Hipster, wannabe hipster of modieuze halve hipster??

Afgelopen zondag zaten onze dochters aan tafel, nog even een snelle gezonde hap naar binnen werkend om 'even een bodempje te leggen' voor een feestje waar 'echt iedereen' naar toe gaat.

Het aanschouwen van het voorbereidende werk door deze drie dames is natuurlijk het èchte feestje. De één met make-up, de ander zonder. De één een wat nonchalante look (waar overigens zeer goed over is nagedacht) en de ander strak in de lak (waar eveneens goed over is nagedacht).

Het lijkt wel een kippenhok en waar ze maar niet over uitgesproken raken zijn de zogenaamde duckfaces. 'Ja mam, dat zijn vrouwen, die doen alsof ze een mond hebben zoals Kylie Jenner.' (nóóit van gehoord). De meisjes doen voor hoe dat eruit ziet: ze tuiten hun lippen overdreven en kijken er een beetje oenig bij. Het hangt een beetje tussen Betty Boop en Kim Bassenger in. Gelukkig, dat herken ik direct...dat deden wij ook toen we op school zaten.

Halverwege de maaltijd begint het ons te duizelen bij de ins & outs over de verschillen tussen een hipster, een wannabe hipster of een modieuze halve hipster en welke look bij wie hoort. Wie plateauzolen draagt of juist Nike-achtige schoenen, ronde zonnebrillen, shirtjurken en opgerolde broekspijpen en on top of the list: wie een konijnendansjes doet.

'Konijnendansje?' (ik leef echt onder een steen, geloof ik soms). Als we wat wazig beginnen te kijken, staat de jongste dochter op en laat als een volleerde danseres het konijnendansje zien. En ja, het ziet eruit zoals een konijn zou dansen. OMG...we liggen ondertussen onder de tafel van het lachen.

Het blijft ons onduidelijk of je nu beter hipster kunt zijn of juist niet dus mijn altijd praktische man vraagt voor de zekerheid uiteindelijk: 'Als je naar een feestje gaat, hoe kun je er nu eigenlijk het beste uitzien?'

Terwijl ze achter elkaar de kamer uit huppelen, ons bedwelmend met hun parfum en achterlatend in hun opgewonden energie, klinkt als uit één mond het verbluffende antwoord: 'Als jezelf natuurlijk!

Stilte is meer dan een woord

 Heb je wel eens opgemerkt hoeveel betekenissen één woord kan hebben? Alleen al zo'n klein woordje als 'zo' is al een aardig voorbeeld.

'Ik kom er zó aan'. 'Zo' kan inhouden binnen een minuut, maar ook binnen een halve dag of in het uiterste geval helemaal niet. 'Best' is ook zo'n geestige: 'Ik doe mijn best'. Wat de één ervaart als zijn best doen, ervaart de ander als er met de pet naar gooien. 'De honden uitlaten' varieert bij ons thuis van de achterdeur openen naar ons postzegeltje tot een strandwandeling van anderhalf uur en alle varianten daartussen in. Iets serieuzer wordt het als we gaan praten over woorden als eerlijkheid, liefde, trouw. Best leuk om daar eens mee te spelen en je te realiseren dat een woord meer is dan een samenstelling van letters alleen. Dat alleen al schept begrip en duidelijkheid in communicatie.

Onlangs tijdens een meditatieavond werd er aan iedereen gevraagd wat het woordje 'stilte' betekende. Met enige verwondering hoorde ik van elk iets anders: 'Verbondenheid. Rust. Sensitiviteit. Rijkdom. Vervulling. Gewoon stilte. Dat iedereen zijn bek houdt. Niets hoeven. Niets moeten. Stilte in mijn hoofd.'

Het woord 'stilte' is duidelijk meer dan een woord alleen. Het gaat voorbij een gedachte of een idee; het is méér dan alleen maar de afwezigheid van woorden of geluid. Stilte is meer een kwaliteit, een ervaring, een opluchting, een verlangen, een ontspanning en zoveel meer of minder...

Volgens mij kan ik er maar beter het zwijgen toe doen...

Empty nest of vleugels om te vliegen?

Kinderen 'vliegen' uit. Soms uit zichzelf en soms hebben ze een klein maar beslist duwtje nodig. De één gaat studeren, de andere werken en de volgende samenwonen. Meestal leven beide partijen er langzaam maar zeker naar toe..een natuurlijk proces. Onlangs op een zondag moest ik toch wel even een traantje laten toen ik redelijk onverwacht de zolder betrad en de half ontruimde kamer van mijn jongste zoon zag.  Op de grond lag zijn knuffel van lang geleden. Ooit schreeuwde hij moord en brand als deze knuffel even uit beeld was en nu ligt hij in een vergeten hoekje. Mijn oog valt op een lieve foto waarop ik mijn zoon als peutertje lachend en trots in mijn armen houd en daarnaast de collage van toen hij 21 werd. Een prachtig mens.

Ik zie wat stofwolken, stapeltjes papieren,  muntjes op de grond, een deur die half in een scharnier hangt voor een half ontruimde kast. Een verlaten gevoel bekruipt me stilletjes.

'Hoi mam', klinkt het blij vanaf de trap. 'Spontane actie, hé? Er was in één keer een kamer vrij en toen kon ik een auto regelen en toen ben ik maar meteen verhuisd...Gaaf hè?'.  Breedlachend én verheugd kijkt hij me aan terwijl hij me passeert op de trap om de volgende lading te halen. En ja, natuurlijk ben ik blij! Na wat heen en weer lopen op de trappen, zie ik hem vanuit het zolderraam met de laatste doos sjouwen.

Joviaal zwaaiend roept hij 'Doei mam, tot snel!' Ik hang uit zijn raam en met zijn knuffel in mijn hand zwaai ik hem na in een mengeling van trots, verdriet, blijdschap, vertrouwen en liefde.

Hij slaat zijn vleugels uit.

AS A MATTER OF FACT

Betekenis van ‘Eigenlijk’: waar, echt, in feite, werkelijk, wat echt zo is.

Vertaling van 'Eigenlijk' (bijv.naamw.):

• really (bijv.naamw.) ; actually (bijv.naamw.) ; in fact (bijv.naamw.) ; it's true (bijv.naamw.) ;actual (bijv.naamw.) ; real (bijv.naamw.)
• true ; as a matter of fact ; exactly ; proper ; to tell the truth

Nee, ik ben niet een woordenboek begonnen, maar de afgelopen maanden heb ik opgemerkt dat ik regelmatig het woord ‘eigenlijk’ gebruik..of beter gezegd: misbruik. En nu ik dat in mijn eigen taalgebruik heb opgemerkt, valt het op dat ik niet de enige ben, maar dat het een veel en vaak gebezigd woord is. Te pas en te onpas gooien we het in de strijd. Als we even in het nauw zitten, of iets niet weten, de waarheid willen verbloemen of omdat we niet onbeleefd willen lijken, gebruiken we het. Eigenlijk best geestig.

‘Het eten is eigenlijk niet zo lekker’. ‘Eigenlijk zou ik liever een andere baan hebben'. ’Ik vind het eigenlijk niet zo aardig dat je mij niet meer belt’. ‘Je idee is eigenlijk wel leuk’. ‘Wat er met de vluchtelingen gebeurt, kan toch eigenlijk niet’. ... Om maar eens wat voorbeelden te noemen. Het woord eigenlijk wordt vaak gebruikt om iets te verzachten, om iets te omzeilen, om niet te direct te zijn; Ja zeggen en nee bedoelen.  Is dat eigenlijk wel zo geestig?

Het brengt vooral onduidelijkheid en laat iets onbesproken. Terwijl het leven er een stuk makkelijker op wordt als dat wat ‘onbesproken’ is, Eigenlijk wordt benoemd. Eigenlijk in de ware betekenis van het woord.

Is dat wat je zegt ook dat wat je bedoelt? Hoe Eigenlijk ben jij eigenlijk?

ROER-LOOS

Zijn, zoals de zee die het schip heen en weer beweegt

Zijn, zoals de wind die de zeilen doet bollen

Roer-loos

in overgave

in eenheid

in vertrouwen

in volledige samensmelting

met dat wat is.

De wasvrouw en het meisje

Er was eens een vrouw, die het wasgoed verzorgde voor een heleboel mensen.

Stapels wasgoed lachten de vrouw elke keer weer tegemoet. Onvermoeid sorteerde ze de bonte, de witte en de fijne was en vulde machine na machine. De natte was werd netjes aan de lijn gehangen en de droge was vormde keurige stapeltjes, die door iedereen weer werd opgehaald. De éne was was nog niet klaar of de volgende stapel vormde zich al. Geen begin en geen einde.

Op een goede dag liep de vrouw met de schone was richting de waslijn en op haar weg liep een klein meisje, dat eruit zag als een elfje. Het blonde meisje stapte vol aandacht en met een serieus gezichtje heel langzaam voetje voor voetje vooruit. Ze keek niet op of om.

De vrouw stond even stil en groette het meisje en vroeg haar: 'Waar ga je naar toe, kleine meid?'

Verbaasd, alsof die gekke wasvrouw nu echt niet wist waar ze naar toe ging, reageerde ze een tikje ongeduldig: 'Ik ben onderweg naar nergens!'

'Aha', zei de vrouw en viel even stil, 'Waar is dat? Nergens?'
'Nou gewoon....nergens!' en geconcentreerd liep het meisje verder.

De wasvrouw boog voor zoveel wijsheid: 'Ach ja natuurlijk! Een kind kan de was doen...'

Werken..

Werken in Hartje Haarlem is een feestje. Eerlijk gezegd, heb ik dat niet alle tijden zo gevoeld. Men zegt wel eens: 'Tijden veranderen', maar ik heb eigenlijk geen idee of tijden veranderen..tijd is ook best een ruim begrip, dus misschien veranderen tijden niet, maar hoe ik de tijd beleef, is in elk geval wèl veranderd.

Vanaf mijn werkplek kijk ik uit op een speelterrein. Zomer en winter druk bezocht door jong en oud. Jongelui trappen een balletje of basketballen. Op de bankjes landen verliefde paartjes, spijbelende kinderen, soms een zwerver en ook pubers weten de weg hiernaartoe te vinden voor het rollen van een sigaretje en wat ze al niet meer doen.

In de vakantieperiode zijn er vooral veel opa's en oma's met hun kleinkinderen. Even geen drukbezette, vooral bellende of appende ouders, maar genietende grootouders, die samen met de kinderen in de rekken klimmen of in de draaimolen zitten. Zij zijn zich van geen tijd bewust. Vandaag zaten er op de draaifiets twee peuters en twee opa's. Lol dat ze hadden. Wat kan ik daarvan genieten.

Tijdens de lunchpauze loop ik door de wijk. De buurtbewoners hebben een kruispunt omgetoverd tot een oase van bloemen, de winkeliers hebben van een straatje een droomlaantje gemaakt, mensen zitten buiten en er hangt een ontspannen sfeer. Een organist speelt alsof zijn leven ervan afhangt en de klanken van het kerkorgel stromen uit de wijd openstaande deuren naar buiten: een concert voor de hele omgeving.

Als een echte toerist laat ik me even zakken op de stoep van de kerk en luister naar het galmende orgel. Muziek waar ik echt niet van houd, klinkt in één keer wonderschoon.

De tijd glijdt voorbij, maar dit moment niet.