Groen Monster

Al sinds ik als klein meisje van hooguit zes jaar op de toonbank in een kledingzaak in de PC Hooftstraat in Amsterdam stond, achtervolgt het Groene Monster mij. Het Groene Monster was niet leuk, maar wat erg leuk was aan die bewuste kledingzaak, was het kleine jongetje, de zoon van de eigenaresse. Het was een vrolijk jongetje met de mooiste krullen en een prachtige donkergekleurde huid. Een echte wildebras, die helemaal niet leek te kloppen in die keurige zaak, in die keurige straat. Glenn en ..

Lekker soepje?

Een nieuwe soep, die met verschillende soorten ingrediënten kan worden bereid. Nagenoeg elk land heeft tegenwoordig zijn eigen versie. Alle ingrediënten zijn te vinden in elk goed geoutilleerd bos, park of natuurgebied. Ook al houd je niet zo van soep, dan is deze versie, die sinds kort in de moderne keuken wordt gemaakt, zeker de moeite van het onderzoeken waard. Smakelijk eten!

Bereidingstijd: Te lang
Gang: Voor- hoofd- en nagerecht
Keuken: Internationale keuken
Smaak: Onthutsend
Techniek: Niet nodig
Gelegenheid: Dagelijks
Uit eigen keuken: Ja en nee
Voorbereiding: Tien minuten zwerfvuil rapen

Ingrediënten voor 4 personen:
6 eetlepels natuuronzuivere olie of frituurvet
1 grote fijngesnipperde jerrycan
1 teentje patatvork uit de knijper
100gr verpakkingsmateriaal
1 kleine ballonnen-aan-een-draadje-knol
1-2 dunne visnetten
2-3 melkflesdoppen
1 kleine microbeads-knol
750 gr:moten kabeljauw,schelvis of wijting, waarvan je zeker weet dat ze in de zee hebben gezwommen
4 eetlepels statiegeldloze waterflesjes,
snufje plastic zak uit de molen
wat scrub zout
Mespunt afgestorven zeewier
Mespunt gedroogde wattenstaafjes
Mespunt gedroogde rietjes
3 grote gepelde knijpflessen voor sauzen, ketchup of mayonaise
2 eetlepels puree van plastic drinkbekertjes
2 Bouillonblokjes of 1 tablet smaakversterker E621
flinke scheut aspartaam E951
4-6 eetlepels fijngehakte PE (polyethyleen) of PP (polypropuleen) of PET (polyethyleen therephtalaat) (o.a. te vinden in cosmetica)

Hulpmiddelen: Zin om te wandelen, eventueel handschoenen

Bereidingswijze:
Hoe langer je het laat doorsudderen, des te beter lost het plastic op. Hierdoor weet je zeker dat het kleinste stukje microplastic wordt opgenomen door de tere weefsels van je lichaam.

Serveertip: Zo heet mogelijk opdienen.

Mocht je na het lezen van dit Smul-recept denken: ‘Gwen, de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze aan de vissen wordt opgediend', kijk dan bijvoorbeeld eens bij Plastic Soup Foundation of Klean en zie welk positieve verschil jij kunt maken!

Waarderingen: dit recept heeft nog geen waarderingen

Klein Duimpje en de weg

‘Doet u dat ook altijd?’ Ik schrik op uit mijn sombere gedachten en kijk in twee diepblauwe ogen, die onder een wollen mutsje vandaan turen. In één flits worden mijn sombere gedachten over chemtrails, de Plastic Soup, het mensen- en dierenleed op de aarde, naar de achtergrond gedreven. Mijn gevoelens van desillusie en onmacht over de omvang van de wereldse problemen, wijken bij deze vraag. Eigenlijk ben ik verbaasd dat er wat tegen me gezegd wordt: ik loop met mijn neus ongeveer tegen de grond en er hangt een, voor mijn gevoel zichtbare, donkere wolk om mij heen.

Maar de vraag hangt in de lucht en de diepblauwe ogen kijken me verwachtingsvol aan. Ik kijk bijna verontschuldigend naar het plastic snoepomhulsel in mijn hand…van zo’n hoestpastille. In mijn zak zit inmiddels een hele verzameling blauwe, groene en oranje exemplaren. ‘Ja, dat zwerfafval oprapen, dat doe ik inderdaad ook altijd. Niet dat ik ze verzamel, maar er loopt een Klein Duimpje in het bos, die kennelijk òf al jaren de flu heeft òf erg bang is dat ik de weg kwijt raak’.

Mijn hart maakt in één keer een klein sprongetje als de blauwe ogen vertellen dat zij dit opruimen ook altijd doen, overal, wanneer ze kunnen. Nu is Wandelbos Groenendaal een goed onderhouden bos, zo bespreken we, en er ligt eigenlijk vooral zwerfafval na het weekend, als de jonge ouders met hun kroost zijn geweest. Dan liggen er vieze luiers en schoonmaakdoekjes in de bosjes en onder de bankjes de leeggedronken pakjes suikerdrank met de daarbij behorende rietjes. ‘Dat valt dus best mee’, grappen de blauwe ogen.

Uit onze beider zakken toveren we een verzameling van dezelfde snoepomhulsels en de blauwe ogen doen nog een duit in het zakje: ‘waarschijnlijk iemand die een lekker sigaretje heeft gerookt en daarna de stem smeert met zo’n pastille’. De blauwe ogen en ik vragen ons af, waarom we dit eigenlijk doen en als uit één mond klinkt: ‘Uit Liefde voor deze schitterende Wereld’. Grinnikend lopen we verder.

Natuurlijk zijn de wereldse problemen niet verdwenen, maar te weten dat er veel meer mensen zijn, die hun - soms minder en soms meer - zichtbare positieve steentjes bijdragen, kleurt mijn hart. Net zo zachtjes als de sneeuw neerdwarrelt, zo zachtjes verdampt mijn somberheid.

En voor de onbekende Klein Duimpje van Groenendaal: ‘Je mag nu ophouden met een spoor achterlaten. Dank je wel voor de moeite, maar ik heb mijn weg gevonden!’.

Leven met een hoofdletter L...

Hoe heerlijk makkelijk is het om vrijelijk en anoniem een blik in iemands leven te werpen. Gewoon even rondklikken op het internet en al snel verschijnt er wel een verhaal, een twitterbericht of nog beter, een foto. Mijn vriendin liet zich laatst ontvallen dat ze zo’n leuk zakelijk telefonisch gesprek had gehad met een kerel. Zo leuk zelfs, dat ze de moeite had genomen hem even te googlen..

Starterswoning

Sinds een week of drie zie ik ze steeds vaker langskomen. Met zijn tweetjes onderzoeken ze de buurt, ze kijken op het parkeerterrein of verpozen in het speeltuintje. Gisteren gluurden ze voorzichtig door de entree naar binnen. Eerst hij en daarna zij. Ik zie ze al een jaar of twee in de buurt en ze twijfelen nog steeds. De startersmarkt zit al lang op 'slot', maar de tijd begint te dringen voor dit stel, dat zie je zo.

Het huis staat al enige tijd leeg en het zou fijn zijn als het weer gevuld zou worden met leven. Het staat weliswaar een beetje scheef, maar de ligging is uniek: vrij uitzicht op een prachtig gazon, beschut tegen de wind en niet in de volle zon, maar wel zonnig genoeg. Het is ook een praktisch huis, want alles is gelijkvloers en je kunt er echt zó in, je hoeft niet eerst te verbouwen, misschien alleen stofferen.

Ik snap het wel dat ze zo vaak de buurt komen verkennen voordat ze een beslissing nemen. Tenslotte wil je wel weten waar je terecht komt en wat je te wachten staat. Wij hebben bijvoorbeeld twee (blaffende) honden; daar moet je wel van houden natuurlijk. Ook lopen er de nodige katten in de wijk, die lijken zo op het oog niet hinderlijk, maar ze komen natuurlijk wel in de tuin van een ander hun behoeftes doen en dan wil je een goed omheinde tuin.

Overigens denk ik niet dat hun beslissing afhangt van de voorzichtige positieve geluiden vanuit het kabinet over de versoepeling van de hypotheekregels. Daar kan dit stel echt geen rekening mee houden. Voordat het voorjaar aanbreekt, is hun beslissing genomen, want uiterlijk mei, legt mevrouw K. Mees haar eerste ei.

Spelefoneren? Leef Wel!

Als je een hond hebt, zit je nooit om een praatje verlegen. Vaak ontstaat zo’n gesprek spontaan. Een vriendelijk handgebaar of een aandachtig ‘hallo’ mondt dan uit in een kort intermezzo, maar ook wel in een bijzondere ontmoeting.

Vaak herken je op een afstandje hoe iemands’ muts staat. Als een hond aan een strakke lijn vooruit wordt gesleept en de baas heeft zijn/haar blik op oneindig gezet, dan weet je wel hoe laat het is. Of als iemand zich verschuilt onder een pet of met afgewend hoofd langs je schiet, dan is een kort ‘hallo’ vaak al te veel. Ik heb zelf ook niet altijd zin in een praatje, maar een glimlach kost niets. Soms zie je mensen met de telefoon aan hun oor het bos inlopen en na een half uur het bos weer uitlopen en überhaupt geen interesse hebben voor hun omgeving. Voor die mensen is het honden uitlaten een verplicht nummer geworden. Dat zie je dan ook aan zo’n hond..die sjokt erachter aan, met hangende oren en neergebogen staart.  Soms probeert zo’n hond nog zijn baas te ontdooien door een stok aan te leveren of lief te kwispelen, maar baasje heeft alleen oog…oor.. voor de telefoon, net zo lang tot die hond begrijpt: baasje ziet me niet, baasje wil me niet.

Dit fenomeen is al volledig geïntegreerd bij veel mensen, zo ook bij veel jonge ouders. En ik moet toegeven, ik heb me er in het verleden ook wel schuldig aan gemaakt. Nu heb ik dagelijks uitzicht op een speeltuintje en daar komen veel ouders met hun peuters en kleuters naar toe om te spelefoneren. Een soort ‘uitlaatservice’. Kindjes worden op de draaimolen of glijbaan gezet terwijl papa en mama druk aan het bellen zijn. Dat die ouders geen nekkramp krijgen van de telefoon onder hun oor klemmen, terwijl ze tegelijkertijd hun ‘zak aardappelen’ bovenaan de glijbaan zetten, is mij een raadsel. Zak aardappelen klinkt niet aardig; ik bedoel natuurlijk ‘het dierbaarste in hun leven’. Vaak probeert zo'n kindje nog zijn papa of mama te ontdooien door een bal aan te leveren of lief te lachen, maar mama of papa heeft alleen oog...oor..voor de telefoon, net zolang tot dat kindje begrijpt: ....nou ja, you get my drift. Voor mij zijn die mensen én niet 100% met het telefoongesprek bezig én niet 100% met hun kind. Alles doen ze dus half en doen dus iedereen te kort, vooral zichzelf.

Als je zo in beslag wordt genomen door je telefoon dan mis je het leven en dan kun je zomaar die man mislopen die ik tegenkwam in het bos. Die man die vroeg of hij even met mij op mocht lopen omdat er in ons passeren een moment van herkenning was. Die man, die een verhaal vertelde over hoe je iemand écht en bewust kunt groeten. Al lopende bloeide er een levendige discussie op over familie, over vriendschap, over aandacht, over waarheid, over ons leven. Zomaar onverwachts een kennismaking met een wildvreemde, waarbij het afscheid me diep ontroerde. Met zijn handen in de Namaste Mudra positie tegen zijn hart gedrukt, maakte hij een diepe buiging en groette mij met de woorden: ‘Leef Wel’. Mijn rinkelende telefoon verbrak dat bijzondere moment en net zo plotseling als de vreemdeling, die niet zo vreemd was, op mijn pad verscheen, was hij weer verdwenen.

Dankbaar keek ik naar mijn twee honden en zijn woorden zongen door mijn hart!

Leef Wel, Leef Wel, Leef Wel!

Zee(w)hondje

Vandaag zag ik een post op Facebook dat wetenschappers nu bewezen hebben dat dieren een ‘conscious awareness hebben ‘just like us’. Fijn! Hoera! Wat wij natuurlijk allang weten, wil de wetenschap eerst bewezen hebben. Prima! Doorpakken nu! Ik nodig bij deze dezelfde wetenschappers uit om direct te beginnen met het onderzoek dat ook planten, bomen en alles wat Leeft  eveneens ‘consious awareness’ hebben. We beginnen nu écht serieus stappen te maken in onze human conscious awareness.

Vandaag zagen mijn man en ik in Zandvoort een klein zeehondje hooguit vijf meter uit de kustlijn zwemmen. De op dat moment langsrijdende kustwacht stopte op onze handbeweging direct en er werd ons snel uitgelegd dat dit zeehondje er één van vele was. Waarschijnlijk een half jaar oud en al besmet met longworm. Vorig jaar hebben ze maar liefst 28 lotgevallen gered, alleen al dit stukje kustlijn Zandvoort, ’kun je nagaan wat er allemaal NIET gered is', verzuchtte deze blanke-pit-ruwe-bolster-reddingsman.

Hij legde uit dat er veel zeehonden besmet zijn met de longworm en erg vermoeid raken door de ruwe zee en dan uitrusten op de zandbanken, zoals het kleintje dat we zagen. Als de ziekte zich uitbreidt, kunnen ze minder lang onder water blijven, waardoor ze minder goed kunnen vissen en dus weer vaker moeten uitrusten op de banken. Pas als ze heel ziek zijn, kunnen ze de zeehonden benaderen en redden wat er te redden valt. Vaak zijn de zeehonden dan zo uitgeput dat redding te laat komt. De laatste die ze hadden ‘gered’, ‘daar spoot het bloed al uit zijn kopje, zo erg was het’.
‘Hoe krijgen ze eigenlijk deze longworm?’. De man aarzelt even, haalt diep adem en verzucht: ‘De longworm zit in de vis die ze eten en alleen zoogdieren kunnen deze ziekte krijgen. Dus ook mensen als ze te veel rauwe vis eten.’ Ik haal ook diep adem, me ineens bewust van mijn gezonde longen, en pers de volgende vraag eruit…een vraag waarop ik het antwoord al weet: ‘Hoe komt deze longworm in de vis dan?’. Bijna verontschuldigend kijkt de man mij aan en anwoordt dan: ‘Door de vervuiling van de zee’.

En daar sta ik dan weer, met mijn vuilniszak vol met leeggedronken blikjes, vergeten plastic flesjes, achteloos achtergelaten plastic zakken en zielig verschrompelde ballonnen aan een plastic koordje en restanten van visnetten.

Mijn schouders zakken af, ik voel een diep verdriet in mij komen, maar bijna tegelijkertijd zie ik deze dappere man in de ogen, met op de achtergrond een aansnellende ‘zeehondenambulance’. Ik haal ook diep adem en recht mijn rug. Ik zie deze man die strijdt voor het goede, de ambulance die vecht voor dit leven. Ik herinner me in één keer de goede initiatieven, zoals De Dopper, My Beach of mijn blogvriendin Eef en al die mensen die Wakker worden.

We hebben elk moment een keuze, een keuze om een positieve verandering te maken, om een positief verschil te maken – hoe klein dan ook - en om het goede te doen. Ik nodig eenieder uit om dit leed te verlichten en ons bewust te worden, elke stap die we zetten, elk woord dat we zeggen, elke daad die we doen. Heb lief, met heel je hart! We can make this world a better place! We can do it!