Gezegend is heden ons dagelijks brood

Het is maandagochtend. Vanuit mijn kantoor zie ik de bezorger van de wekelijkse boodschappen aankomen. Ik snel hem tegemoet. De jongeman biedt aan de boodschappen even in de keuken te zetten en dankbaar maak ik gebruik van zijn aanbod. 'Mijn ochtend kan niet meer stuk; dank je wel', zeg ik glimlachend. Ik weet niet precies hoe we erop komen maar hij zegt iets opvallends diepzinnigs, waarop ik hem vraag waar hij deze wijze woorden vandaan haalt.

Zonder aarzeling zegt hij: 'Sadhguru' en kijkt me verwachtingsvol aan. Al snel merkt hij dat Sadhguru voor mij niet onbekend is. Al snel raken we bij het uitpakken van de boodschappen verwikkeld in een inspirerend gesprek. Enthousiast vertelt hij over hoe zijn leven positief is veranderd door zich toe te wijden aan zijn weg met Sadhguru. Hij vertelt over alle disciplines, die hij heeft gevolgd. Over de ademhalingstechnieken, over de spirituele wijsheden en er spreekt een ongelooflijk toewijding uit zijn betoog. Uit de grond van zijn hart zegt deze jongeman dat hij zijn leven wijdt aan liefde, aan bewustwording en de weg van waarheid. Wat een geschenk!

Van het een komen we in het ander en hij vertelt ook hoe lastig het is om hier met anderen over te praten en dat hij het als moeilijk ervaart om sociaal een plekje te vinden in de harde wereld. Een herkenbare zoektocht naar balans in het dagelijkse leven.

Ik kan alleen maar benadrukken hoe belangrijk zijn werk is, hoe hij - en ik én met ons ìeder ander mens - in staat is zijn/haar werk te doen in volledige toewijding, vanuit een plek van aandacht en liefde voor elkaar. Zo zegent hij de boodschappen als hij ze aflevert en zo zegen ik de boodschappen als ik ze ontvang. Het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld te zijn.

Zo wordt ons dagelijks leven een leven in eenvoud en liefde.

Zo wordt ons dagelijks brood gezegend.

En dàt op de maandagmorgen.

Mijn dag kon al niet meer stuk, maar die glimlach verdwijnt ook niet meer van mijn gezicht. 

Namaste

www.silent-touch.nl

'De kerk is open voor bezichtiging' (6)

In een flits zie ik het staan als ik langs een kerk rijd tijdens mijn vakantie. Bezichtiging? Lees ik het nu goed? Huh? Bezinning, zal er toch wel staan? 'Nee hoor', zegt mijn moeder, want kennelijk sprak ik mijn gedachten hardop uit. 'Er staat écht bezichtiging!'. Moeder en ik zijn samen een paar dagen weg. Later zal blijken dat dit ons laatste logeerfeestje wordt, want helaas wordt mijn dementerende moeder steeds onrustiger en angstiger als ze uit haar vaste ritme wordt gehaald.

Snel keer ik om en samen gaan we op onderzoek uit. Het staat er echt. Ik kan me niet voorstellen dat er een pastoor is, die zijn kerk opent voor alleen een bezichtiging. Zet er dan op 'voor bezinning en bezichtiging', maar goed. Het hangt er al een tijdje dus ik zal wel weer de enige zijn die het opvalt. Wij gaan in elk geval voor beide naar binnen.

Opgegroeid in een een RK gezin ben ik vaak in de RK kerk geweest en ik heb nooit begrepen waarom al dat gruwelijke lijden van Jezus zo uitgebreid wordt geëtaleerd. Dat kan toch niet goed zijn voor de mens, laat staan voor de kinderen, toch? Een halo of een verdwaalde engel her en der geschilderd, maakt het er echt niet bepaald vrolijker op. Alsof Jezus' leven alleen heeft bestaan uit de lijdensweg met het kruis op zijn rug, wachtend, bloedend, gemarteld tot aan zijn dood? Beelden maken veel indruk en zoals het gebeiteld staat in de muren, zo staat het gebeiteld in ons brein. Er is toch meer dan zijn lijden voor de mens? Jezus is toch een voorbeeld van vergeving, compassie, waarheid, oprechtheid? Zijn essentie is toch Licht, Liefde, Vertrouwen, Hoop, Eenheid, Genezing? Als het aan mij zou liggen dan zou ik een kerk wat vrolijker, maar in elk geval iet neutraler inrichten, zodat het geloof kan worden ervaren door de mens zelf.

In mijn jeugd ging gelukkig mijn oma altijd mee naar de kerk en zij verdreef destijds mijn onbenullig lijden met dropjes, geplakt op pepermuntjes, die dan nóg erger aan mijn tanden plakten. Onze ogen dwaalden over de hoedjes en kapsels en de schuivende kinderen voor ons, die net als ik niet stil konden zitten. Dan wisselden we veelzeggende blikken, waarna we vaak de slappe lach kregen. Oma met haar pretogen duwde ons dan een in Eau de Cologne gedrenkte witte zakdoek in de handen, waardoor we daarna half stoned weer even vooruit konden. Hoogtepunt was dan de hostie, het lichaam van Christus, die we altijd stiekem een tosti noemden. Konden we tenminste weer even lopen. Weinig bezinning in die tijd.

Maar goed, terug naar vandaag. Moeder en ik hebben eerst de dorpskerk bezichtigd en gelezen over de Heilige Titus Brandsma. Zijn afbeelding wordt geëerd met licht en bloemen. Verzetsheld met een onwankelbaar vertrouwen in God, die als martelaar in mei 2022 zalig is verklaard, ook al heeft hij er zelf nu niets meer aan. Toch zal hij voor velen een inspirerend voorbeeld van kracht en vertrouwen kunnen zijn. Over bezinning gesproken....

We vervolgen onze weg naar het Maria-altaar en branden daar elk een kaarsje. Met de armen innig om elkaar heen geslagen, bidden we in stilte ieder op eigen wijze een gebed.

Als we wegrijden, zegt mijn moeder: 'Daaag onze lieve heer', waarop ik haar erop attendeer dat onze lieve heer zojuist zijn gordel omdoet, want tenslotte reist hij met ons mee.  

'Ach ja natuurlijk', beaamt moeder met een serieus gezicht: 'Hij is altijd met ons'. 

Helaas dit keer geen zakdoek met Eau de Cologne, want dat had dit moment wel extra geinig...huh...heilig gemaakt. 

 

 

www.silent-touch.nl

'Kind, doe jij er eigenlijk wat mee?' (5)

Bijna elke dag speel ik gitaar en dan zing ik. Soms een mantra, soms een lied of een gedichtje van Toon Hermans, waar ik een melodie bij heb gemaakt. Nu ben ik op vakantie en mijn moeder is mee en ik pas mijn liedjes wat aan aan wat zij leuk vindt. Het herinneren van liedjes wordt gelukkig (nog?) niet aangepast door dementie. Liedjes van de Sound of Music en Doris Day en dan neuriet ze vrolijk mee. (Dat rijmt).

Mijn moeder, die volgens mij stiekem heeft gedroomd van een leven in de spotlights, vraagt steevast na het zingen dan: 'Kind, doe je er eigenlijk wat mee?'

Steevast vraag ik dan: 'Wat moet ik ermee doen dan?'

Dan vraagt ze of ik voor publiek zing en dan zeg ik steeds dat ik dat niet doe. Ze is dan elke keer weer een beetje teleurgesteld. In haar ogen moet je vóór anderen zingen. Helaas moet ik haar altijd teleurstellen. 

Vandaag zong ik Panis Angelicus. Als ik naar mijn moeder kijk, zie ik dat er tranen over haar wangen rollen. 'Dat zong mijn vader altijd', herinnert zij zich. Mij brengt dit lied altijd naar mijn vaders sterfbed, waarbij mijn moeder en vader dit samen zongen. Zo is mijn vader zingend gaan slapen om kort daarna te hemelen. Een prachtig, liefdevol overgaan.

Moeder is ontroerd en verrast dat ik dit lied nu zing en vraagt zich af hoe dat mogelijk is?

Dan kijkt ze me aan en vraagt weer: 'Kind, doe jij er eigenlijk wat mee?'.

Mijn hart vult zich met liefde als ik naar haar kijk en zeg dan: 'Ja, mam, ik zing omdat mijn hart zingt! Er wordt altijd geluisterd; altijd gehoord. Ik zing voor de wereld, voor vrede en wijsheid. En nu zing ik voor  mijn moeder en vader en toevallig vandaag ook voor een Opa, die ik nooit kende maar die nu dichterbij voelt dan ooit. Zingen voor mijn moeder, dat is toch het belangrijkste publiek dat er is? En ik zing voor God. Is er een beter publiek dan?'

Dan knikt mijn moeder, goedkeurend en gerustgesteld.

Zij luistert en ik zing.

Intens. Liefdevol. Eenheid. Gebed.

Brood van de Engelen. Daar doe ik het voor.

Panis angelicus
Fit panis hominum
Dat panis coelicus
Figuris terminum
O res mirabilis
Manducat dominum
Pauper, pauper
Servus et humilis

May the Bread of Angels
Become bread for mankind;
The Bread of Heaven puts
All foreshadowings to an end;
Oh, thing miraculous!
The body of the Lord will nourish
the poor, the poor,
the servile, and the humble.

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Televisie vs horizontaal meditatiemomentje (4)

Bij mijn moeder thuis staat altijd de radio aan. Als ik daar binnen kom, is dat het eerste dat ik doe: de radio uitzetten omdat ik mezelf en haar niet kan verstaan. Ik begin nu te zien dat 'nietsdoen' voor moeder een uitdaging is. Moeder houdt zichzelf opgewekt bezig met tuinieren, de krant lezen en puzzelen of er wordt gezorgd voor gezellige afleiding in de vorm van bezoek of uitstapjes. Mijn gedachten gaan naar vroeger en ik vraag me af of ze zich altijd zo heeft beziggehouden en eerlijk gezegd, weet ik het gewoon niet. 

Nu ik zo'n paar dagen met mijn moeder op stap ben in Friesland, valt me op dat zij het lastig vindt om helemaal te ontspannen en van de stilte van Friesland te genieten. Rust en stilte is voor haar eerder onbehaaglijk dan voedend.

Nu kunnen mijn man en ik juist genieten van de stilte, de rust en kunnen ook heel goed 'nietsdoen'. Stilte is onze voeding. Een stilte die je niet kunt doen, maar die er eenvoudigweg ís. Moeder en ik spreken er openlijk over. Moeder houdt van reuring en heeft zolang als ze zich kan herinneren de radio aan. Ze benoemt ook dat de stilte die er in ons huis heerst, voor haar té rustig is. Zo zie je maar hoe verschillend iedereen is en dat een goed evenwicht creëren zodat iedereen aan zijn/haar trekken komt, best een kunst is.

Televisiekijken is bij ons een uitzondering. Vanavond keek mijn moeder naar een modeprogramma en tijdens elke reclame vraagt mijn moeder bezorgd of ze ons niet stoort. Nee, zij stoort ons niet! Dat zij zelf niet gestoord wordt van die aanhoudende schreeuwende beelden? Dat vraag ik me dan stilletjes weer wel af.

Ik was even vergeten wat een zuigende werking zo'n tv kan hebben. Zelfs terwijl ik níet met mijn moeder mee keek, voelde ik energie weglopen. Voordat je het weet, ga je helemaal óp in de beelden en zit je vastgezogen aan een beeld en de bank. En dat kan ook hilarisch zijn, als ik zo naar mijn af en toe in lachen uitbarstende moeder kijk. Dat is voor mij alweer entertainment genoeg.

Na een uur lang op gepaste afstand te hebben geluisterd naar werkelijk klinkklare nonsens (en ja, dat is een oordeel 😂) is het duidelijk tijd voor mijn horizontale meditatiemomentje! 

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Onweer in je hoofd (3)

We zijn op ons vakantieadres. Twee nachten met onweer en veel regen. Het doet mijn moeder geen goed. Midden in de nacht ben ik even naar haar toe gegaan en ze ligt als een bang vogeltje in haar bed. Met grote verschrikte ogen trekt ze de dekens tot aan haar kin op. Ze is opgelucht dat ik er even ben en vraagt met een klein stemmetje bezorgd of alles wel goed is? Mij bekruipt dan een gevoel van onmacht, tenslotte kan ik haar nú geruststellen omdat ze mee is op vakantie maar hoe gaat dat als ze alleen is in haar grote huis? 

Het natuurgeweld maakt haar onzeker, verward en in de ochtend is ze even 'alles' kwijt. Ze staat onvast op haar benen. Ze kijkt om zich heen en lijkt niets te registreren. Ondanks haar verwarring probeert ze zichzelf keer op keer te begrijpen, ook al is dat soms moeilijk voor haar. Dat raakt me altijd en ik heb respect voor haar veerkracht.

Als je fit, sterk en gezond bent, dan realiseer je je niet (goed) wat voor effect een onschuldige onweersbui kan hebben op de kwetsbare mens met dementie en hoe afhankelijk je bent van anderen. Het maakt me nederig. 

 

De verwarring houdt aan totdat we haar stap voor stap in het heden brengen met wat eenvoudige vragen, zoals of ze nog weet waar ze nu is, wat ze wil eten, wat we gisteren hebben gedaan, waar haar kleine vogeltje logeert nu ze met ons op vakantie is.  "Waar is mijn vogeltje?' vraagt ze dan ineens bezorgd. 'Die is ook op vakantie, bij uw kleinzoon' zeg ik. Ze fronst even, maar glimlacht dan: 'Gelukkig heeft die geen koffers nodig.’ En dan trekt gelukkig langzaam de mist op. 

 

Moeder is hard voor zichzelf. Ze veroordeelt haar dementie, vergeetachtigheid en vindt het allemaal achterlijk en belachelijk van zichzelf. Hoezeer we ook begrip hebben en haar alle rust en ruimte bieden,  moeder vindt het afschuwelijk. Een ondertoon van 'het is wel genoeg geweest' verschijnt steeds meer aan de oppervlakte. Begrijpelijk en confronterend, voor iedereen.

 

We praten er rustig over en trekken de vergelijking naar een ongeval dat mijn man onlangs had. Hij was flauwgevallen en was lelijk terecht gekomen. Dat kunnen we stom vinden of ongewenst of dom of lastig maar wat helpt dat? Het is gewoon wat het is. Dat hoeven we niet te veroordelen. We accepteren dat het zo is. 

 

Daar kan mijn moeder zich helemaal in vinden. Tenslotte kan iedereen zomaar flauwvallen. Mijn man en ik halen opgelucht adem! Moeder begrijpt het!

Dan is het even stil en na een tijdje horen we moeder mopperen:

'maar wat ík heb, dat is onweer in je hoofd en dat is gewoonweg achterlijk'.

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Mama blijft puzzelen (2)

Mijn moeder is met ons mee op vakantie naar Friesland. Op de heenreis is ze gespannen en vraagt wel een paar keer of ze haar huis echt goed heeft afgesloten, maar na een tijdje ontspant ze. Ik begrijp het wel. Het is ook spannend om uit je vertrouwde omgeving en ritme te gaan, als je hoofd op hol is geslagen, want zo noemen we het wel eens. Mijn moeder geniet vervolgens van alles om zich heen. Ze kijkt met nieuwe ogen en merkt dingen op die ze daarvoor niet zag. Alsof ze de wereld herontdekt.

Zo blijft mijn moeder zich keer op keer verbazen over het sluitingsmechanisme van de vuilnisbak. Ze drukt steeds twee keer kort achter elkaar op de knop en merkt dan verwonderd op dat de deksel niet open gaat. Mijn man stelt dan voor om te kijken wat er gebeurt als ze één keer drukt en ja hoor. Hij floept moeiteloos open. Mama is blij verrast, keer op keer. Het leven is soms zo eenvoudig als een druk op een knop.

Vol enthousiasme klinken we tijdens ons avondeten op elkaars gezondheid. De glazen maken een prachtig geluid als ze elkaar raken. Dat klinkt naar meer! En zo heft mama haar glas meerdere keren en we toasten er vrolijk op los. De verwondering op het gezicht van mijn moeder is ontroerend. Het leven is soms zo eenvoudig als het geluid van klinkende glazen en zij neemt ons op deze wijze mee op haar ontdekkingsreis.

Wat later op de avond loopt mama mopperend op de gang heen en weer. 'Ik ben mijn nachtpon vergeten!' en ze steekt niet onder stoelen of banken hoe 'achterlijk' ze dat van zichzelf vindt. Gelukkig heb ik er eentje voor haar, maar dat maakt haar niet bepaald vrolijker. De realisatie dat dit volgens haar te wijten valt aan dementie, komt dan in één keer bij haar heel scherp in beeld. En dat is confronterend en dat stemt haar  verdrietig. Als ik dan in haar kamer bewonderend rondkijk en zie hoe keurig ze haar spulletjes een plekje heeft gegeven en zelf haar bed heeft opgemaakt, valt mijn oog op een keurig opgevouwen nachtpon op haar hoofdkussen. Ze had het dus wel meegenomen. Als ik haar daar opgelucht op wijs, raakt ze nog meer van overstuur. 'Mijn hoofd laat me in de steek'. Nog wat later weet ze ook niets meer van dit gehele voorval en kan ik mijn eigen nachtpon ook nergens meer vinden. Ik zie moeder in haar hoofd puzzelen en laat haar maar even. Zo'n vakantie brengt naast afleiding ook onrust en het stof moet weer even neerdalen in de nieuwe situatie. Ik kan niet anders zeggen dat dat ze dit met humor, charme en voorzichtigheid doet. Ik heb daar veel respect voor.

'Hebben jullie goed geslapen?', vraagt ze aan de ontbijttafel vriendelijk. Deze vraag en het antwoord weerklinkt gedurende het volgende uur een paar keer. Ook al komt mijn 'ja heerlijk' er bij de zoveelste keer wat afgemeten uit, mijn echtgenoot vertelt haar keer op keer heel geduldig dat ook hij goed heeft geslapen. 

Zo blijft consequent het dagelijkse kleine wandelingetje door het winkelstraatje als voor de eerste keer ervaren. En gelukkig zijn dat blije en gezellige ervaringen voor mama. Mij bekruipt een gevoel van nederigheid en het stemt me dankbaar, dat ik hier met haar mag lopen, hand in hand.

Mijn moeder zit na een lekkere douche weer gewassen en gestreken buiten in het zonnetje. Om door een ringetje te halen. Ze vindt het leuk als ik wat schrijf over de ontwikkeling van haar hersens,want 'misschien kan iemand er nog eens over lachen want erover lachen, is beter dan erover huilen. Dat helpt niets', zegt ze met een scheve glimlach op haar gezicht. En samen bespreken we wat ik zal schrijven.

'Dementie of Alzheimer? Ik weet niet wat ik heb'. Dan blijft het even stil. 'Van allebei word je stapelgek in elk geval', lacht ze dan en vervolgt iets serieuzer: 'maar dan ook niet helemaal, want je weet dat je iets hebt dat niet deugt en je kunt er niets aan doen. Het zij zo!'. Dan buigt ze haar keurig gekapte hoofd weer over haar puzzeltje heen. 'Tenslotte moet je wel een beetje je hersens - of dat wat ervan over is - blijven trainen', merkt ze op.

Als ik de blog later voorlees, knikt ze bevestigend: 'ik blijf gewoon puzzelen hoor!'

en zo geschiedde.

www.silent-touch.nl

 

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

Hersens en vaccinatie (1)

Mijn moeder leest al zolang ik me kan herinneren De Telegraaf. Als ze bij ons is, leest ze sinds kort De
Andere Krant. Meestal zit ze stilletjes op de bank maar nu zie ik uit mijn ooghoek dat ze rechtop gaat zitten en gealarmeerd met haar wijsvinger een tekst volgt. Dan zegt ze in eens:

'Kijk!! Hier staat het, zwart op wit!' en ze leest voor uit De Andere Krant van 13-20 augustus 2022: 'Hersenschade door coronavaccins. Dit is wat ik al steeds heb gezegd en dit is was mij is overkomen!'

Dan houdt ze een vurig betoog:

'Ik ben er heilig van overtuigd. De eerste dag dat ik geprikt werd, voelde ik het direct. Alsof er een verschuiving in mijn hersenen plaatsvond. Ik had het gevoel alsof de hele boel daarboven door elkaar werd geklutst. Dag één na vaccinatie. Ik ben ervan overtuigd dat het door die rotzooi komt. We worden gewoon vergiftigd'.

Nu laat ik me graag breed informeren en ben er inmiddels achter dat oprechte informatie bijna niet te vinden is. Dus waar of niet waar, dat is voor mij een grote brei. Maar de ervaring van mijn moeder, is de ervaring van mijn moeder en daar kan ik niet aan tornen. Zij heeft dit zelf vanaf dag 1 zo ervaren én benoemd. Wie ben ik om daaraan te twijfelen? En inmiddels komen de soortgelijke ervaringen van anderen ook bovendrijven.

Over het waarom-een-niet-goed-getest-vaccin komt ze niet helemaal uit. Nee, ze kan zich - net als ik overigens - niet voorstellen dat er huisartsen of andere artsen zijn die van te voren wisten dat er nadelige (bij)verschijnselen zouden zijn aan het mRNA-vaccin. Ze kan zich niet voorstellen dat menslievende mensen, die tenslotte arts zijn geworden om anderen te helpen, zoiets zouden doen als ze van te voren wisten dat het niet goed zou zijn. Daarover zijn we het eens.

Over het wie-dan-wel is ze twijfelloos.  Ook al weet ze niet wie, ze weet wel dat je in elk geval moet zoeken in de hoek van mensen die geïnteresseerd is in geld verdienen. Geld en macht, is haar conclusie.

Mijn moeder reflecteert dat als er in het verleden een verbetering in de medische wereld was, dat daar 'ik weet niet hoeveel tijd overheen' ging om de werking, effectiviteit en bijwerkingen te onderzoeken en of het veilig was. 'En nu is er in één keer een vaccin. Er was geen tijd, we gaan gewoon prikken en zien wel wat eruit komt. Het gaat om geld verdienen en dat heeft niets te maken met gezondheid. Dat roept vraagtekens op', aldus moeder.

Dan kijkt ze mij beschuldigend aan en vraagt waarom ik dit niet wereldkundig maak? Ze vuurt vragen op mij af waarom dit niet algemeen bekend nieuws is, waarom zij dit niet weet, waarom gaan ze door met prikken? Ze vindt ook dat De Telegraaf dit moet weten. Ik leg uit dat er allerlei kanalen zijn, zoals De Andere Krant, blckbx tv, Artsencollectief, die hierover berichten maar dat de meeste mensen deze kanalen niet kennen, niet kunnen vinden of wegzetten als desinformatie.

'Ik ga een rel starten', zegt ze dan resoluut! Ze heeft er maar één woord voor: 'Schandalig!'

Dan slaakt ze een diepe zucht en sluit haar betoog af met een belofte:

'Het lijdt geen enkele twijfel: als ik boven ben, dan zal ik het ze laten weten, want dan weet ik precies waar het vandaan komt. Schrijf dat maar in je blog!' zegt ze enigszins commanderend en prikt met haar nagel in mijn arm als om mij aan te sporen direct achter mijn laptop te gaan zitten.

Mijn moeder verwoordt met haar opmerkingen ook mijn eigen zorgen, mijn eigen vragen. Helaas heb ik zelf ook mijn moeder van de ene dag op de andere zien veranderen. Haar 'hersens' zijn behoorlijk en plotseling achteruit gegaan. Nu heeft ze de respectabele leeftijd bereikt van 88 jaar en hoort dit ook wel wat bij haar leeftijd. En toch: de dag van vaccinatie blijft een opvallend keerpunt in haar geestelijke gezondheid. Ik kan haar alleen maar aanhoren en samen tot acceptatie komen. Of het nu wel of niet is geïnitieerd door een vaccinatie!

 

www.silent-touch.nl