Wie is er nu jarig?

Op de vooravond van mijn tweeënzestigste verjaardag laat mijn man tijdens onze vegetarische maaltijd de ‘ham’vraag vallen: ‘wat wil je eigenlijk hebben voor je verjaardag?’.  

Terwijl ik nadenk, spelen gedachten over de Bhagavad Gita, het Zevenvoudige Pad van de Boeddha en al onze lessen in “loslaten van onze wensen en verwachtingen” door mijn hoofd. Daar past een verjaardag met een cadeau eigenlijk niet tussen, toch? Maar hij kent me langer dan vandaag! Hij weet hoe ik van mijn geboortedag geniet, hoe ik hou van feestjes, slingers, ballonnen en ik steek ook bepaald niet onder stoelen of banken dat ik volop geniet van cadeautjes. De glimlach op mijn gezicht op mijn verjaardag is doorgaans niet van mijn gezicht weg te slaan.

‘Wat zou je me willen geven dan?’, kaats ik de bal olijk terug.

‘Een kus’, zegt  hij met een brede glimlach. ‘Heerlijk, een heel goed begin! En wat nog meer?’, vraag ik een beetje plagend, want ik weet als geen ander dat ik gehuwd ben met een man, die helemaal niets, maar dan ook niets, om verjaardagen geeft.

Ik zie hoe hij in zijn gedachten zoekt naar iets leuks en dan klaart zijn gezicht helemaal op en oppert hij: ‘Een lekkere cappuccino bij dat nieuwe tentje in dat dorp, met een taartje erbij!’. Zijn ogen glimmen bij het vooruitzicht.

'Mmmm, dat klinkt heerlijk', zeg ik aanmoedigend om zijn enthousiasme vooral niet te temperen. En hij begint goed op dreef te komen en met een opgetogen blik voegt hij eraan toe: ‘En een chocolaatje bij die lekkere banketbakker’. Hij ziet het nu helemaal zitten en staat te popelen om morgen mijn verjaardag te vieren. Ik geniet van zijn blije gezicht. Wie geeft er ook alweer niets om verjaardagen?

Het is me sowieso duidelijk hoe hij de ideale verjaardag ziet: een verwendag vol lekkernijen voor ons twee. Dus morgen vieren we gewoon dubbel, want wie is er hier nu eigenlijk jarig? En als ik hem zo zie glunderen, dan geef ik mijn verjaardag dit jaar aan hem cadeau. 

Met een hele dikke chocoladezoen erbij!

 

 

 

 

www.silent-touch.nl

Ruimte zat

Heerlijk om van tijd tot tijd alles weer eens in goed perspectief te plaatsen. Mijn oudste zoon werd vandaag 25 jaar en hij vierde zijn verjaardag voor het eerst in zijn eigen thuis. In een supergezellig twee- kamerappartement op drie hoog. Eén groot feest was het. Eten, drinken, kaarsen, warmte, gezelligheid met alle vaders, moeders, broers, zusters, neven, nichten, tantes, ooms en dierbare vrienden, een waar welkom door mijn kind en zijn Lief. Iedereen in één huiskamer annex keuken annex studeerkamer annex loungehoek annex wasruimte annex voorraadkamer annex tv-kamer.

Geen stress over waar je een kast of een tafel kwijt moet en geen keuze of je de ene kamer of de andere kamer wil gebruiken. Gewoon twee kamers waarin je leven plaatsvindt met als belangrijkste onderdelen: een bed, een bank, een tafel, een ieniemienie-maar-van-alle-gemakken-voorziene badkamer en een keuken. Wat hebben we onszelf doen geloven dat we allemaal nodig hebben? Maar wat hebben we nu eigenlijk precies nodig?

Vanavond werd maar weer eens duidelijk waar het echt om gaat: mensen om je leven, je verdriet, je geluk, je liefde mee te delen.

En lege flessen? Die zet je gewoon naast je bed, onderin je kledingkast..ruimte zat! Geluk op een paar vierkante meter! Het leven is een feest. Let's celebrate.