Ik vond mijn badpak best leuk

Ook gisteren moest ik mezelf er weer behoorlijk toe zetten. Na het eten lonkte een kopje thee en even lekker nietsdoen, maar nee: het was tijd om mij in mijn badpak te hijsen voor mijn aqua-fit-les. Maar goed. Het is weer gelukt.

Gewapend met kleurrijke drijfgewichtjes voeg ik mij bij mijn medefanatiekelingen. We zijn een bonte verzameling. Voornamelijk boven de dertig, schat ik zo in, met een uitschieter naar 80+ en wij vrouwen komen werkelijk in alle breedte- en lengtematen.

In onze overwegend superdegelijke badpakken wachten we op onze hysterisch enthousiaste instructrice, die ons steevast ‘Meisjes!’ noemt. Dat is overigens zo ongeveer het enige wat ik van haar versta, want de opzwepende muziek met doodvermoeiende beat staat oorverdovend hard. De les zelf is trouwens minstens zo doodvermoeiend, maar wij ‘meisjes’ zetten massaal door.

Gisteren werd onze vertrouwde verzameling badpakken plotseling opgeschrikt door de komst van twee machtig mooie jonge dames. Iets te laat betraden ze het zwembad. Beter gezegd: ze maakten hun Entree.

De één in een supersexy zwart badpak, de ander in de kleinste stringbikini die ik ooit gezien heb. Beiden prachtig goudgebruind en voornamelijk bestaand uit benen, borsten en een heerlijk aanstekelijke lach.

Het hele bad viel even stil.

Nieuwsgierig volgden we het tweetal, dat onder veel kabaal en gelach een plekje achteraan zocht. En dan gebeurt er toch iets merkwaardigs. Ik werd me ineens wel héél bewust van mijn eigen ongelooflijk superdegelijke badpak. Hoe comfortabel dat ook zit.

Tot vijf minuten daarvoor had ik het zelfs nog best een leuk badpak gevonden.

Aaahhh, de jeugd.

Hoe heerlijk om zo te genieten van de kracht en schoonheid van je jonge lijf en het ook gewoon te durven laten zien. Ik kan daarvan genieten. Misschien ook omdat ik me nog goed kan herinneren hoe ongemakkelijk ik me vroeger soms in een bikini kon voelen. Deze twee leken daar in ieder geval geen seconde last van te hebben.

Maar toen begon de les.

En jeugdelijke schoonheid blijkt geen enkele vrijstelling te geven bij aqua-fit.

Al snel werd er niet alleen meer gelachen. Onder luid protest werden buikspieren aangespannen, benen opgetild en armen door het water geploegd. De kleurige gewichtjes, die er aan het begin van de les nog zo vrolijk en onschuldig uitzagen, werden steeds luidruchtiger vervloekt.

Maar we stonden daar toch maar mooi met z’n allen:

de lange, de korte, de brede, de smalle, de jonge, de oude, de stringbikini en het degelijke badpak. Allemaal even charmant ploeterend in hetzelfde zwembad.

Na afloop hezen we ons uit het water: druipend, vermoeid en hopelijk wat strakker.

Thuis spoelde ik mijn trouwe badpakkie uit en hing het te drogen.

Tevreden constateer ik dat er gelukkig twee gestroomlijnde lijnen op staan voorgedrukt.

Scheelt toch weer.

Gouden poten in huis

'Lief oppasadresje gezocht' 

Veel meer stond er niet bij het berichtje op Nextdoor. Maar de foto die erbij hoorde – een wit bolletje wol met grote donkere ogen – deed de rest. Ik was verkocht.

‘Ach, als we ooit met drie honden konden wandelen, waarvan er nu twee “over the rainbowbridge” zijn, dan lukt twee ook nog wel,’ dacht ik. Mijn man knikte, net zo gebiologeerd door diezelfde bruine ogen en zei volmondig ja. En zo stapte Nine, zes maanden jong, ons leven binnen. Binnen de kortste keren had ze onze harten, ons huis, de tuin, de auto en onze tijd veroverd.

Een jonge hond betekent: sterk, beweeglijk, speels, een tikje onbehouwen. Het vraagt om grenzen stellen, bijstellen en terugwinnen. Om geduld – en nog eens geduld. Praktisch gezien, betekent dit ook paaltjes in de bloemenperken, een net over de vijver, banken barricaderen, té lange wandelingen voor onze oudere hond, natte zwempoten door de kamer, handdoeken bij de voordeur en in de auto, een zandbak onder de eettafel en twee keer per dag stofzuigen.

Deze gouden dame houdt van plassen, modder en sloten. Hoe viezer, hoe beter. En daarna komt ze trots tegen je aan schurken met die blik van: 'Goed kan ik zwemmen, hè?'.

Alle losse spullen moet ik veiligstellen. Zo vond ik haar vanochtend tussen mijn breiwerk – waar ik al maanden aan werk: een babydeken voor een aanstaande moeder in de familie. De laatste steek zat er nét in en vanochtend trof ik Nine kwispelend aan tussen uitgehaalde bollen wol. Alsof ze wilde zeggen: ‘Goedemorgen, wat gaan we nu doen?’ Geduld, had ik dat al genoemd? Bij deze nog een keer: geduld, geduld, geduld.

Gelukkig zijn er ook talloze gouden randjes aan deze logeerhond. Ze komt direct als ik haar roep, wacht keurig bij het oversteken, blaft niet, is vrolijk, lief voor onze eigen hond, voor alle kinderen en speelt met iedere hond die wil.

En meestal… meestal ligt ze gewoon uren te slapen. Liefst op haar rug, poten in de lucht. Of ze speelt zachtjes met haar knuffels, duwt haar neus tegen mijn hand voor een aai of koekje. Soms legt ze haar snoet op de knie van mijn man en kijkt hem minutenlang aan met die bruine ogen onder witte wimpers, tot ze tevreden zucht. Ik zie hem dan smelten.

Alles dankzij dat korte berichtje op Nextdoor.

En één ding is zeker: ze is 100% onze Golden Girl.

www.silent-touch.nl