Elegant tot het einde (18)

Dementie. Aan de buitenkant zie je niets, maar er gebeurt van alles in haar hersenen. Mijn moeder, 92 jaar, ziet er nog altijd keurig verzorgd uit. Dat is hoe ze het altijd heeft gedaan en dat ongetwijfeld wel zal zo blijven, tot het einde. Haar haren netjes gekapt, haar kleding onberispelijk, haar kamer opgeruimd. Routine is haar houvast.

In haar kamer schuifelt ze wat rond, bladert gedachteloos door de krant, kleurt af en toe een plaatje in en drinkt koffie in de gezamenlijke huiskamer. Echt lezen of puzzelen lukt niet meer, maar dat deert haar niet – ze doet alsof. Net zoals ze vroeger problemen oploste: met een glimlach, schouders eronder en vooral geen geklaag. Want klagen, dat deed haar generatie niet.

Wat wél gebleven is, is haar gevoel voor stijl. “Keeping up appearances” zit in haar DNA. Ze geniet nog steeds van een goed glas wijn en een etentje op een prachtige locatie. Dat ze een uur later niet meer weet wat ze heeft gegeten, maakt haar ervaring niet minder waardevol. En de onze ook niet.

Onlangs zaten we met haar in een restaurant. We kozen haar lunch – keuzes maken is niet meer haar sterkste kant. Maar toen de wijn aan bod kwam, was er geen twijfel. Mijn man las de opties voor:

“Dry, fresh and elegant” of “Full, spicy and smooth”?

Ze trok haar al eerder in een blog beschreven keurig verzorgde wenkbrauw* op, keek hem met haar bekende, licht hautaine blik aan en antwoordde droog:

“Wat denk je zelf? Uiteraard elegant.”

En zo geschiedde.

 Wil je lezen over de * wenkbrauwentaal van moeder? Klik hier!

Een moederlijke raad is altijd goed..(9)

Na een supergezellige én vermoeiende ochtend heb ik mijn kleinkind in bed gelegd. Even zitten. Ik ben ook geen 30 meer...en 40 ook niet overigens. Afgepeigerd laat ik mij op de bank onderuit zakken met een beker thee in mijn handen. Dan zie ik hoe mijn hoogbejaarde moeder, die steeds meer last ondervindt van dementie, heen en weer begint te lopen met de borden, het bestek, de kopjes en beleg en alle andere restanten van de lunch die we net met elkaar hebben genoten. Ze wuift mijn opmerkingen dat zij dat niet hoeft te doen, weg met de woorden dat ik al genoeg heb gedaan en dat ik mijn rust harder nodig heb dan zij. Ik herken haar kordate optreden van vroeger en tegenstribbelen blijkt nog steeds vergeefse moeite. IJverig loopt ze heen en weer. Ze heeft niet in de gaten dat ze zonder stok loopt. Haar ‘oude’ energie breekt door en in stilte geniet ik van haar gerommel. Mijn keuken ziet er in een wip weer netjes uit, zoals werkelijk alleen mijn moeder dat voor elkaar krijgt. Tot slot wordt overal een lapje overheen gehaald, waarna ze tevreden naar het resultaat kijkt. Het zijn vertrouwde rituelen en ik word me er steeds meer van bewust hoe waardevol deze wekelijkse bezoekjes van mijn moeder zijn, voor haar en voor mij.

Dan zie ik haar in één keer wankelen en slaat de kwetsbaarheid en onzekerheid toe. Ze moet moeite doen haar evenwicht te behouden en komt toch ook wat adem te kort.

Ik geef haar een geruststellende knuffel en fluister in haar oor hoe blij ik ben dat zij er is. Terwijl we zo staan, kijkt ze me aan. Haar ogen o zo moederlijk: ‘Jij moet vroeg naar bed vanavond, want je ziet er moe uit’ zegt ze dan. 

Er was een tijd, dat ik dat betuttelend vond. Nu kan ik me er alleen maar over verwonderen en absorbeer haar zorgen en liefde voor mij in de vorm van deze goede raad. 

Tenslotte weet een moeder altijd wat het beste is voor haar kind…

of we dat nu willen (weten) of niet. 

www.silent-touch.nl