woensdag 2 juli 2014

Het leven is perfect

Het leven is als een zorgzame moeder,
die je omarmt en beschermt
die je voedt en koestert.
die naar je luistert en jou echt hoort.

Het leven is als een sterke vader,
die je steunt als je bang bent
die je uitdaagt als je draalt
die je een duwtje in de goede richting geeft.

Het leven is als een onschuldig kind
dat naar je lacht
met open hart
dat naar je kijkt
zonder verwachting, zonder oordeel, vol vertrouwen, met een open hart.



Het leven is het liefdevolle hart van ons bestaan.
Ze wijst je de weg.
Ze legt op het juiste moment obstakels voor je neer, zodat je ervan kunt leren.
Soms doet dat pijn, soms geeft het vreugde, soms geeft het inzichten,
Het laat je nooit in de steek.

Het leven is zo intelligent.
Daar hoef je niet aan te twijfelen.
Je hoeft niet te weifelen.
Je hoeft je alleen maar over te geven.
Over te geven aan Dat wat er op je weg komt, op je pad staat,
om ervan te proeven en  te leren, van te huiveren of te genieten, in te rusten, mee te zijn.
Het leert je, het wijst je en troost je, het warmt je, het omvat je.

Jij leeft niet het leven. Het leven leeft jou. Het is perfect.


zondag 29 juni 2014

Wakker worden



Ik hoop dat jij ooit zal ontwaken,
ontwaken uit jouw diepe, diepe slaap.

Wakker zal worden en zal zien,
zal zien en voelen.
Dat jouw licht van binnen nooit meer zal slapen.

Dat je zal zien en voelen,
wie ik was,
en wie ik ben,
en zal zien dat ik
en mijn licht
helemaal niet zo donker was
als jouw diepe, diepe slaap.

-- Lizeth van Son --


Ik wou dat ik kon varen..

Pling..mijn mobiel gaat af..heel vroeg in de ochtend..wie appt mij nu zo vroeg?
Slaperig grijp ik naar mijn bril en lees het berichtje van mijn dochter. Na de eerste regel zit ik al op het randje van mij bed...en ik mag dit zo maar delen:


Ik praat met je 
en alle woorden die ik jou vertel 
gaan de lucht in.

Ik zie ze dansen om jouw hoofd
om jouw gedachten.
Jouw gedachten die ergens anders heen varen.

Ik wou dat ik kon varen.
Dat mijn gedachten konden varen 
naar een plek waar die van jou niet zouden zijn.

-- Lizeth van Son --


donderdag 19 juni 2014

De Familiecode in 120 woorden

Best een uitdaging om niet meer dan 120 woorden te gebruiken voor een blog.
Gelukt!

De familiecode

woensdag 21 mei 2014

Klaarwakker

Wakker. Klaarwakker. Fluitend word ik wakker.

Ik luister naar de eerste vogel, die zich exact om 4:30 uur laat horen. Zonder gene, zonder terughouden, zonder zich te bekommeren hoe hij fluit of dat hij op tijd is. Hij fluit omdat het tijd is. Hij fluit uit volle borst. Hij fluit mij. Hij fluit mij wakker. Het leven borrelt in mij op en ik kan niet meer blijven liggen.

Binnen een paar seconden wordt deze vroege vogel bijgevallen en al snel is het een compleet orkest. Mijn achtertuin is omgetoverd tot concertgebouw en ik zit op de eerste rang. De vogels spelen een spel van vraag en antwoord, van aarzelend zacht naar aanzwellend overtuigend. Teder en hartstochtelijk tegelijk. Ieder zingt zijn eigen lied, langzaam versmeltend tot een vloeiend geheel.

Welke dirigent leidt dit lieflijk spektakel?
Hoe is dit gecomponeerd?
Uit welke bron barst dit geluk?

Het hele leven fluit en roept om wakker te worden en uit volle borst mee te fluiten, ieder op zijn eigen wijze, op zijn eigen toon. Elke noot als een Ode aan het Leven.


maandag 7 april 2014

De stilte maakt dat ik haar hoor.

De stilte maakt dat ik het hoor. De strakblauwe hemel zet me alleen op het verkeerde been. De voorjaarszon verwarmt de aarde. Het kan niet regenen en toch hoor ik de druppels vallen. Een onafgebroken getik maakt dat ik onderzoekend omhoog kijk. In opperste verwondering steek ik mijn handen omhoog en hef mijn gezicht op om de druppels te ontvangen. Maar er komen geen druppels.

Ik luister dieper en zoek in de toppen van de bomen naar datgene dat ik hoor. Ik ken het geluid niet. Het is helemaal nieuw. Dan in één keer hoor ik het grote wonder. Ik hoor het openbarsten van de natuur. Het regent zaden. Mijn hart jubelt en gaat net zo open als de dennenappels hoog boven mijn hoofd.

Het voelt als een initiatie om getuige te zijn van dit wonder, dat er altijd al was en dat er altijd zal zijn: De rijpe zaden die barsten in de koestering van de warme zonnestralen.


Ik voel de zinderende kracht van Moeder Aarde. Haar veerkracht is ongekend. Zij is geduldig en tegelijkertijd een vloeiend ontwaken. De kracht uit haar schoot is dezelfde kracht die in ieder levend wezen is.

Behoedzaam loop ik op haar gras, haar aarde, haar bloemen en haar wortels. Ik zie hoe diep alles in haar geworteld is, zonder moeite, gewoon diepgeworteld.

Momenten verlies ik me in dit wonder en voel hoe wij in haar leven, bij haar gratie, door haar gaven.

De stilte maakt dat ik haar hoor.

Broedende meerkoet verovert de Quirinus

Twee jaar geleden zag ik met grote ontzetting hoe een medelid van de watersportvereniging, waar ik destijds lid van was, zonder blikken of blozen een meerkoetennest compleet met koet en eieren met een pikhaak van zijn achtersteven verwijderde. In het bijzijn van zijn kinderen gaf de man een dot gas om de laatste resten van het nest weg te spoelen, het gillende meerkoetenechtpaar (en mij) in volledige paniektoestand achterlatend.

Vandaag zag ik een kans om een soortgelijke situatie hopelijk tot een beter einde te brengen. Hopelijk is de eigenaar van deze sloep sportiever van aard! Lees hier het artikel op 'Dichtbij'.