Charmant laten hangen

Nu ik balanceer in wat zomaar het midden van mijn leven zou kunnen zijn (en wellicht ben ik al ruimschoots over het midden natuurlijk), wordt het steeds zichtbaarder en tastbaarder hoe snel het leven voorbij raast, in moordend tempo vliegen de dagen aan me voorbij. Het is ook grappig om te zien hoe bij elke generatie iets specifieks hoort.

Ik kan mezelf nog zo zien in mijn tienerjaren met de daarbij behorende onzekerheid over wat aan te trekken, wat te zeggen, wat te doen, de eerste kus, mijn nooit vergeten eerste liefde (en verdriet), eindeloos luisteren naar muziek, dansen tot je erbij neerviel, voor het eerst op kamers, mijn rijexamen, mijn schoolexamen. Vervolgens rond de 20 jaar het uitvliegen, vervolgopleiding en balans vinden in het op eigen benen staan.

Als ik kijk naar mijn jongere collegae: zij zijn net getrouwd, ongeveer dertigers en ik luister naar de verhalen van de baby showers, de verhalen over de crèches en hoe ze het evenwicht zoeken tussen werk en privé. Ik vind het heerlijk om te bedenken dat dit ver achter mij ligt, ik heb ervan genoten, maar mijn ‘vrijheid’ komt weer in zicht! De veertigers om mij heen zijn beland in de echtscheidingen, nieuwe relaties en samengestelde gezinnen. Ze werken keihard aan hun carrière, hebben het immens druk en stoeien met de midlifecrises. Been there, done that, got the t-shirt!, mag ik bekennen.

Wij, de vijftigers, worden weer met compleet andere zaken geconfronteerd. Naast de levenservaring, rust, inzicht en groter wordende vrijheid omdat de kinderen nu echt groot genoeg zijn om voor zichzelf te zorgen, hoor ik ook minder leuke verhalen over hartproblemen, een verhoogd cholesterol, te hoge bloeddruk en dat soort gezondheidsperikelen. Ik hoor velen om mij heen praten over zorg om hun ouders, die nu rond de 80 zijn. Ook deze generatie heeft een specifiek iets: afscheid nemen. Laatst belde ik mijn moeder en ze verzuchtte dat ze helaas alwéér naar een begrafenis moest.

De tussenliggende generatie (50-70) is mij nog onbekend! Ik moet toegeven dat ik niet zo goed heb opgelet toen mijn ouders zo oud waren. Ik was te druk met bouwen aan mijn leven, kinderen, pubers, afscheid nemen van een relatie, nieuwe relatie, een prachtig samengesteld gezin mogen vormen, geen tijd gelukkig voor een midlife crisis en last but not least: toch ook nog wat aan mijn carrière sleutelen. Ach, ik laat me graag blij verrassen en laat het allemaal maar over mij heen komen.

Het is één van die dingen, waar je je nu geen zorgen over hoeft te maken: ouder worden. Dat gaat vanzelf. 

Logisch dat het lichaam niet zo soepel, veerkrachtig en glanzend blijft, maar er is een wijze les van mijn moeder, die ik al jong in mijn oren knoopte, die ik overigens nu pas begin te snappen:

‘Tot je 55ste ziet het er allemaal nog prima uit, maar daarna moet je het maar gewoon charmant laten hangen’…en dan had deze wijsgeer het volgens mij niet over de was. Ze slaagt er zelf bijzonder goed in. Ik ben benieuwd en wacht het vol vertrouwen af!

En moeder lacht in haar vuistje

Meestal gebeurt het iemand anders. Dat iemand struikelt of een sleutel in de put valt of en plein public een behoorlijke uitglijer maakt en dan heb je altijd moeite een glimlach te onderdrukken. Geen beter vermaak dan leedvermaak! Natuurlijk snel je te hulp en bied je een helpende hand, maar het blijft toch vaak een komisch gezicht en ben je stiekem blij dat het jou niet overkomt. Maar gisteren overkwam het mij dan.

Loop ik te balanceren met een enorme stapel boodschappen in mijn armen en aan een aantal vingers bungelen ook nog wat tassen. Ik heb er een enorme hekel aan om twee keer te lopen, dus ik ben inmiddels een Master in Boodschappen Stapelen, maar nu denk ik bijna verlangend terug aan de boodschappenkar van mijn moeder. Zij gebruikt hem al sinds ik klein ben en wat hebben mijn zus en ik haar compleet voor gek verklaard. We hebben haar vaak ronduit hartelijk uitgelachen. Niet dat zij zich daardoor liet afleiden. Welnee: zij paradeerde met opgeheven hoofd door de PC Hooftstraat op haar hakken en trok charmant langs alle winkels. Kon haar het schelen, gemak dient de mens!

Mijn armen, waar de zwaartekracht steeds harder aan trekt, denken daar ook zo over: wellicht dat zo’n kar best handig kan zijn? Precies als ik dat denk, maak ik een volledige misstap en al struikelend, verliest één tas de bodem en rolt de weekvoorraad sinaasappelen, appels en peren vrolijk over het trottoir, onder de geparkeerde auto’s en zo over de weg.  Met zwaaiende armen en rondzwiepende tassen hervind ik eindelijk mijn evenwicht. Maar goed, daar sta ik dan, stom grinnikend om mijn eigen belachelijke toestand, want mijn auto staat hooguit tien stappen van mij geparkeerd en de sleutel hangt een overgebleven vinger.

Ik heb ongevraagd de lachers op mijn hand en één passerende dame knikt me toe en zegt: ‘nou dat is lastig zeg, daar sta je dan, hè?’ en stapt vervolgens parmantig over één van mijn appels en loopt gewoon dóór. Even word ik kwaad: 'hoezo loopt dat mens gewoon door? Kan ze niet even dat ding oprapen?!??'
Ietwat ontredderd kijk ik om me heen en schat in wat ik het beste kan doen; alles laten vallen, mijn spullen verzamelen en dàn naar de auto of eerst naar de auto, mijn boodschappen erin gooien en daarna mijn waren oprapen met het risico dat er al een paar auto’s overheen zijn gereden?  Gelukkig bevinden zich onder de lachers ook nog wat charmante heren. Eén vist de sleutel van mijn vinger en opent mijn auto, de ander kruipt haast op zijn buik en verzamelt mijn biologische vitaminebommen en een lieve dame komt aangesneld met een plastic tasje. Mijn kwaadheid smelt als sneeuw voor de zon, ik bedank iedereen voor de spontane actie en kijk nog even naar de dame die zo snel was doorgelopen…en ik denk aan mijn moeder, die lacht in haar vuistje.

Druppels

Zoals de meesten om ons heen weten, hebben wij onze hond Ninka acht maanden geleden geadopteerd vanuit een asiel in Polen via Stichting Vagabond-Pets. Acht heerlijke maanden hebben we van deze dankbare lieverd genoten. We hebben haar zien uitgroeien van een angstige, bange hond naar een eigenwijze, speelse, gehoorzame en vooral superlieve hond. Ook wij hebben ons nooit op voorhand gerealiseerd dat het met een beetje geduld en liefde zo goed zou uitpakken. Voor de één is ze misschien gewoon de zoveelste hond, bij ons maakte ze een onafscheidelijk deel uit van ons gezin. We zijn dan ook erg verdrietig dat Ninka twee weken geleden zo plotseling en compleet onverwacht (waarschijnlijk door vergiftiging) is overleden, gelukkig wel in onze armen.

Ter nagedachtenis aan Ninka willen wij graag deze Stichting een donatie doen. De Stichting Vagabond-Pets wordt gerund door mensen zoals jij en ik. Met de zeer beperkte middelen die zij tot hun beschikking hebben, verzorgen mensen in Polen met veel liefde honden en katten in het asiel. Vrijwilligers in Nederland rijden zeer regelmatig naar Polen, bepakt met ingezameld voer, halsbanden, medicijnen, dekens e.d., om deze asielen te fourneren met de broodnodige hulp en morele bijstand. Soms kunnen ze wat gelukkige hondjes voor adoptie mee terug nemen naar Nederland, op weg naar een beter bestaan.

Wij zullen zelf een mooie donatie doen en hopen dat wij onze gift met jullie hulp mogen aanvullen tot een nog mooier bedrag. Op deze wijze willen wij de vrijwilligers in Nederland en Polen blijk geven van onze dankbaarheid en steun, zodat ze hun liefdevolle werk kunnen voortzetten. Je kunt ervan op aan dat elke bijdrage terecht komt daar waar de hulp nodig is: bij de honden en katten van deze asielen.

Zoals één van de vrijwilligers van Vagabond-Pets opmerkt:

‘Overleven is in veel gevallen een dagelijkse strijd geworden. Elk steentje is een levende druppel en dat ene steentje, die ene druppel is het helpen dubbel en dwars waard!’

Maak een druppel over, alles is welkom, op bankrekening 1237.87.750 t.n.v. G.G.M. van Rooy of direct op giro: 5404132 t.n.v. Stichting Vagabond-Pets te Den Bosch o.v.v. ‘Ninka’ of kijk op welke wijze je deze stichting op een andere manier kunt steunen.

Vandaag..

Om voor één van onze vrienden een verjaardagscadeau te kopen, gingen we vandaag op weg naar het centrum van de stad. De wens was: Inspiratiekaarten. Leuk cadeau om te geven en al helemaal een mooi excuus om rond te snuffelen in de binnenstad en te eindigen in één van onze favoriete New Age winkels. Ik kan daar niet voorbij gaan zonder even naar binnen te gaan en mijn hart op te halen aan allerlei spiritueel lekkers: klankschalen, meditatie-cd’s, boeken van Osho, Kahlil Gibran, gedichten van Rumi, zoutlampen, edel- en geluksstenen, etherische oliën, yogamatjes, informatie over voeding en de meest lieve en inspirerende ansichtkaarten. Daar word ik wel gelukkig van. Tijdens onze lunch in een gezellig restaurant bekijken we onze aankopen en direct trekken we allebei een kaartje uit de voor onszelf aangekochte set inspiratiekaarten.

“Vandaag zeg ik op moeilijke momenten tegen mijzelf:  Ook dit gaat weer voorbij”.

De medewerkster van het restaurant vraagt spontaan wat voor kaarten het zijn en ook zij trekt een kaart: "Vandaag zoek ik de liefde niet buiten mijzelf, maar ontspan ik in het weten dat ik liefde bén". Tussen het gekletter van servies en bestek, het glazen hoog houden, gastvrouw zijn, uitserveren, keuken aansturen, afrekenen en bestellingen opnemen toch wel iets om stil van te worden.

Vanmiddag tijdens mijn wandeling met de twee honden liep ik door het bos. Dit bos is eigenlijk niet zomaar een bos. Dit bos behoort bij een instelling die zorg biedt aan mensen met een (verstandelijke) handicap. We komen hier regelmatig mensen tegen, die onder begeleiding een frisse neus halen. Vandaag werd ik getroffen door een bijzonder plaatje. Ik zag een vrolijke, blonde, mooie meid van rond de 23 jaar, de leeftijd van onze eigen oudste dochters, op een speciale fiets met twee zitjes. Een zwaar gehandicapte oudere man zat naast haar en gezellig kletsend fietste ze op haar gemakje langs en hief opgewekt haar hand op. Gewoon op een zaterdagmiddag..terwijl ik op zoek ben naar inspiratiekaarten, fietst hier aan mij voorbij op haar vrije zaterdagmiddag een jonge meid. En alsof ze me dit hoort denken, slaat ze haar arm nog maar eens stevig om haar medepassagier heen.

Ik vraag me af wat voor inspiratiekaart zij vanochtend heeft getrokken. In de gehele set van 79 kaarten met een uitnodiging voor een gelukkig leven, zat geen kaart met als tekst: "Vandaag fiets ik een rondje met mijn medemens, die alleen is en het zelf niet meer kan". Met een gevoel van  ontzag en blijdschap kijk ik het stel na: de één fier rechtop zittend en de ander half zijwaarts hangend met een knikkend hoofd. Een indrukwekkend beeld en ik voel me maar weer eens heel klein worden.

Een inspiratiekaart is prachtig, maar geïnspireerd raken is niet genoeg. Het omzetten  van deze inspiratie in daden is pas een echt begin. Een begin dat het verschil maakt en dat anderen ook zal inspireren. Wat een dappere meid zeg! Dit was wel weer mijn inspiratiemoment van de dag! Dank je wel.

"Vandaag kijk ik naar de dingen vanuit het perspectief en de belevingswereld van de ander."

Iedereen heeft er een…maar waar zit hij?

Je ego. Waar zit dat ding eigenlijk? Ding, hij, zij, het, wat het dan ook is. Ik noem het ego voor het gemak even een hem, want de mijne voelt behoorlijk mannelijk: overheersend, uitdagend, ondernemend, prestatiegericht en rechtlijnig… allemaal redelijk mannelijke eigenschappen. Mijn ego is vooral luidruchtig en in beginsel niet te remmen of te temmen. Hij is gevoelig, wil graag gestreeld worden, voelt zich vaak afgewezen of niet bemind. O ja en hij houdt niet van verandering.

Zo’n ego is niet alleen een angsthaas maar ook een beetje een zeurpiet, want hij wil niets liever dan ons angstig of achterdochtig maken. ‘Zou je dat nu wel doen? Weet je zeker dat dat goed afloopt? Waarom zou je niet gewoon doen zoals altijd? Laat ik nu maar niet van baan veranderen, want nu heb ik tenminste zekerheid. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.  Herkenbaar? Het ego is gewoon bang om te verliezen, maakt niet uit wat: gezicht, status, sociale of financiele zekerheid, genegenheid..

Over de jaren heen kan ik wel zeggen dat ik me van hem steeds bewuster ben geworden. Regelmatig nog zie ik hem in bepaalde situaties voor mij uit rennen, haantje de voorste, betweterig als hij is, en helaas werkt mijn remote controle dan niet altijd zoals ik zou willen. Maar het goede nieuws is, dat ik inmiddels wel voorzichtig vrienden aan het worden ben. Ik begin de subtiele, soms schitterende en vaak listige valkuilen, die hij in mijn leven graaft, te zien, zodat ik er steeds vaker een positieve wending aan kan geven.

We hebben er allemaal een, maar waar zit hij eigenlijk? Ik kan hem zelf niet echt lokaliseren: Soms vlamt hij in mij op als een Rode Draak en wacht ik glimlachend af totdat hij weer als een tevreden poesje ligt te spinnen. Soms borrelt hij als vulkanisch vuur in mijn binnenste en maan ik hem tot stilte. Al met al soms best een vermoeiende vriendschap op een plek en een wijze die mij elke keer weer verrast.

Wat is het dan eigenlijk? Mijn I-zoektocht levert al snel een aantal betekenissen op: ‘het gereflecteerde bewustzijn dat tot zelfbewustzijn wordt’ of ‘ziel’ of ‘de identificatie van het zelf met een onjuist denkbeeld’. Het blijven woorden en maken mij nog niet veel duidelijk. En maakt de betekenis wat uit? Wellicht voor mijn Mind, maar verder voegt het eigenlijk niets toe.

Uiteindelijk hebben we ons ego nodig om in deze wereld te functioneren, te existeren. Door ons ego kunnen we dingen maken, creëren, scheppen, creatief zijn en eigenlijk niet met het doel om ons te onderscheiden van anderen maar met anderen te delen, ons met elkaar te verbinden. En we kunnen ons blijven afvragen wat het ego nu precies betekent, maar belangrijker is dat we ons bewust worden van ons ego en dat we hem omarmen en vervolgens op een positieve, zinvolle wijze aan het werk zetten voor onszelf, de mensen en de wereld.

Me, myself and my Ego wensen jullie in ieder geval een Machtig Prachtig Inspirerend Sprankelend en Liefdevol 2012!

TOP! Echt helemaal Top!

Dat hoor ik niet vaak op de vraag ‘Hoe gaat het met je?’. Tijdens één van de wandelingen met de honden kwam ik in het Amsterdamse Bos een oude vriendin van mijn ouders tegen en zonder enige aarzeling kwam deze reactie. Heerlijk nieuws want ook deze vriendin heeft zich wel eens anders gevoeld. Maar vandaag vertelde ze vol enthousiasme dat ze haar droom eindelijk werkelijkheid zag worden: een eigen bedrijf. Ze is inmiddels 63 jaar en ze was dolblij dat het er nu dan eindelijk van kwam! De komende jaren zou ze zich nog volop in gaan zetten, maar daarna zou ze een superviserende rol krijgen. In één adem vertelde ze over haar jarenlang lobbyen, de zoektocht naar betrouwbare mensen, het harde werken en de lastige gesprekken met belanghebbenden. Nu was het haar gelukt! Daarna stond ze me verwachtingsvol en dolgelukkig aan te kijken. Wat werd ik blij van dit enthousiasme!

Ik denk dat een droom vaak begint met een plan en vaak sneuvelt het plan al voordat deze helemaal is afgemaakt en daarmee verdwijnt de droom. En succes komt helaas niet vanzelf aanwaaien. Zo’n droom wordt pas werkelijkheid als je deze duidelijk en in elk detail voor ogen hebt en dat je vervolgens je focus daarop houdt. Niet alleen zo’n droom en focus is voldoende, maar vooral de committent om de praktische stappen te zetten je doel te bereiken. Deze dame was erin geslaagd!

Ik realiseer me maar weer eens dat het hebben van een droom voor iederéén is weggelegd, maar dat niet iedereen er zo bewust mee bezig is of dat niet iedereen zo’n specifieke, tastbare en meetbare droom heeft. Niet iedereen realiseert zijn droom, maar velen zijn onderweg: vallen, opstaan, nog maar eens proberen, je droom een beetje bijstellen of zelfs door omstandigheden of zonder omstandigheden een hele nieuwe droom zoeken. Volgens mij hoort het er allemaal bij. Mijn boekenkast staat vol met boeken om ‘succesvol’ te worden. Dr. Wayne Dyer, Deepak Chopra en Stephen R. Covey leiden mij regelmatig mee in Het Grote Plan en ik heb al menig Aha-zit-dat-zo-momentje meegemaakt.

Is het hebben van een meetbare droom nu echt iets waar we naar op zoek zijn? Moeten we echt zichtbaar succesvol zijn voordat we tevreden zijn? En hoe ver gaan we om succesvol te zijn? Ten koste van wat? En wat is succesvol eigenlijk?

Voor iedereen zal de definitie verschillen of in elk geval de persoonlijke beleving. Ik denk wel dat we het er allemaal over eens zijn dat Steve Jobs op vele gebieden en ook nog zichtbaar succesvol was, maar omdat het overgrote deel van de wereldbevolking geen plek op dat podium heeft, vraag ik me af: maakt dat ons zoekers minder succesvol? Minder belangrijk? Minder waard? Nou mooi niet dus!

Voor mijn gevoel is het ‘succes’ bij de een gewoon zichtbaarder dan bij de ander. Een leraar die erin slaagt een ongeïnteresseerd kind te enthousiasmeren, is voor mij succesvol. Een gezin, dat lief en leed met elkaar deelt, is succesvol. Een mediator, die erin slaagt twee partijen naast elkaar te krijgen in plaats van tegenover elkaar, is succesvol. Een buurvrouw, die een luisterend oor biedt, is succesvol. De bakker of de groenteman, die hun waren met zorg aanbieden, zijn succesvol.  Een bedrijf waarbij alle medewerkers zich gehoord en betrokken voelen, is succesvol. De dochter, die jarenlang haar zieke moeder verzorgt, is succesvol. De patient die door alle pijn heen doorzet in de soms uitzichtloze revalidatie, is succesvol. De zus, die de wind onder mijn vleugels blaast, is succesvol.

De gemeenschappelijke noemer hierin is aandacht. En deze aandacht is wellicht voor de buitenwereld niet zo belangrijk, maar het zorgt er wel voor dat er een glimlach op je gezicht verschijnt, waardoor je blij bent met een klein gebaar, waardoor je je verbonden voelt en waardoor je je kunt verheugen in het succes van een ander.

Eigenlijk gaat het dan toch best TOP met velen van ons?!

Snert wéér?

Wat een snertweer..wat een snertregen..wat een snertzooi! Op tv zag ik laatst dat de Snertdiscussie over Zwarte Piet en Gekleurde Piet alweer leidde tot veel commotie, omdat dit weer wel of geen discriminatie zou zijn. Deze Sinterklaas zou daar wel raad mee weten: Hup, met de roe en in de zak naar Spanje! Nazenden is ook nog mogelijk! (of is dit nu eigenlijk ook discriminatie??)

Ook één van onze pubers maakte zich in zijn gedicht een beetje druk over de oprechtheid van de Goede Sint:

'Even tussendoor, gewoon omdat het kan hoor..
Vind jij Sint ook niet een beetje pedofiel?
Sint zit altijd met kleine kindjes op schoot, dat is toch een beetje iel…'

Maar wat mij betreft is de gedachte achter dit feest nog steeds even mooi en ondanks de commerciële gekte eromheen, waarin trouwens ieder een keuze heeft, is en blijft dit feest een samenzijn van gezinnen, vrienden, familie. Een dolle avond thuis vol fantasie, geloof, aandacht, een grap en een grol en in ons geval komt daar ook nog eens een bijna onfatsoenlijke hoeveelheid SNERT aan te pas.

Een toepasselijke maaltijd: alléén smaakt zo’n spliterwt naar helemaal niks, maar als je daar de goede ingrediënten bij doet, zout met aandacht, pepert met vrolijkheid, aanlengt met wat liefde en opwarmt met geduld, dan is dit niet wéér Snert maar Snertlekker!