Wat is waar? Een uitnodiging tot verwondering

“Wat is waar?” Het lijkt een simpele vraag, maar als ik hem echt toelaat, opent hij een ruimte van grenzeloze verwondering. 

Het is niet alleen een vraag naar waarheid in feiten, maar een uitnodiging om te voelen: waar is het waar, in welke ruimte, in welke dimensie van tijd en bestaan? Laat me een recente ervaring delen die deze vraag in mij liet resoneren en misschien inspireert het je om op onderzoek te gaan?

Een paar weken geleden logeerden vrienden bij ons: een oude jeugdvriend van mijn partner en zijn vrouw. Ze waren nieuw in de wereld van Gayatri-mantra, maar ik nodigde ze uit voor de maandelijkse bijeenkomst die ik organiseer. Wat volgde was een stille, krachtige ervaring. Een van hen beschreef hoe de mantra aanvankelijk weerstand opriep, maar vervolgens door lichaam, emoties en geest trok, om uiteindelijk een diepe kracht te onthullen. De ander sprak over een explosie van licht en bewustzijn, een expansie die bijna tastbaar was. Hun woorden, zo verschillend maar zo oprecht, raakten mij diep. Door hun ogen zag ik opnieuw de kracht van Gayatri-mantra en daarmee 'wat waar is' in de werking daarvan.

Na afloop, in een korte omhelzing met een van hen, gebeurde er iets bijzonders. Terwijl we daar stonden, ervoer ik een waarheid die woorden bijna niet kunnen vangen: There is No Body. Het was geen concept, geen idee, maar een directe ervaring van 'wat waar is', grenzeloosheid, een moment waarin de grenzen van ‘jij’ en ‘ik’ oplosten in een stille, heldere aanwezigheid. We keken elkaar aan, glimlachten en gingen verder met koffie drinken – want het leven stroomt altijd door, nietwaar?

Die middag, terwijl ik uitgeput een dutje deed, gebeurde er iets wat deze vraag nog verder verdiepte. In een staat tussen slapen en waken, voelde ik mijn lichaam als iets dat volledig buiten mij was en tegelijkertijd volledig van mij, in mij. Ik kon niet bewegen, mijn ogen niet openen, maar ik was klaarwakker. Het was geen droom, maar een heldere aanwezigheid – hier, nu. En toch ging het verder dan dat. De vraag “Wat is waar?” begon in mij te resoneren, niet alleen als een zoektocht naar waarheid in mijn lichaam of geest, maar als een uitnodiging tot iets veel diepers: een expansie in tijd en ruimte, een gevoel van eenheid waarin de vraag zelf een poort wordt naar iets dat ik niet eens een naam kan geven of kan omschrijven.

Voor mij is “Wat is waar?” een vraag zonder antwoord én tegelijkertijd draagt de vraag een antwoord in zichzelf. Het biedt een expansie, die grenzen doorbreekt, waarin liefde opborrelt.

Misschien vind je een moment vandaag om jezelf deze vraag eens te stellen: ‘wat is waar?’. En vooral niet om het vast te pinnen, maar meer om de vraag te laten klinken, te laten vallen in je hart. Om op onderzoek uit te gaan, jezelf open te stellen voor de ruimte waar tijd en grenzen vervagen. Misschien vind je het in een stil moment, in een omhelzing, of in de eenvoud van een kop koffie.

De schoonheid ligt uiteindelijk niet in het vinden van hét antwoord, maar in het durven stellen van de vraag. 

 

 

Meer over mediteren, bewustwording, mantra? 

Televisie vs horizontaal meditatiemomentje (4)

Bij mijn moeder thuis staat altijd de radio aan. Als ik daar binnen kom, is dat het eerste dat ik doe: de radio uitzetten omdat ik mezelf en haar niet kan verstaan. Ik begin nu te zien dat 'nietsdoen' voor moeder een uitdaging is. Moeder houdt zichzelf opgewekt bezig met tuinieren, de krant lezen en puzzelen of er wordt gezorgd voor gezellige afleiding in de vorm van bezoek of uitstapjes. Mijn gedachten gaan naar vroeger en ik vraag me af of ze zich altijd zo heeft beziggehouden en eerlijk gezegd, weet ik het gewoon niet. 

Nu ik zo'n paar dagen met mijn moeder op stap ben in Friesland, valt me op dat zij het lastig vindt om helemaal te ontspannen en van de stilte van Friesland te genieten. Rust en stilte is voor haar eerder onbehaaglijk dan voedend.

Nu kunnen mijn man en ik juist genieten van de stilte, de rust en kunnen ook heel goed 'nietsdoen'. Stilte is onze voeding. Een stilte die je niet kunt doen, maar die er eenvoudigweg ís. Moeder en ik spreken er openlijk over. Moeder houdt van reuring en heeft zolang als ze zich kan herinneren de radio aan. Ze benoemt ook dat de stilte die er in ons huis heerst, voor haar té rustig is. Zo zie je maar hoe verschillend iedereen is en dat een goed evenwicht creëren zodat iedereen aan zijn/haar trekken komt, best een kunst is.

Televisiekijken is bij ons een uitzondering. Vanavond keek mijn moeder naar een modeprogramma en tijdens elke reclame vraagt mijn moeder bezorgd of ze ons niet stoort. Nee, zij stoort ons niet! Dat zij zelf niet gestoord wordt van die aanhoudende schreeuwende beelden? Dat vraag ik me dan stilletjes weer wel af.

Ik was even vergeten wat een zuigende werking zo'n tv kan hebben. Zelfs terwijl ik níet met mijn moeder mee keek, voelde ik energie weglopen. Voordat je het weet, ga je helemaal óp in de beelden en zit je vastgezogen aan een beeld en de bank. En dat kan ook hilarisch zijn, als ik zo naar mijn af en toe in lachen uitbarstende moeder kijk. Dat is voor mij alweer entertainment genoeg.

Na een uur lang op gepaste afstand te hebben geluisterd naar werkelijk klinkklare nonsens (en ja, dat is een oordeel 😂) is het duidelijk tijd voor mijn horizontale meditatiemomentje! 

 

Lees hier mijn blog over mijn moeder en haar ervaring over haar ervaring met dementie en vaccinatie

www.silent-touch.nl

Vipassana, een introductie

Vipassana is een van de oudste vormen van meditatie, die door Boeddha, de Verlichte, de Ontwaakte, werd geleefd en vervolgens onderwezen. Vipassana betekent de dingen zien zoals ze zijn oftewel zijn met dat wat er is. Het wordt daarom ook wel inzichtmeditatie genoemd. Over vipassana kunnen we praten, schrijven en lezen, maar de enige manier om vipassana te ontdekken, is door het te gaan doen, te ervaren. 

Meditatie kun je eigenlijk ook niet doen, maar hoe start je? Waar begin je? Je begint eenvoudig met de intentie om te verstillen en de prikkels van buitenaf even stopzet. Dat geeft al een verandering. Zodra je je ogen sluit, merk je een subtiel verschil. Als je daarbij ook nog je lichaam laat rusten, verandert er nog meer.  

Voor sommigen is het een verademing, voor anderen voelt het ongemakkelijk. In alle gevallen wordt er in elk geval iets zichtbaar, wat we in de drukte van het dagelijkse leven eenvoudigweg missen.

Door volkomen te verstillen, bereid je je lichaam, je geest voor op iets anders. Word je stil, dan krijg je inzicht in jezelf, in je gedachten, emoties, krampen, verlangens, onrust. 

Alleen al dit inzicht, kan ervoor zorgen dat je jezelf en wat je doet beter begrijpt.  

Toch ligt er nog een uitnodiging verborgen in dit inzicht. Je kunt dieper gaan dan alleen maar begrip. Voorbij het inzicht in jezelf, je gedachten etc. kun je een afstand opmerken. Een afstand, die ik zelf ervaar als ‘ruimte’. Er bestaat ruimte tussen jou en lichaam, jou en je gedachten, jou en je emoties, jou en je handelen, jou en je angsten, jou en je verlangens.

Het opmerken van deze ruimte is van essentieel belang. Bij het onderzoeken van deze ruimte begint het je te dagen dat je niet alleen een optelsom bent van je lijf, je gedachten en emoties.  

Kennelijk is er iets, dat dit allemaal ziet, hoort, ervaart. Vaak wordt dat ‘iets’ de waarnemer genoemd. Een mooie term, die we – wat mij betreft - nog veel meer kunnen uitdiepen.

Precies in dat uitdiepen, ligt een grote uitdaging. Hoe dieper je deze waarnemer of waarnemendheid gaat onderzoeken, des te groter komt in beeld, dat je dus écht niet je lichaam, je gedachten, je emoties bent. Je kunt zelfs ontdekken dat ook de waarnemer wordt opgemerkt door iets. En dan stuit iedereen op de universele vraag: 

‘wie of wat ben ik dan wel?’.

(2Bcontinued) 

meer weten? www.silent-touch.nl