Mijn guru, het bamboe

Met klein groepje neem ik deel aan een stilteretraite. De prachtig aangelegde stiltetuin vormt een uitnodiging de stilte diep te omarmen. We mediteren, reciteren, wandelen, eten, drinken, alles in stilte. Ik voel me hier als een vis in het water. 

Er staat ook seva op het programma. Het woord Seva komt uit het hindoeïsme en betekent onbaatzuchtige dienstbaarheid. We mogen onze - over het algemeen - stadse en westerse handjes uitsteken in de tuin. Met bijlen, knipscharen, scheppen, emmers en kruiwagens zwermen we uit over de stiltetuin. Na de aanhoudende regen is de grond veranderd in een modderpoel en onze laarzen maken een zuigend en smakkend geluid terwijl we rondbanjeren. Er mag gesnoeid worden en we onderhandelen vol overgave in stilte met elke tak die we gaan snoeien.

Na afloop van de seva loop ik moe maar voldaan in een veld met sierbamboe. De lucht betrekt alweer en de wind zwelt aan. Ik sta stil tussen het bamboe en sluit mijn ogen. Het bamboe buigt mee met de wind en langzaam ga ik mee in dat ritme. Het buigt mee en veert terug. De pluimen dansen sierlijk mee. 

Het verhaal van Krishna en de fluit waarop hij zijn Goddelijke lied speelt, komt in mij op. Deze fluit is een symbool voor het menselijke hart en als wij leeg zijn, hol zijn, zoals de bamboefluit van Krishna, kan God ons vullen met zijn liefde, zoals Krishna de fluit vult met zijn adem. 

Ik heb geen idee waarom zo'n verhaal in mij langskomt; het enige dat ik weet, is dat ik daar sta, tussen dat bamboe, met Krishna in mijn hart.

Ik ervaar zo'n grote liefde dat ik zo maar heel spontaan mezelf vergeet.

HARE KRISHNA, HARE KRISHNA
KRISHNA KRISHNA, HARE HARE
HARE RAMA, HARE RAMA
RAMA RAMA, HARE HARE

Amazing grace, how sweet the sound
that saved a soul, a soul like me
I once was lost, but now I am found
was blind, so blind, but now I see

Meer weten over meditatie en bewustwording?

Karaoke

Een aantal leden van 'mijn' koor begon het jaar met een karaoke-avondje. Ik had die avond andere afspraken maar via de groepsapp kon ik achteraf volop meegenieten. De bekende meezingers kwamen voorbij en de nummers die we als koor zelf ook zingen, werden prachtig meerstemmig en vol enthousiasme uitgevoerd. Nou...je had erbij moeten zijn. Een van de koorleden schreef er zomaar een blog over.  

De ludieke opnames inspireerden onze dirigente dusdanig dat ze twee Amsterdamse liedjes in een nieuw jasje heeft gegoten. En zo verscheen 'Geef mij maar Amsterdam' en 'Bloed zweet en tranen' in onze dropbox. De vrolijke noten van 'Geef mij maar Amsterdam' met Willie Alberti in mijn herinnering, spreken mij - als Amterdamse - direct aan. Het lied van Hazes daarentegen is me w.e.r.k.e.l.i.j.k te veel. Er hangt een zwaarmoedige, depressieve, melancholische energie aan het lied, die mij eenvoudigweg (sneeuwvlokje als ik ben) fysiek pijn doet. Doe mij maar 'Leef!' het lied van André Hazes jr. Daar gaat een hele andere boodschap en dito energie vanuit.

Natuurlijk is er voor elk genre ruimte en in een koor beweeg je mee met wat er wordt aangeboden. Ons koor kent een breed aanbod en daar focus ik op. Dit lied is voor mij weer een spiegel, waar ik in mag kijken met al mijn kleinere en grotere ego voor- en afkeuren en neem de uitnodiging met beide handen aan om neutraal te blijven.

Hoe? Dat weet ik nog niet, want elke keer als ik de terugkerende tekst uitspreek 'Rot nu maar op' snijdt me deze door merg en been en veroorzaakt inderdaad bloed, zweet en tranen.

 

#Bewustwording #muziek #energie #vertrouwen

www.silent-touch.nl

De belofte van de winter

 'krak, krak, krak', klinkt het onder mijn voeten. De grond is bevroren op deze winterse ochtend in januari. Goed warm aangekleed, volg ik mijn hond die een paar meter voor me uit de weg 'wijst'. Onze Russische hond leeft extra op in de kou en ze huppelt bijna voor me uit. Ik geniet van de wandelingen op de vroege ochtend, vooral nu het bos in deze tijd van het jaar zo stil is.

De blaadjes en afgebroken takken vormen een dikke bruine beschermende laag op de grond en de bomen zien er wat kalig uit. Het blijft me verwonderen dat uit al die kaalte over een paar weken weer leven wordt geboren. Van onder het bladerdek zullen de sneeuwklokjes als eerste tevoorschijn schieten, al snel gevolgd door de stelen van de narcissen. En aan de nu kale takken van de bomen zullen weldra knoppen verschijnen, vol nieuw blad. 

Bijna on(op)gemerkt bereidt Moeder Aarde de geboorte van de lente voor. Ze vraagt er niets voor, ze heeft geen reclame nodig, zelfs geen instagramaccount. Gratis en voor niets. 

Ze leeft en wij leven door haar. Het idee dat de winter nieuw leven voor ons in petto heeft, voelt als een plechtige belofte.

En zo'n belofte, die tot ons allemaal spreekt in de stilte van de natuur, blijft me raken.

 

Geniet van de dag!

 

 

Silent Touch: bewustwording, verdieping & heling

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De spijker

De muren van onze huiskamer zijn heel lang (lees: ruim 18 jaar) leeg gebleven. Geen klok, geen schilderij, geen spijkertje in de muur. We kunnen eenvoudigweg niets passends vinden dat we beiden even mooi vinden of dat niet zou gaan vervelen. En toen, ineens kwam manlief met een hamer en een spijker. Hij maakte een gaatje en hing een foto op.  

Het is een foto van een sterrenhemel met op de voorgrond een mens, die zit op een rots. Tegen de donkerte van de avondlucht, waarin al die sterren schitteren, valt dat mensje in het niet. De foto doet ons eraan herinneren hoe groot het universum is en hoe nietig onze aarde is en de mens, nog vele malen nietiger.  

De foto van dat hele grote universum wakkert in mij tevens dat enorme gevoel van ontzag, dankbaarheid en overgave aan. 'Wow, wie ben ik?'. En zo heeft alles en iedereen zijn eigen plek; zijn eigen Kosmische tijd in vorm, in plaats, in trilling, frequentie. Daar kan het menselijke verstand niet bij, dat is grootser dan wij ooit zullen kunnen bevroeden. 

De foto sluit aan bij een deel van mijn ochtendgebed: 

Thank you God,  
Mother Earth, Father Sun,  
the moon, the stars, the heavens,  
the angels, the inner beings of light and love, 
For holding us in this perfect balance; 
for nurturing us, 
for taking care of us, 
for offering us shelter and protection, 
for feeding us and loving us. 
Thank you. 
Bless you. 

 

Onze muren zijn dus niet meer kaal, maar er prijkt een unieke foto, waar een mystieke energie vanuit gaat. Een beeld dat ons uitnodigt verder te zien. Een zicht, zo weids, dat we ons kunnen realiseren dat we weliswaar klein zijn, maar dat ieder een uniek plekje in het grote geheel heeft. Ons licht schijnt net als al die andere sterren in dat immense heelal. De foto nodigt uit tot vertrouwen, overgave en vrede.

Eigenlijk heeft mijn man niet alleen een spijker in de muur geslagen, maar bovenal de spijker op zijn kop.

Photo by Cristian Grigore

'I am human'

Vorige week was ik bij een benefiet concert voor de burgerslachtoffers van Israël & Gaza. In het Concertgebouw te Amsterdam, mijn geboortestad. Het blijft altijd een uitje om daar te zijn. Ik ervaar een soort gekke trots dat ik een echte Amsterdammer ben en het Concertgebouw voelt ook een beetje 'eigen'. Daardoor was de schrik nog groter dat bij binnenkomst alle handtassen van een iets groter formaat moesten worden achtergelaten bij de garderobe. Dit was voor onze eigen veiligheid, zo werd ons verteld, want tenslotte is een aanslag op zo'n avond als deze in deze vreemde tijden niet geheel ondenkbaar. Het onaangename gevoel dat mij al eerder die avond bekroop, vestigde zich nu behoorlijk in mijn maag. Onveilig. In het Concertgebouw van Amsterdam. Ondenkbaar maar waar.

Het benefietconcert was een gezamenlijke inspanning van een kleine groep musici, allen met een andere achtergrond, waaronder o.a. Moslim, Joods, Russisch, Nederlands, Iranees. Deze jonge mensen stelden zichzelf één voor één voor en deelden hun eigen persoonlijke reden, oprecht, kwetsbaar en soms geëmotioneerd, waarom ze daar stonden. De boodschap die uit elk hart kwam, was er een van vrede. Telkens rondden ze af met drie eenvoudige woorden:

 'I am human'. 

Drie.Indrukwekkende.Woorden.

Het werd een avond vol schitterende muziek, hartverwarmende liederen. Een lach, een traan. Adembenemend ontroerend en ook vol hoop. De muzikanten en zangers legden hun ziel en zaligheid in hun muziek en zang. Elke noot was als een liefdevolle uitroep voor vrede, voor compassie, voor saamhorigheid en 'humanity'. Met elke noot loste langzaam maar zeker de gevoelens van onveiligheid, wanhoop en angst op en maakte plaats voor hoop en een gevoel van samenZijn. Aan het eind van het concert waren er geen muzikanten en zangers meer aan de ene kant en geen publiek meer aan de andere kant. Muziek is tenslotte de universele taal, die geen vertaling behoeft. Er was een vredige presentie. Een eer om erbij te mogen zijn.

Wat een handjevol mensen met elkaar daar deelden, lijkt misschien een druppel op die hele grote en hele hete plaat, maar ik blijf mezelf herinneren dat alle druppels bij elkaar een hele grote oceaan vormen.

Ik denk nu aan een quote van Jalaluddin Rumi “You are not a drop in the ocean; you are the entire ocean in a drop.” en met een kleine knipoog, voeg ik eraan toe:

Be the drop you want to see in the ocean!

www.silent-touch.nl

'Mijn hoofd is een vergiet, maar ik vergeet jou niet! (10)

Op kamers! Daar hangt iets jeugdigs aan, iets leuks, iets nieuws, iets avontuurlijks. Maar als je bijna 90 bent en vasculaire dementie heeft invloed op je lijf, dan hangt er een andere sfeer over. Of, zoals mijn moeder het samenvat: 'Het is drie keer niks!'.

Toch heeft ze de stap gemaakt: van een paleis, zoals zij haar huis graag noemt, naar een prutkamer in een gesticht. Nee, ze bindt er bepaald geen doekjes om. 

Zowel voor mijn moeder als voor mij was deze verhuizing een emotionele en fysieke rollercoaster. Ik heb respect voor mijn oude moedertje. Niet iedereen gaat met opgeheven hoofd en ferme stap van de ene verandering naar de andere. Mijn moeder wel. 

In haar eentje nam ze op een gewone dinsdagochtend afscheid van haar paleis en ging naar de dagbesteding. En na de dagbesteding stak ze haar arm in de mijne en liepen we innig gearmd naar haar nieuwe woning, een kamer in een zorgcentrum. De najaarszon nam de spanning ietwat uit ons lijf en gaf onze weg letterlijk iets zonnigs. Het had iets ritueels. Trots, vastberaden en met opgeheven hoofd liep mijn moeder daar. Zij blijft mij een voorbeeld geven hoe door het leven te gaan.

In de dagen die volgen, zien we elkaar altijd wel eventjes en we hebben veel telefonisch contact.

Zo ook gisteren. Ik legde haar uit dat we naast de mobiele telefoon ook nog een vaste telefoonaansluiting zullen regelen. 

'Maar waar is mijn telefoon dan?', vraagt mijn moeder.

'Die staat nu nog in uw oude huis, maar we gaan regelen dat u die snel heeft'.

'Ja, maar waar is mijn mobiel nu dan? Ik zie hem nergens liggen!'

'Ja mam, tegen uw oor, daar belt u nu mee!'

Dan valt het even stil, voordat we beiden in schaterlachen uitbarsten. En als we enigszins bijgekomen zijn, voegt mijn moeder, nog nasnikkend van het lachen, eraan toe: 

'Dit is toch wel het toppunt!! Zie je nu? Mijn hoofd is werkelijk een vergiet......maar ik vergeet jou niet!'

PS: moeder adviseerde me daarna om er snel een blog over te schrijven, want 'tenslotte kunnen we er beter om lachen dan om huilen'

Silent Touch

May the only pain in your life be champagne!

Ooit riep ik dat men mij altijd mocht wakker maken voor een glas champagne. Ik hield en houd van een mooi glas champagne. Ik droomde als klein meisje zelfs van een luxe bad vol champagne. Wow! Aan een grote fantasie ontbreekt het mij bepaald nie. Maar in dit specifieke geval is de fantasie bij een fantasie gebleven.

Niemand heeft mij ooit wakker gemaakt voor champagne, laat staan een bad vol. Daarentegen ben ik zéker wèl wakker gemaakt voor een kind dat een nachtmerrie had, moest plassen, poepen of zelfs moest overgeven. Ik ben ook wel wakker gemaakt als er een laken verschoond moest worden of een extra geruststellende knuffel gegeven moest worden. Ik ben wakker gemaakt voor een puberkind, dat midden in de nacht ergens opgehaald moest worden. Zelfs ben ik wakker gemaakt als iemand wel eens te diep in het glaasje keek en de weg naar het toilet nog maar amper kon vinden. Ik ben ook wakker gemaakt voor pijn in het hart, zowel emotioneel als fysiek. Of voor een vriend in nood of crisis en zelfs voor een mantra recitatie in de vroege ochtenduren. Dus voor de normale moederlijke en huis-, tuin- en keukengelegenheden ben ik wel wakker gemaakt, kun je wel zeggen. En dat deed ik met liefde!

Maar voor champagne? Nou, nee...daar ben ik nog nooit voor wakker gemaakt. En eerlijk gezegd, hoeft dat voor mij ook helemaal niet. Wakker worden voor champagne...het is bijna iets triviaals, als je er goed over nadenkt!

Maar......toch is er nog wel iets waarvoor je mij kunt wakker maken. Niet jíj, maar zij! En dat is dat ene telefoontje van mijn dochter met het bericht dat ze gaat bevallen. 

Ja, al met al ben ik van bruisende champagne overgestapt naar een heerlijk slaapmutsje. 

En dat bevalt mij prima! Nu mijn dochter nog!

Dan drinken we daarna zéker een glas champagne! 

 

 

Silent Touch