Zee(w)hondje

Vandaag zag ik een post op Facebook dat wetenschappers nu bewezen hebben dat dieren een ‘conscious awareness hebben ‘just like us’. Fijn! Hoera! Wat wij natuurlijk allang weten, wil de wetenschap eerst bewezen hebben. Prima! Doorpakken nu! Ik nodig bij deze dezelfde wetenschappers uit om direct te beginnen met het onderzoek dat ook planten, bomen en alles wat Leeft  eveneens ‘consious awareness’ hebben. We beginnen nu écht serieus stappen te maken in onze human conscious awareness.

Vandaag zagen mijn man en ik in Zandvoort een klein zeehondje hooguit vijf meter uit de kustlijn zwemmen. De op dat moment langsrijdende kustwacht stopte op onze handbeweging direct en er werd ons snel uitgelegd dat dit zeehondje er één van vele was. Waarschijnlijk een half jaar oud en al besmet met longworm. Vorig jaar hebben ze maar liefst 28 lotgevallen gered, alleen al dit stukje kustlijn Zandvoort, ’kun je nagaan wat er allemaal NIET gered is', verzuchtte deze blanke-pit-ruwe-bolster-reddingsman.

Hij legde uit dat er veel zeehonden besmet zijn met de longworm en erg vermoeid raken door de ruwe zee en dan uitrusten op de zandbanken, zoals het kleintje dat we zagen. Als de ziekte zich uitbreidt, kunnen ze minder lang onder water blijven, waardoor ze minder goed kunnen vissen en dus weer vaker moeten uitrusten op de banken. Pas als ze heel ziek zijn, kunnen ze de zeehonden benaderen en redden wat er te redden valt. Vaak zijn de zeehonden dan zo uitgeput dat redding te laat komt. De laatste die ze hadden ‘gered’, ‘daar spoot het bloed al uit zijn kopje, zo erg was het’.
‘Hoe krijgen ze eigenlijk deze longworm?’. De man aarzelt even, haalt diep adem en verzucht: ‘De longworm zit in de vis die ze eten en alleen zoogdieren kunnen deze ziekte krijgen. Dus ook mensen als ze te veel rauwe vis eten.’ Ik haal ook diep adem, me ineens bewust van mijn gezonde longen, en pers de volgende vraag eruit…een vraag waarop ik het antwoord al weet: ‘Hoe komt deze longworm in de vis dan?’. Bijna verontschuldigend kijkt de man mij aan en anwoordt dan: ‘Door de vervuiling van de zee’.

En daar sta ik dan weer, met mijn vuilniszak vol met leeggedronken blikjes, vergeten plastic flesjes, achteloos achtergelaten plastic zakken en zielig verschrompelde ballonnen aan een plastic koordje en restanten van visnetten.

Mijn schouders zakken af, ik voel een diep verdriet in mij komen, maar bijna tegelijkertijd zie ik deze dappere man in de ogen, met op de achtergrond een aansnellende ‘zeehondenambulance’. Ik haal ook diep adem en recht mijn rug. Ik zie deze man die strijdt voor het goede, de ambulance die vecht voor dit leven. Ik herinner me in één keer de goede initiatieven, zoals De Dopper, My Beach of mijn blogvriendin Eef en al die mensen die Wakker worden.

We hebben elk moment een keuze, een keuze om een positieve verandering te maken, om een positief verschil te maken – hoe klein dan ook - en om het goede te doen. Ik nodig eenieder uit om dit leed te verlichten en ons bewust te worden, elke stap die we zetten, elk woord dat we zeggen, elke daad die we doen. Heb lief, met heel je hart! We can make this world a better place! We can do it!

Ruimte zat

Heerlijk om van tijd tot tijd alles weer eens in goed perspectief te plaatsen. Mijn oudste zoon werd vandaag 25 jaar en hij vierde zijn verjaardag voor het eerst in zijn eigen thuis. In een supergezellig twee- kamerappartement op drie hoog. Eén groot feest was het. Eten, drinken, kaarsen, warmte, gezelligheid met alle vaders, moeders, broers, zusters, neven, nichten, tantes, ooms en dierbare vrienden, een waar welkom door mijn kind en zijn Lief. Iedereen in één huiskamer annex keuken annex studeerkamer annex loungehoek annex wasruimte annex voorraadkamer annex tv-kamer.

Geen stress over waar je een kast of een tafel kwijt moet en geen keuze of je de ene kamer of de andere kamer wil gebruiken. Gewoon twee kamers waarin je leven plaatsvindt met als belangrijkste onderdelen: een bed, een bank, een tafel, een ieniemienie-maar-van-alle-gemakken-voorziene badkamer en een keuken. Wat hebben we onszelf doen geloven dat we allemaal nodig hebben? Maar wat hebben we nu eigenlijk precies nodig?

Vanavond werd maar weer eens duidelijk waar het echt om gaat: mensen om je leven, je verdriet, je geluk, je liefde mee te delen.

En lege flessen? Die zet je gewoon naast je bed, onderin je kledingkast..ruimte zat! Geluk op een paar vierkante meter! Het leven is een feest. Let's celebrate.

Alles goed, Gwendolin?

Hoe voel je je, Gwendolin?
Hoe gaat het met je, Gwendolin?
Wat ben je aan het doen, Gwendolin?

Aardig, zeg..flitste er door me heen en al bijna antwoordde ik dat alles goed gaat, dat ik me prima voel en dat ik vooral iets leuks aan het doen ben, totdat ik me realiseerde dat het niet IEMAND was, die deze vraag zo belangstellend op mij afzond, maar een vernuftig tooltje van mijn FB-pagina. Ik staarde verbluft naar het statusbalkje van FB.

Nu zijn er gelukkig mensen die daadwerkelijk willen weten hoe ik me voel, hoe het met me gaat en wat ik aan het doen ben maar meestal komt die belangstelling niet via FB naar mij toe. Dit kleine statusbalkje, met deze oprechte vraag, maar wat gewoon uit een handig ingebouwd softwareprogramma komt,  stuit mij in een keer danig tegen de borst. Waar bemoeit FB zich eigenlijk mee? De leegte van de vraag of in elk geval de leegte waarin mijn antwoord terecht zou komen, werd in een keer wel erg zichtbaar. Hoe is het eigenlijk met ons gesteld als een statusbalk vragen gaat stellen?  FB als onze BFF?

En ik ben echt geen tegenstander van FB, eigenlijk helemaal niet, want ik krijg input van mensen, van sites, die mij echt interesseren of inspireren en ik filter gewoon tussen de  nieuwe laarzen en kopjes koffie met taart, die ook wel geestig zijn soms. Wat mij opvalt is dat we er nog een schepje bovenop doen sinds kort. Daar waar er eerst stond: ‘Gezellig koffie aan het drinken met Miep’, staat er nu achter: ‘Hoe leuk is dat?’. Daar waar eerst de opmerking ‘Ik heb een nieuwe Iphone’ voldeed, wordt er nu toegevoegd: ‘Hoe cool is dat?’. Wat willen we toch allemaal bevestigd zien?

We filteren allemaal natuurlijk.  Zo zullen er ook mensen zijn die mijn blog eruit filteren of juist niet. Ieder zijn ding. Maar iedereen zal het toch met me eens moeten zijn dat het wel een beetje sneu wordt dat FB zelf zich nu ook nog eens bezig gaat houden met hoe ik me voel, hoe het met me gaat, wat ik wel of niet aan het doen ben en of álles goed gaat met me? Alsof álles goed kan gaan?! Jíj mag het vragen, maar laat FB zich lekker met zichzelf bezighouden. Hoe sneu is dat? Sneu, denk ik dan!

OMG

OMG! Tot voor kort wist ik niet wat het betekende. Ik dacht dat het een soort van uitroep van verbijstering  was, hetgeen het natuurlijk ook is, maar ik dacht meer aan klanken, omgggehverjvjjeo of @#%^&5$#, zoiets. Maar op kerstavond hebben mijn disgenoten mij ingewijd in de wondere wereld van de sms-, twitter- en chattaal. Dat ik niet wist wat OMG betekende, leverde grote lachsalvo’s op van mijn kinderen. OMG, hoe DBTJE kun je zijn? Mijn kinderen lagen weer eens hartelijk gevouwen bij mijn enigszins verbouwereerde gezicht. LOL! Niet de lol die wij kennen…nee, echte LOL: Laughing Out Loud. Lekker ouderwets: Geen Beter Vermaak Dan LeedVermaak. GBVDLV. Die kunnen we best ook toevoegen aan deze nieuwe taal.

Omdat ik nu eenmaal een talenknobbel heb, pik ik dit turbotaaltje snel op, IMS. Zo snel zelfs dat ik het mezelf vandaag spontaan hoorde gebruiken. Ik was bijna klaar met koken en toen miste ik twee eieren. Dus ik sprong snel in de auto en toen ik de net de straat uit reed, realiseerde ik me iets.

Zat ik nu echt met mijn sloffen aan in de super-snelle-met-de-juiste-velgen-uitgeruste-auto van mijn lief? Even vergat ik te sturen en staarde ik alleen maar naar mijn - op zijn zachts gezegd - oncharmante sloffen. BZT. Ging ik nu echt met mijn sloffen de supermarkt in? Nu heb ik het niet over die elegante slippers, waarmee de dames van lingerieadvertenties poseren, waardoor ik nog elegant zou kunnen rondstappen en ik heb het ook niet over kwakende eendensloffen, waardoor ik nog de lachers op mijn hand zou kunnen krijgen. Nee, ik heb het over die hele comfortabele gezondheidsslippers, waarover mijn kinderen ook al zo’n LOL hebben..OMG, ik ben toe aan mijn WOMIBO.

My intention

Vorige week zag ik een oproep waarin je werd gevraagd met maximaal vier woorden op een A-4tje aan te geven welke kwaliteiten je verwezenlijkt zou willen zien in de wereld waarin wij nu leven. Snel kwam ik erachter dat ik aan één A-4tje niet genoeg had, maar ik heb mijn uiterste best gedaan mijn diepste intenties trachten te beperken tot vier woorden. Velen met mij hebben spontaan gehoor gegeven aan deze oproep.

Dit heeft geleid tot een aaneenschakeling van intenties, van beloftes, van positiviteit. Energie volgt aandacht en ik geloof er diep in dat hetgene waarin je gelooft, de wereld creëert waarin je leeft. Niet dat het met die intentie stopt, neen, juist niet. Een intentie hebben is één, de verwezenlijking daarvan is het echte werk. Het mooie van een intentie is, dat je hem door middel van de juiste aktie kunt waarmaken en daardoor een verandering op gang kunt brengen. Door jezelf elke dag weer opnieuw te herinneren aan je intentie, blijft deze levendig, krachtig, waardoor je elk moment bewuster kunt zijn en kunt kiezen. Is dit mijn intentie? Is dit wie ik wil zijn? Is dit waar ik in geloof? Is dit echt waarvoor ik sta? Is dit het juiste voor iedereen?

Mensen van over de hele wereld hebben uiteindelijk gereageerd op de oproep. Mensen van alle leeftijden, alle rassen, alle geloven, allen vanuit één diepe overtuiging, die zichtbaar en voelbaar is in een kort filmpje. In ongeveer zeven minuten wordt een intense, grootse, universele verbondenheid zichtbaar.

Klik voor het filmpje op de volgende link: My intention.

Let's do it!

Geef me je hand en neem de mijne

‘Zijn streven was om in zijn uitspraken schijnbaar onverenigbare partijen toch elkaar een hand te laten schudden. Zo werd het geven van een hand een spirituele ervaring. Wanneer twee handpalmen elkaar raakten, verbonden twee zielen zich met elkaar. Karo zorgde ervoor dat beiden hun aandeel in het probleem erkenden. Zodat beide partijen bereid waren het op een eerlijke manier op te lossen.’

Uit De Kabbalist van Geert Kimpen

Vroeger hield ik een dagboek bij en nu een ‘citatenboek’. Ik kan geen boek lezen, zonder pen en papier naast me zodat ik kan opschrijven wat me het meeste raakt. Van een klein aantal boeken heb ik hele bladzijdes overgeschreven en ik koester die zinnen als grote schatten. De eenvoud, de waarheid en de levensboodschap die er doorheen komt, raakt mij diep.

Het bovenstaande citaat is er zo een. Het gaat over een rechter die in zijn rechtszaal, in zijn rechtspraak vanuit zijn hart recht spreekt en ernaar streeft beide partijen nader tot elkaar te laten komen, zodat ze in vrede uit elkaar gingen. Handen geven is voor mij sindsdien iets bijzonders geworden.

Stel nu eens dat we ons elke keer dat we een hand geven, kennis maken, afscheid nemen of een afspraak bezegelen met een ferme handdruk, realiseren dat onze ziel zich verbindt met de ander. Wat zou dat met ons doen?

Stel nu eens dat we visualiseren dat onze zielen zich door het aanraken van onze handpalmen verbinden, verenigen. Wat geeft dat ons?

Stel nu eens dat we ons bewust worden dat we ons door deze verbinding, deze vereniging in elkaar herkennen? Al onze kwaliteiten, inclusief onze fouten bij de ander zien en de kwaliteiten en de fouten van de ander in onszelf herkennen? Wat maakt dat ons?

Stel nu eens dat we door een fysieke handdruk tot een diepe innerlijke verbinding komen waardoor we van 'schijnbare tegenstanders' overgaan naar werkelijke geestverwanten? Wie is dan wie?

‘Wat je gelooft, creëert de wereld waarin je leeft’ (eveneens uit De Kabbalist).
 

Met dank aan Geert Kimpen

Vriendschap aan een stevig draadje

Een aantal jaar geleden heb ik nieuwe vrienden gemaakt. Een hele groep zelfs. Geen virtuele groep, maar een hele groep van vlees en bloed. Eigenlijk hebben we alleen ’s winters contact en in de zomerperiode scheiden onze wegen zich. Iedereen trekt er dan op uit, gaat lekker op vakantie naar zee, bos en duin en als de herfst weer in aantocht is, dan zoeken we voorzichtig weer contact. De kou bindt ons, zou je kunnen zeggen.

We gaan voorzichtig met elkaar om en we lopen niet direct de deur bij elkaar plat. We laten elkaar volkomen vrij en weten dat we wederzijds gewaardeerd worden. Vaak wachten ze me op en soms komen ze juist als ik ze totaal niet verwacht. Het blijft altijd een spontaan samenzijn.

Het is een gevarieerde groep en de meesten begin ik nu wat beter te leren kennen. Een nogal bonte figuur is behoorlijk lawaaierig en bezitterig. Die laat niet veel anderen in de buurt komen en heeft meestal het hoogste woord. Er zit ook een kleine charmeur bij met een goddelijke stem. Hij fladdert tussen alle bedrijvigheid heen en weer en is een echte aandachtstrekker. De slimste van het stel trekt zich van niemand iets aan en is de anderen vaak te snel af.

Er is ook een stel dat onafscheidelijk is. Die nestelen zich het liefst samen op een stoel en kletsen dan aan één stuk door.

Soms komen ze alleen en soms met elkaar. Ze zijn sterk en toch ook kwetsbaar. Ze blijven me verrassen, maar één ding verrast me niet: ze blijven elke dag eten en ze kunnen er maar geen genoeg van krijgen.

Het mooiste van alles is, dat ze nooit klagen, ze vinden mijn dis altijd lekker, ze morsen niet en laten geen enkel spoortje achter. Ze vernielen niets, ze bederven geen pret, ze doen niemand verdriet, ze komen wanneer ze komen en ze gaan wanneer ze gaan. Ze zijn zonder eisen, zonder pretenties, zonder vragen, zonder zorgen voor de dag van morgen, zonder enige verwachting of wens. Ik mag nog veel van ze leren.

Pas na de lente nemen we weer afscheid en tot die tijd hangt onze vriendschap aan een stevig draadje.