Liefde is…

Liefde is kijken naar de vogels in mijn tuin die elke dag om het voederhuisje heen fladderen en allemaal hun graantje meepikken.

Liefde is het voelen van de poot van mijn Poolse asielhond waarmee hij vraagt: "vrouwtje, aai je me alsjeblieft nog een keertje?"


Liefde is pijn in mijn buik krijgen van het lachen om een grappig filmpje van mijn oudste dochter die mij toezingt op haar Eigen Wijze.

Liefde is een berichtje ontvangen dat onze jongste zoon weliswaar in cultuurshock verkeert, maar desondanks samen met zijn vriendin als 'vlinders door Praag fladderen'.

Liefde is dat onze andere zoon denkt dat Praag 'toch in Denemarken ligt?' en als hij dit nakijkt op Google maps er een wereld voor hem open gaat.

Liefde is dat ik naar het gekeuvel van onze jongste dochter mag luisteren die samen met mijn man allerlei wereldse zaken doorspreekt.

Liefde is dat mijn schoondochter me succes wenst bij 'mijn' eerste optreden waar ik uiteindelijk helemaal niet ben geweest omdat de griep me heeft gevonden.

Liefde is te vernemen dat ik werd gemist.

Liefde is me bewust worden van mijn grieperige lichaam dat haar best doet beter te worden.

Liefde is het wonder van het leven te mogen zien.

Liefde is de gulle gave mogen zien en kunnen ontvangen die het leven me elke dag opnieuw aanbiedt.

Liefde is steeds dieper beseffen dat het Leven Liefde ís,

een wonder is...

een mysterie is,

een kostbaar geschenk is,

dat gekoesterd en gevierd mag worden.

Aanwezig, vibrerend, uitnodigend

Always Present...How can we not see it.....?

Voor haar speciaal een mooi en zacht uiteinde..

Stil zit ik bij haar, met haar broze hand in de mijne. Zachtjes volg ik met mijn vinger de donkere aderen, die als kleine kronkelende riviertjes onder haar dunne huid liggen. Ik ken haar niet. Ze ligt gewoon hier in dit verzorgingshuis, waar ik een bezoekje mag brengen.

Ze ademt licht, haar ogen zien niets meer.

Ammehoela!

Met mijn jas aan sta ik in de schuur en heb enige haast om op tijd te komen voor mijn afspraak. Mijn fiets staat op slot. Lekker veilig. Maar op dit moment vooral erg onhandig, want ik ben mijn sleutel kwijt.

Paniekerig zoek ik op de ‘vaste plek’, waar ik mijn sleutel ALTIJD neerleg. Niets. Op de

Ik mier niet, ik niet mier!

Nu dacht ik even verlost te zijn van de spits tijdens mijn vakantie in La Douce France, maar ik had het niet meer mis kunnen hebben. Tijdens de ochtendspits in de tuin van mijn vakantieadres is het een drukte van jewelste, de file op de A2 is er níets bij.

Vakantieliefde

Hoe het kan, weet ik niet, maar in de loop van de tijd ben ik hem toch uit het oog verloren. Hoe kan het dat ik zo lang niet meer aan hem heb gedacht? Dat ik was vergeten hoe heerlijk hij was? Hoeveel plezier en genot ik aan hem beleefde? Ik schaam me een beetje, want de uitdrukking “uit het oog uit het hart” blijkt op mijn grote vakantieliefde van toepassing.

En nu, tijdens mijn vakantie aan de Côte d’Azur liep ik hem onverwachts tegen het lijf.

Voor ieder wat wils, maar wat wil je eigenlijk?

Voordat ik op vakantie ging, wilde ik even nog wat te eten en drinken halen voor onderweg. Meestal doe ik mijn ‘eetbare’ boodschappen in kleine of natuurwinkels maar de grote supermarkt leek voor zo’n even-voor-de-vakantie-insla-aktie dan het meest voor de hand liggend, maar niets bleek minder waar.

Meestal scharrel ik gewoon tussen de schappen door en let ik niet zo op wat er in deze Grote Meng- en Vergifmarkt staat, maar in één keer werd ik overvallen door de drommen mensen die hun karren vol laden met veelal ongezonde producten. En de keuze is reuze. Voor ieder wat wils, tenminste als overgewicht en welvaartziektes datgene is dat je wilt?

Zonder blikken of blozen vullen we onze karren - en dus ons lichaam - met producten die niet bol staan van vitamine en gezonde voedingsstoffen, maar van suiker,  aspartaam, smaakversterkers en kleurstof. En daarna vragen we ons massaal af waarom we toch zo moe zijn of te dik. Mijn deprimerende weg leidde me langs de koekjes, de chips, de limonades en de melk- en yoghurtachtigen. Schappen vol met uitnodigende, doch misleidende, etiketten dat het lekker en gezond zou zijn. Eén blik op een willekeurig etiket leert ons al snel dat het tegendeel waar is. Tientallen etiketten heb ik bestudeerd en ik kan het woord aspartaam en glutamaat niet meer zien.

Uiteindelijk staat er in een klein schap wel iets zonder suiker en andere onnodige toevoegingen, maar de keuze hiervan is een lachertje vergeleken bij de keuze van de ‘ongezonde’ eetwaren.

Af en toe suiker of een zak chips kan m.i. echt geen kwaad, maar de Grote Meng- en Vergifmarkt staat te vol met te veel en te ongezond. En overal waar TE voorstaat, is niet goed, zegt mijn wijze vriendin dan altijd. Ze heeft gelijk.

Thuisgekomen schudde ik mijn bui van me af en realiseer ik me dat mijn thermoskannetje met verse muntthee en een appeltje voor de dorst eigenlijk zo gek nog niet is. Ik ben TEvreden.

Moeder, ik dans aan je hand

Elke dag zie ik haar opnieuw. Zij wordt uitgehongerd, zij wordt uitgeput. Zij wordt gemanipuleerd en vergiftigd. Zij raakt vervuild en haar bronnen uitgeput. Zij wordt doorboord en verkracht. Wat zou er gebeuren als zij opgeeft? Wat komt dan van haar kinderen terecht? Wat als..

Verlanglijstje anno 2013

Als je zo gelukkig bent dat je een moeder hebt en je zou haar vragen wat ze wil hebben voor ‘haar’ Moederdag, dan zal negen van de tien keer het antwoord zijn: ‘Niets, lieverd, jij bent toch mijn cadeautje’. Die negende keer vraagt ze dan bijvoorbeeld een mascara, een stukje zeep, een boek of zoals mijn moeder: een badmuts. Maar eigenlijk vinden de meeste moeders dat het maar onzin is, op een enkeling daargelaten.

Ode aan Henk

Fluitend fietste hij langs me, zijn evenwicht trachtend te behouden op een beladen fiets. Henk fiets al jaren langs de Zeeweg, al jaren op diezelfde fiets, in dezelfde jas, kaplaarzen en stevige handschoenen aan. Een legergroen jack en een groene wollen muts over een groen petje maken dat je hem niet zo snel zou opmerken, terwijl hij juist zo opmerkelijk is. Met een grijptang in de aanslag struint Henk door zijn omgeving. Zigzaggend over de weg grijpt hij al fietsend zwerfvuil en werpt het in een mand achterop zijn fiets.

Groen Monster

Al sinds ik als klein meisje van hooguit zes jaar op de toonbank in een kledingzaak in de PC Hooftstraat in Amsterdam stond, achtervolgt het Groene Monster mij. Het Groene Monster was niet leuk, maar wat erg leuk was aan die bewuste kledingzaak, was het kleine jongetje, de zoon van de eigenaresse. Het was een vrolijk jongetje met de mooiste krullen en een prachtige donkergekleurde huid. Een echte wildebras, die helemaal niet leek te kloppen in die keurige zaak, in die keurige straat. Glenn en ..

Lekker soepje?

Een nieuwe soep, die met verschillende soorten ingrediënten kan worden bereid. Nagenoeg elk land heeft tegenwoordig zijn eigen versie. Alle ingrediënten zijn te vinden in elk goed geoutilleerd bos, park of natuurgebied. Ook al houd je niet zo van soep, dan is deze versie, die sinds kort in de moderne keuken wordt gemaakt, zeker de moeite van het onderzoeken waard. Smakelijk eten!

Bereidingstijd: Te lang
Gang: Voor- hoofd- en nagerecht
Keuken: Internationale keuken
Smaak: Onthutsend
Techniek: Niet nodig
Gelegenheid: Dagelijks
Uit eigen keuken: Ja en nee
Voorbereiding: Tien minuten zwerfvuil rapen

Ingrediënten voor 4 personen:
6 eetlepels natuuronzuivere olie of frituurvet
1 grote fijngesnipperde jerrycan
1 teentje patatvork uit de knijper
100gr verpakkingsmateriaal
1 kleine ballonnen-aan-een-draadje-knol
1-2 dunne visnetten
2-3 melkflesdoppen
1 kleine microbeads-knol
750 gr:moten kabeljauw,schelvis of wijting, waarvan je zeker weet dat ze in de zee hebben gezwommen
4 eetlepels statiegeldloze waterflesjes,
snufje plastic zak uit de molen
wat scrub zout
Mespunt afgestorven zeewier
Mespunt gedroogde wattenstaafjes
Mespunt gedroogde rietjes
3 grote gepelde knijpflessen voor sauzen, ketchup of mayonaise
2 eetlepels puree van plastic drinkbekertjes
2 Bouillonblokjes of 1 tablet smaakversterker E621
flinke scheut aspartaam E951
4-6 eetlepels fijngehakte PE (polyethyleen) of PP (polypropuleen) of PET (polyethyleen therephtalaat) (o.a. te vinden in cosmetica)

Hulpmiddelen: Zin om te wandelen, eventueel handschoenen

Bereidingswijze:
Hoe langer je het laat doorsudderen, des te beter lost het plastic op. Hierdoor weet je zeker dat het kleinste stukje microplastic wordt opgenomen door de tere weefsels van je lichaam.

Serveertip: Zo heet mogelijk opdienen.

Mocht je na het lezen van dit Smul-recept denken: ‘Gwen, de soep wordt nooit zo heet gegeten als ze aan de vissen wordt opgediend', kijk dan bijvoorbeeld eens bij Plastic Soup Foundation of Klean en zie welk positieve verschil jij kunt maken!

Waarderingen: dit recept heeft nog geen waarderingen

Klein Duimpje en de weg

‘Doet u dat ook altijd?’ Ik schrik op uit mijn sombere gedachten en kijk in twee diepblauwe ogen, die onder een wollen mutsje vandaan turen. In één flits worden mijn sombere gedachten over chemtrails, de Plastic Soup, het mensen- en dierenleed op de aarde, naar de achtergrond gedreven. Mijn gevoelens van desillusie en onmacht over de omvang van de wereldse problemen, wijken bij deze vraag. Eigenlijk ben ik verbaasd dat er wat tegen me gezegd wordt: ik loop met mijn neus ongeveer tegen de grond en er hangt een, voor mijn gevoel zichtbare, donkere wolk om mij heen.

Maar de vraag hangt in de lucht en de diepblauwe ogen kijken me verwachtingsvol aan. Ik kijk bijna verontschuldigend naar het plastic snoepomhulsel in mijn hand…van zo’n hoestpastille. In mijn zak zit inmiddels een hele verzameling blauwe, groene en oranje exemplaren. ‘Ja, dat zwerfafval oprapen, dat doe ik inderdaad ook altijd. Niet dat ik ze verzamel, maar er loopt een Klein Duimpje in het bos, die kennelijk òf al jaren de flu heeft òf erg bang is dat ik de weg kwijt raak’.

Mijn hart maakt in één keer een klein sprongetje als de blauwe ogen vertellen dat zij dit opruimen ook altijd doen, overal, wanneer ze kunnen. Nu is Wandelbos Groenendaal een goed onderhouden bos, zo bespreken we, en er ligt eigenlijk vooral zwerfafval na het weekend, als de jonge ouders met hun kroost zijn geweest. Dan liggen er vieze luiers en schoonmaakdoekjes in de bosjes en onder de bankjes de leeggedronken pakjes suikerdrank met de daarbij behorende rietjes. ‘Dat valt dus best mee’, grappen de blauwe ogen.

Uit onze beider zakken toveren we een verzameling van dezelfde snoepomhulsels en de blauwe ogen doen nog een duit in het zakje: ‘waarschijnlijk iemand die een lekker sigaretje heeft gerookt en daarna de stem smeert met zo’n pastille’. De blauwe ogen en ik vragen ons af, waarom we dit eigenlijk doen en als uit één mond klinkt: ‘Uit Liefde voor deze schitterende Wereld’. Grinnikend lopen we verder.

Natuurlijk zijn de wereldse problemen niet verdwenen, maar te weten dat er veel meer mensen zijn, die hun - soms minder en soms meer - zichtbare positieve steentjes bijdragen, kleurt mijn hart. Net zo zachtjes als de sneeuw neerdwarrelt, zo zachtjes verdampt mijn somberheid.

En voor de onbekende Klein Duimpje van Groenendaal: ‘Je mag nu ophouden met een spoor achterlaten. Dank je wel voor de moeite, maar ik heb mijn weg gevonden!’.