Wij gaan in elk geval voor beide naar binnen.

Opgegroeid in een een RK gezin ben ik vaak in de RK kerk geweest en ik heb nooit begrepen waarom al dat gruwelijke lijden van Jezus zo uitgebreid wordt geëtaleerd. Dat kan toch niet goed zijn voor de mens, laat staan voor de kinderen, toch? Een halo of een verdwaalde engel her en der geschilderd, maakt het er echt niet bepaald vrolijker op. Alsof Jezus' leven alleen heeft bestaan uit de lijdensweg met het kruis op zijn rug, wachtend, bloedend, gemarteld tot aan zijn dood? Beelden maken veel indruk en zoals het gebeiteld staat in de muren, zo staat het gebeiteld in ons brein. Er is toch meer dan zijn lijden voor de mens? Jezus is toch een voorbeeld van vergeving, compassie, waarheid, oprechtheid? Zijn essentie is toch Licht, Liefde, Vertrouwen, Hoop, Eenheid, Genezing? Als het aan mij zou liggen dan zou ik een kerk wat vrolijker, maar in elk geval iet neutraler inrichten, zodat het geloof kan worden ervaren door de mens zelf.

In mijn jeugd ging gelukkig mijn oma altijd mee naar de kerk en zij verdreef destijds mijn onbenullig lijden met dropjes, geplakt op pepermuntjes, die dan nóg erger aan mijn tanden plakten. Onze ogen dwaalden over de hoedjes en kapsels en de schuivende kinderen voor ons, die net als ik niet stil konden zitten. Dan wisselden we veelzeggende blikken, waarna we vaak de slappe lach kregen. Oma met haar pretogen duwde ons dan een in Eau de Cologne gedrenkte witte zakdoek in de handen, waardoor we daarna half stoned weer even vooruit konden. Hoogtepunt was dan de hostie, het lichaam van Christus, die we altijd stiekem een tosti noemden. Konden we tenminste weer even lopen. Weinig bezinning in die tijd.

Maar goed, terug naar vandaag. Moeder en ik hebben eerst de dorpskerk bezichtigd en gelezen over de Heilige Titus Brandsma. Zijn afbeelding wordt geëerd met licht en bloemen. Verzetsheld met een onwankelbaar vertrouwen in God, die als martelaar in mei 2022 zalig is verklaard, ook al heeft hij er zelf nu niets meer aan. Toch zal hij voor velen een inspirerend voorbeeld van kracht en vertrouwen kunnen zijn. Over bezinning gesproken....

We vervolgen onze weg naar het Maria-altaar en branden daar elk een kaarsje. Met de armen innig om elkaar heen geslagen, bidden we in stilte ieder op eigen wijze een gebed.

Als we wegrijden, zegt mijn moeder: 'Daaag onze lieve heer', waarop ik haar erop attendeer dat onze lieve heer zojuist zijn gordel omdoet, want tenslotte reist hij met ons mee.  

'Ach ja natuurlijk', beaamt moeder met een serieus gezicht: 'Hij is altijd met ons'. 

Helaas dit keer geen zakdoek met Eau de Cologne, want dat had dit moment wel extra geinig...huh...heilig gemaakt. 

 

 

www.silent-touch.nl

Televisie vs horizontaal meditatiemomentje (4)

Bij mijn moeder thuis staat altijd de radio aan. Als ik daar binnen kom, is dat het eerste dat ik doe: de radio uitzetten omdat ik mezelf en haar niet kan verstaan. Ik begin nu te zien dat 'nietsdoen' voor moeder een uitdaging is. Moeder houdt zichzelf opgewekt bezig met tuinieren, de krant lezen en puzzelen of er wordt gezorgd voor gezellige afleiding in de vorm van bezoek of uitstapjes. Mijn gedachten gaan naar vroeger en ik vraag me af of ze zich altijd zo heeft beziggehouden en eerlijk gezegd, weet ik het gewoon niet. 

Nu ik zo'n paar dagen met mijn moeder op stap ben in Friesland, valt me op dat zij het lastig vindt om helemaal te ontspannen en van de stilte van Friesland te genieten. Rust en stilte is voor haar eerder onbehaaglijk dan voedend.

Nu kunnen mijn man en ik juist genieten van de stilte, de rust en kunnen ook heel goed 'nietsdoen'. Stilte is onze voeding. Een stilte die je niet kunt doen, maar die er eenvoudigweg ís. Moeder en ik spreken er openlijk over. Moeder houdt van reuring en heeft zolang als ze zich kan herinneren de radio aan. Ze benoemt ook dat de stilte die er in ons huis heerst, voor haar té rustig is. Zo zie je maar hoe verschillend iedereen is en dat een goed evenwicht creëren zodat iedereen aan zijn/haar trekken komt, best een kunst is.

Televisiekijken is bij ons een uitzondering. Vanavond keek mijn moeder naar een modeprogramma en tijdens elke reclame vraagt mijn moeder bezorgd of ze ons niet stoort. Nee, zij stoort ons niet! Dat zij zelf niet gestoord wordt van die aanhoudende schreeuwende beelden? Dat vraag ik me dan stilletjes weer wel af.

Ik was even vergeten wat een zuigende werking zo'n tv kan hebben. Zelfs terwijl ik níet met mijn moeder mee keek, voelde ik energie weglopen. Voordat je het weet, ga je helemaal óp in de beelden en zit je vastgezogen aan een beeld en de bank. En dat kan ook hilarisch zijn, als ik zo naar mijn af en toe in lachen uitbarstende moeder kijk. Dat is voor mij alweer entertainment genoeg.

Na een uur lang op gepaste afstand te hebben geluisterd naar werkelijk klinkklare nonsens (en ja, dat is een oordeel 😂) is het duidelijk tijd voor mijn horizontale meditatiemomentje! 

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Onweer in je hoofd (3)

We zijn op ons vakantieadres. Twee nachten met onweer en veel regen. Het doet mijn moeder geen goed. Midden in de nacht ben ik even naar haar toe gegaan en ze ligt als een bang vogeltje in haar bed. Met grote verschrikte ogen trekt ze de dekens tot aan haar kin op. Ze is opgelucht dat ik er even ben en vraagt met een klein stemmetje bezorgd of alles wel goed is? Mij bekruipt dan een gevoel van onmacht, tenslotte kan ik haar nú geruststellen omdat ze mee is op vakantie maar hoe gaat dat als ze alleen is in haar grote huis? 

Het natuurgeweld maakt haar onzeker, verward en in de ochtend is ze even 'alles' kwijt. Ze staat onvast op haar benen. Ze kijkt om zich heen en lijkt niets te registreren. Ondanks haar verwarring probeert ze zichzelf keer op keer te begrijpen, ook al is dat soms moeilijk voor haar. Dat raakt me altijd en ik heb respect voor haar veerkracht.

Als je fit, sterk en gezond bent, dan realiseer je je niet (goed) wat voor effect een onschuldige onweersbui kan hebben op de kwetsbare mens met dementie en hoe afhankelijk je bent van anderen. Het maakt me nederig. 

 

De verwarring houdt aan totdat we haar stap voor stap in het heden brengen met wat eenvoudige vragen, zoals of ze nog weet waar ze nu is, wat ze wil eten, wat we gisteren hebben gedaan, waar haar kleine vogeltje logeert nu ze met ons op vakantie is.  "Waar is mijn vogeltje?' vraagt ze dan ineens bezorgd. 'Die is ook op vakantie, bij uw kleinzoon' zeg ik. Ze fronst even, maar glimlacht dan: 'Gelukkig heeft die geen koffers nodig.’ En dan trekt gelukkig langzaam de mist op. 

 

Moeder is hard voor zichzelf. Ze veroordeelt haar dementie, vergeetachtigheid en vindt het allemaal achterlijk en belachelijk van zichzelf. Hoezeer we ook begrip hebben en haar alle rust en ruimte bieden,  moeder vindt het afschuwelijk. Een ondertoon van 'het is wel genoeg geweest' verschijnt steeds meer aan de oppervlakte. Begrijpelijk en confronterend, voor iedereen.

 

We praten er rustig over en trekken de vergelijking naar een ongeval dat mijn man onlangs had. Hij was flauwgevallen en was lelijk terecht gekomen. Dat kunnen we stom vinden of ongewenst of dom of lastig maar wat helpt dat? Het is gewoon wat het is. Dat hoeven we niet te veroordelen. We accepteren dat het zo is. 

 

Daar kan mijn moeder zich helemaal in vinden. Tenslotte kan iedereen zomaar flauwvallen. Mijn man en ik halen opgelucht adem! Moeder begrijpt het!

Dan is het even stil en na een tijdje horen we moeder mopperen:

'maar wat ík heb, dat is onweer in je hoofd en dat is gewoonweg achterlijk'.

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Mama blijft puzzelen (2)

Mijn moeder is met ons mee op vakantie naar Friesland. Op de heenreis is ze gespannen en vraagt wel een paar keer of ze haar huis echt goed heeft afgesloten, maar na een tijdje ontspant ze. Ik begrijp het wel. Het is ook spannend om uit je vertrouwde omgeving en ritme te gaan, als je hoofd op hol is geslagen, want zo noemen we het wel eens. Mijn moeder geniet vervolgens van alles om zich heen. Ze kijkt met nieuwe ogen en merkt dingen op die ze daarvoor niet zag. Alsof ze de wereld herontdekt.

Zo blijft mijn moeder zich keer op keer verbazen over het sluitingsmechanisme van de vuilnisbak. Ze drukt steeds twee keer kort achter elkaar op de knop en merkt dan verwonderd op dat de deksel niet open gaat. Mijn man stelt dan voor om te kijken wat er gebeurt als ze één keer drukt en ja hoor. Hij floept moeiteloos open. Mama is blij verrast, keer op keer. Het leven is soms zo eenvoudig als een druk op een knop.

Vol enthousiasme klinken we tijdens ons avondeten op elkaars gezondheid. De glazen maken een prachtig geluid als ze elkaar raken. Dat klinkt naar meer! En zo heft mama haar glas meerdere keren en we toasten er vrolijk op los. De verwondering op het gezicht van mijn moeder is ontroerend. Het leven is soms zo eenvoudig als het geluid van klinkende glazen en zij neemt ons op deze wijze mee op haar ontdekkingsreis.

Wat later op de avond loopt mama mopperend op de gang heen en weer. 'Ik ben mijn nachtpon vergeten!' en ze steekt niet onder stoelen of banken hoe 'achterlijk' ze dat van zichzelf vindt. Gelukkig heb ik er eentje voor haar, maar dat maakt haar niet bepaald vrolijker. De realisatie dat dit volgens haar te wijten valt aan dementie, komt dan in één keer bij haar heel scherp in beeld. En dat is confronterend en dat stemt haar  verdrietig. Als ik dan in haar kamer bewonderend rondkijk en zie hoe keurig ze haar spulletjes een plekje heeft gegeven en zelf haar bed heeft opgemaakt, valt mijn oog op een keurig opgevouwen nachtpon op haar hoofdkussen. Ze had het dus wel meegenomen. Als ik haar daar opgelucht op wijs, raakt ze nog meer van overstuur. 'Mijn hoofd laat me in de steek'. Nog wat later weet ze ook niets meer van dit gehele voorval en kan ik mijn eigen nachtpon ook nergens meer vinden. Ik zie moeder in haar hoofd puzzelen en laat haar maar even. Zo'n vakantie brengt naast afleiding ook onrust en het stof moet weer even neerdalen in de nieuwe situatie. Ik kan niet anders zeggen dat dat ze dit met humor, charme en voorzichtigheid doet. Ik heb daar veel respect voor.

'Hebben jullie goed geslapen?', vraagt ze aan de ontbijttafel vriendelijk. Deze vraag en het antwoord weerklinkt gedurende het volgende uur een paar keer. Ook al komt mijn 'ja heerlijk' er bij de zoveelste keer wat afgemeten uit, mijn echtgenoot vertelt haar keer op keer heel geduldig dat ook hij goed heeft geslapen. 

Zo blijft consequent het dagelijkse kleine wandelingetje door het winkelstraatje als voor de eerste keer ervaren. En gelukkig zijn dat blije en gezellige ervaringen voor mama. Mij bekruipt een gevoel van nederigheid en het stemt me dankbaar, dat ik hier met haar mag lopen, hand in hand.

Mijn moeder zit na een lekkere douche weer gewassen en gestreken buiten in het zonnetje. Om door een ringetje te halen. Ze vindt het leuk als ik wat schrijf over de ontwikkeling van haar hersens,want 'misschien kan iemand er nog eens over lachen want erover lachen, is beter dan erover huilen. Dat helpt niets', zegt ze met een scheve glimlach op haar gezicht. En samen bespreken we wat ik zal schrijven.

'Dementie of Alzheimer? Ik weet niet wat ik heb'. Dan blijft het even stil. 'Van allebei word je stapelgek in elk geval', lacht ze dan en vervolgt iets serieuzer: 'maar dan ook niet helemaal, want je weet dat je iets hebt dat niet deugt en je kunt er niets aan doen. Het zij zo!'. Dan buigt ze haar keurig gekapte hoofd weer over haar puzzeltje heen. 'Tenslotte moet je wel een beetje je hersens - of dat wat ervan over is - blijven trainen', merkt ze op.

Als ik de blog later voorlees, knikt ze bevestigend: 'ik blijf gewoon puzzelen hoor!'

en zo geschiedde.

www.silent-touch.nl

 

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

Hersens en vaccinatie (1)

Mijn moeder leest al zolang ik me kan herinneren De Telegraaf. Als ze bij ons is, leest ze sinds kort De
Andere Krant. Meestal zit ze stilletjes op de bank maar nu zie ik uit mijn ooghoek dat ze rechtop gaat zitten en gealarmeerd met haar wijsvinger een tekst volgt. Dan zegt ze in eens:

'Kijk!! Hier staat het, zwart op wit!' en ze leest voor uit De Andere Krant van 13-20 augustus 2022: 'Hersenschade door coronavaccins. Dit is wat ik al steeds heb gezegd en dit is was mij is overkomen!'

Dan houdt ze een vurig betoog:

'Ik ben er heilig van overtuigd. De eerste dag dat ik geprikt werd, voelde ik het direct. Alsof er een verschuiving in mijn hersenen plaatsvond. Ik had het gevoel alsof de hele boel daarboven door elkaar werd geklutst. Dag één na vaccinatie. Ik ben ervan overtuigd dat het door die rotzooi komt. We worden gewoon vergiftigd'.

Nu laat ik me graag breed informeren en ben er inmiddels achter dat oprechte informatie bijna niet te vinden is. Dus waar of niet waar, dat is voor mij een grote brei. Maar de ervaring van mijn moeder, is de ervaring van mijn moeder en daar kan ik niet aan tornen. Zij heeft dit zelf vanaf dag 1 zo ervaren én benoemd. Wie ben ik om daaraan te twijfelen? En inmiddels komen de soortgelijke ervaringen van anderen ook bovendrijven.

Over het waarom-een-niet-goed-getest-vaccin komt ze niet helemaal uit. Nee, ze kan zich - net als ik overigens - niet voorstellen dat er huisartsen of andere artsen zijn die van te voren wisten dat er nadelige (bij)verschijnselen zouden zijn aan het mRNA-vaccin. Ze kan zich niet voorstellen dat menslievende mensen, die tenslotte arts zijn geworden om anderen te helpen, zoiets zouden doen als ze van te voren wisten dat het niet goed zou zijn. Daarover zijn we het eens.

Over het wie-dan-wel is ze twijfelloos.  Ook al weet ze niet wie, ze weet wel dat je in elk geval moet zoeken in de hoek van mensen die geïnteresseerd is in geld verdienen. Geld en macht, is haar conclusie.

Mijn moeder reflecteert dat als er in het verleden een verbetering in de medische wereld was, dat daar 'ik weet niet hoeveel tijd overheen' ging om de werking, effectiviteit en bijwerkingen te onderzoeken en of het veilig was. 'En nu is er in één keer een vaccin. Er was geen tijd, we gaan gewoon prikken en zien wel wat eruit komt. Het gaat om geld verdienen en dat heeft niets te maken met gezondheid. Dat roept vraagtekens op', aldus moeder.

Dan kijkt ze mij beschuldigend aan en vraagt waarom ik dit niet wereldkundig maak? Ze vuurt vragen op mij af waarom dit niet algemeen bekend nieuws is, waarom zij dit niet weet, waarom gaan ze door met prikken? Ze vindt ook dat De Telegraaf dit moet weten. Ik leg uit dat er allerlei kanalen zijn, zoals De Andere Krant, blckbx tv, Artsencollectief, die hierover berichten maar dat de meeste mensen deze kanalen niet kennen, niet kunnen vinden of wegzetten als desinformatie.

'Ik ga een rel starten', zegt ze dan resoluut! Ze heeft er maar één woord voor: 'Schandalig!'

Dan slaakt ze een diepe zucht en sluit haar betoog af met een belofte:

'Het lijdt geen enkele twijfel: als ik boven ben, dan zal ik het ze laten weten, want dan weet ik precies waar het vandaan komt. Schrijf dat maar in je blog!' zegt ze enigszins commanderend en prikt met haar nagel in mijn arm als om mij aan te sporen direct achter mijn laptop te gaan zitten.

Mijn moeder verwoordt met haar opmerkingen ook mijn eigen zorgen, mijn eigen vragen. Helaas heb ik zelf ook mijn moeder van de ene dag op de andere zien veranderen. Haar 'hersens' zijn behoorlijk en plotseling achteruit gegaan. Nu heeft ze de respectabele leeftijd bereikt van 88 jaar en hoort dit ook wel wat bij haar leeftijd. En toch: de dag van vaccinatie blijft een opvallend keerpunt in haar geestelijke gezondheid. Ik kan haar alleen maar aanhoren en samen tot acceptatie komen. Of het nu wel of niet is geïnitieerd door een vaccinatie!

 

www.silent-touch.nl

 

Gloria in excelsis Deo...Alzheimer heeft niet overal vat op!

Ik kijk hem aan, terwijl ik zijn huid van zijn kin span. Nooit gedacht dat ik ooit mijn vader zou scheren, maar daar sta ik dan in zijn kamer. Hij zit recht op in zijn rolstoel en uit zijn houding straalt nog steeds kracht en trots. Het is raar te zien dat hij bijna niets meer kan. Hij volgt mijn bewegingen nauwkeurig en mompelt steeds:

'Goh, het doet helemaal geen pijn!'. Nauwkeurig maak ik zijn wangen, zijn kin en nek stoppelvrij. 'Zo, nu ziet u er weer uit als mijn vader'.
Ik geef hem mijn kleine handspiegeltje, maar hij kan het niet zien. 'Goh, het doet helemaal geen pijn!', zegt hij weer verbaasd. Ik maak me zorgen...zou het dan normaal wèl pijn doen?

Samen luisteren we in zijn kamertje naar de Kroningsmis van Mozart. Tot vervelends toe moesten we dat vroeger aanhoren. Hij maande ons dan tot stilte en dan liepen we op kousenvoeten door het huis, terwijl mijn vader vanuit zijn stoel een orkest aan het dirigeren was. Hij keerde dan helemaal naar binnen en bewoog heftig met zijn armen in de lucht en zong uit volle borst mee. Superbelachelijk, vond ik dat.

Nu is het heerlijk om samen met hem te zitten, te luisteren naar 'zijn' muziek, zoals hij dat zelf zegt. Daar is niets superbelachelijks meer aan. Zodra hij de eerste tonen hoort van het 'Gloria' gaat er een huivering door hem heen. Hij richt zijn handen weer naar de hemel. Nu glimlach ik en ik begrijp hem. Je kunt je handen bij zoiets schitterends toch niet stilhouden? Hij smelt bij het Kyrie. En zijn ogen vullen zich met tranen bij het Credo.
'Zóóóó mooi', stamelt hij.

Ooit moest de muziek knalhard en nu maant hij me dat ik het volume moet temperen. Ooit kon hij een hele zondag vullen met deze muziek en nu kan hij hooguit 15 minuten luisteren. Het wordt hem te veel..'Moet ik niet al eten?', vraagt hij bezorgd.

Ik breng hem weer naar de gemeenschappelijk huiskamer, waar hij 'zijn' plekje inneemt. Het is etenstijd. Een medebewoonster vertelt hem een verhaal waar geen begin en eind aan zit.
'Excuseer mij, ik ben nu even de draad kwijt', zegt hij beleefd en de dame begint opnieuw. Beiden glimlachen. Ze lijken het wel goed te kunnen vinden.

Als ik wegga, geef ik hem een kus en groet de andere bewoners.
'Ho, ho, waarom groet jij iedereen? Ik ben toch je vader? Je hoeft alleen mij maar te groeten!'.
'Ja, maar pap, ik ben netjes opgevoed en ik groet dus iedereen, maar u krijgt dan mijn óppergroet'. 

'Dan is het goed!, zegt hij gerustgesteld: 'Gloria in excelsis Deo!' voegt hij er met kracht achteraan en ik zie her en der een knikkend hoofd van de andere bewoners omhoogschieten.

Alzheimer heeft niet overal vat op!

Luister hier naar een versie van
het 'Gloria in excelsis Deo!'.
 
 www.silent-touch.nl

Vergeetachtige charme

'Waar breng je me helemaal naar toe?'. Mijn vader beweegt ietwat verward zijn hoofd van links naar rechts. 'Ik ken het hier helemaal niet! Ken jij het hier dan wel? Hoe ken jij de weg hier?'. Mijn vader herhaalt deze zinnen elke keer als ik met hem wandel.

Ook al vallen de mussen van het dak, hij zit van top tot teen ingestopt en dan nog herhaalt hij: 'wat is het koud zeg'. Ik loop hijgend van de warmte achter zijn rolstoel en trap mijn sandalen uit. Heerlijk om de warme stenen te voelen onder mijn blote voeten. Regelmatig lopen we hier, langs huizen, die hij maar armoedig vindt. Langs een flatgebouw, waarvan hij zich afvraagt wie zoiets lelijks kan ontwerpen. Elke keer verbaast hij zich weer over het voetbalveldje en het klimrek.

Het is vandaag snikheet. We stoppen langs de vaart bij een bankje en ik zet muziek aan: Requiem van Mozart. Hij werpt een afkeurende blik op mijn blote voeten en zegt de gevleugelde woorden: 'dat geeft geen pas', maar de woorden waaien op de tonen van het Kyrie met een klein briesje alweer voorbij.

We beluisteren een aantal stukken. Hij, met gesloten ogen, continu zuchtend: 'Práchtige muziek, práchtige muziek, práchtige muziek, práchtige muziek'. Met een hele lang uitgerekte 'a'. En ik: ik luister met hem mee. Mijn vader. Eindelijk kunnen we naast elkaar zitten en genieten. Van de omgeving, van niets zeggen, van de muziek. Geen ruzie, geen discussie, geen gedoe. Gewoon samen zijn. Is dat niet ware meditatie?

Mijn hondje, waarvan mijn vader al jaren placht te zeggen, dat het een ongehoorzaam beest is, waar hij niets van moest weten (en omgekeerd natuurlijk), springt pardoes op zijn schoot en laat zich uitgebreid aaien door de wat onhandige handen van mijn vader. 'Wat is die hond zwaar zeg..', moppert hij een paar keer. Maar zéven kilo, denk ik en vraag: 'Zal ik hem dan maar weghalen?'. 'Nee, nee, zeker niet, het is zo'n lieve, rustige hond en ze gedijt goed bij deze muziek'. Hij klinkt beschermend en verbaasd.

Mijn vader kan zich niet zo veel meer herinneren, maar hij kan zeker wel genieten van dit soort kleine momenten. Opgeruimd groet hij met een uitermate beleefd gebaar iedereen die hij tegenkomt. Met een elegante beweging licht hij met zijn grote hand zijn strooien hoed iets op en knikt vriendelijk. De mensen staan dan even stil en iedereen is zichtbaar geraakt door dit subtiele gebaar. Ik voel een vertederde glimlach terwijl ik hem op mijn blote voeten voortduw en zelfs een bepaalde trots. Trots op mijn vader en dat hij iedereen zo groet. Op zijn unieke wijze.

Er is een deel van deze vergeetachtigheid die hem goed doet.