VeggieGwenLiveChallenge for my (Animal) Friends

Lieve dieren van de wereld,

Er was deze week weer een crisis uitgebroken. Het bericht van WakkerDier dat er 150.000 kippen en 31.000 ganzen werden ‘geruimd’ gaf me kippenvel en goose pimpels. Ik krijg het leed met moeite van mijn netvlies en in mijn hart knaagt de pijn. Ik ben er helemaal klaar mee…ook met mezelf.

Te vaak lees ik berichten dat jullie opgestapeld staan in megastallen, kippenfarms en kweekvisvijvers. Dat er ziektes uitbreken, dat wij jullie mishandelen, scheiden van jullie moeder, ondeugdelijk transporteren. Dat we jullie uitmelken, met of zonder geweld vol mesten. Dat we jullie inspuiten met antibioticum en andere narigheid. Dat we tonnen bijvangst ‘doordraaien’ en dat we onszelf dan helemaal niet doorgedraaid vinden. Dat we jullie slecht behandelen gedurende jullie  ‘leven’ en dat we jullie afslachten of jullie nu willen of niet? Gewoon omdat wij vinden dat we er recht op hebben? Jullie snappen er natuurlijk niets van en ik steeds minder. Het evenwicht en gezond verstand is doorgeslagen naar overconsumptie en harteloosheid. Mijn reactie bij het lezen van zo'n bericht is altijd hetzelfde:‘Het is zo makkelijk op te lossen als we vegetarisch worden’. 

Helpt het jullie als ik zeg dat ik al een tijdje flexitarër ben? Helpt het jullie als ik bij de scharrelslager vlees koop of vis met een keurmerk? Weten jullie niet wat een keurmerk is? Dat is een merk dat door mensen bedacht is en dat gaat over de kwaliteit van het product. Maar eigenlijk is het een etiket voor 'beleefd de andere kant op kijken', waardoor ik mezelf een ietsjepietsje minder schuldig kan voelen, maar het is ronduit hypocriet gedrag. En dit helpt jullie niet.

Een opmerking van een wijze heer G.B. Shaw (1856 – 1950) “Animals are my friends...and I don't eat my friends.” echoot steeds vaker door mijn hoofd en ik weet dat vegetarisch worden de enige manier is waarop we dit aanhoudende leed kunnen oplossen.

Na het laatste drama voor de kippen, de 400.000 eieren en miljoenen kuikentjes ben ik mijn eigen VeggieGwenLiveChallenge begonnen. Dat is het minste dat ik voor jullie kan doen. Voor mij geen vlees meer en ik nodig iedereen uit om mee te doen. Doe mee of help me met een lekker vegetarisch recept!

Als een vlinderslag uiteindelijk een orkaan kan veroorzaken aan de andere kant van de wereld, dan kan mijn challenge toch de wereld veranderen?

I see you, I feel you, I hear you and I love you

Vrij als een vogel of Vogelvrij?

Een paar keer per week rijd ik langs de vaart bij ons op het dorp. Toen ik vandaag bij het stoplicht moest wachten, zag ik twee oude bekende. Die twee zitten daar wel vaker. Soms zitten ze aan deze kant van de vaart en soms aan de andere kant. Ze wijken niet veel van elkaars zijde en ik zie ze regelmatig dicht tegen elkaar aan zitten. De één leunt dan lief tegen de ander aan met het kopje op de schouder van de ander gevleid. De aanblik ontroert mij elke keer weer opnieuw.

Ik kan mij zo voorstellen dat ze al jaren bij elkaar zijn deze twee. Ze staan erom bekend dat ze monogaam leven en die verknochtheid stralen ze dan ook duidelijk uit. Ze zijn zich er niet van bewust dat ik ze zo vaak bewonder. In hun innige omhelzing, in hun eenvoud, in hun toewijding naar elkaar, in het gezamenlijk zitten. Zonder meer. Ze houden zich niet bezig wie er naar ze kijkt. Of ze de goede kleuren dragen of het mooiste huisje hebben. Geen zorgen dat ze te laat komen of dat er een regenbui aankomt. Ze zijn gewoon zichzelf, meer niet. De fietsers, de automobilisten gaan onopgemerkt voorbij. De enige keer dat ze van elkaars zijde wijken, is als er zorg is voor de kleintjes of als ze links of rechts een graantje kunnen pikken.

De eenheid, de kracht, de toewijding en de liefde die als vanzelfsprekend van dit paar afdruipt, raakt me diep.

Als ik wat later op mijn werk aankom en de krant opensla, lees ik dat de ‘plezierjacht’ weer is geopend. Geopend op dit stel. Ze zijn letterlijk ‘vogelvrij’ verklaard.

Mensen kunnen blijven jagen voor het eigen plezier totdat wij (en zij) er bij neervallen, terwijl we juist niet liever willen dan zelf zo vrij zijn als een vogeltje. De duif staat symbool voor o.a. vrede, liefde en trouw. Dat we dat als mens met plezier najagen, begrijp ik goed; dat we daar kogels bij gebruiken, iets minder.

Overgave

Wanneer we zijn als de rivier

die niet terugkeert naar wat ze is gepasseerd

noch vooruit loopt op wat komen gaat.

Dan zijn we als het water.

Vrij, vol van beweging en kracht

Dan zijn we het leven zelf.

Ieder moment nieuw.

door Sandra Rodenburg (13 oktober 2014)

TimonLive 3 - zusje erbij: Hanty

Het wordt weer eens tijd voor een update. Ik heb er een zusje bij. En niet zomaar een zusje… Een Russisch zusje! Ze heet Hanty. Hanty zat in een Russisch asiel, waar de omstandigheden niet zo best waren. Mijn baasje vond dat zo zielig voor Hanty dat hij haar moest adopteren. Hij was op slag verliefd geworden op deze mooie Russin. Een maand geleden is ze met het vliegtuig naar Nederland gekomen en hebben mijn baasjes haar opgehaald van Schiphol. Dat was me een verandering.

Flexibel als ik ben, heb ik me direct aan dit nieuwe vriendinnetje aangepast. Eigenlijk heb ik nu een harem om me heen. En dat bevalt me prima. Met Ninja was het wel anders. Ninja moest veel meer wennen aan de situatie: die heeft een paar dagen lopen grommen en brommen en ze was bij het wandelen niet vooruit te branden. Ze lag maar heel stil en verdrietig op haar mandje en hield van een afstandje alles scherp in de gaten. Je kan wel stellen dat ze er niets aan vond.

Hanty won al snel met haar mooie ogen de harten van alle gezinsleden. Ze is hartstikke mooi en ontzettend lief; ze is heel groot en heeft hele lange benen. Bij haar vergeleken ben ik maar een soort dikke worst. Maar het baasje zegt dat hij dol is op dikke worst.. Het leuke aan het nieuwe vriendinnetje is dat we allemaal weer nieuwe training krijgen. Dus de koekjes vliegen me om de oren en zo blijf je natuurlijk ook een dikke worst. Nu ben ik aan de lijn..

Gelukkig bleek Hanty ook heel erg lief voor Ninja en na anderhalve week begon Ninja een beetje te ontdooien. Inmiddels zijn we een paar weken verder en is alles koek en ei. We hebben allemaal ons eigen plekje gevonden en er is een mooie balans. En ik kan de nieuwe hond alles leren: niet alleen de goeie dingen maar ook de slechte dingen. Een van de leukste dingen hier is dat er één keer in de week een kaasboer aan de deur komt. En als we alle drie maar hard genoeg blaffen dan krijgen we alle drie een heel groot stuk kaas. Het liefst rijden we met deze meneer mee de hele wijk rond maar dat mag niet helaas. Eén van de slechte dingen is dat ik het leuk vind om te blaffen als er iemand binnenkomt. Hanty snapt dat gelukkig want die blaft nu vrolijk met me mee. Ook midden in de nacht als één van de kinderen thuiskomt. En dan doen we het gewoon nog een keertje over als de buurkinderen thuiskomen. En we doen het nog een keertje over als de postbode ‘s ochtends vroeg de krant komt brengen. Knap hè?! Het baasje denkt daar anders over en denkt nu dat hij de oplossing heeft gevonden door mij te beschieten met een waterpistool. Alsof dat mij bang maakt….
.
Het leven is heerlijk: ik ga elke dag wel drie keer wandelen; ik heb lekker eten en drinken en ik word heel veel geknuffeld door de baasjes. Het vrouwtje zegt altijd tegen me dat als ze mij knuffelt, dat ze dan alle eenzame dieren in de wereld knuffelt. Dan snap je wel hoe veel en vaak ik word geknuffeld!

Soms gaan we naar het strand en dan jaag ik achter alle vogels aan. Moe en voldaan kruip ik dan in mijn mandje dicht tegen mijn vriendinnetje Ninja aan en slaak een diepe zucht van blijdschap en ontspanning.

Lieve Stichting Vagabond-vriendjes, ik wens jullie allemaal gouden mandjes en voor alle vrijwilligers van de stichting: een woef woef woera!

Waarom lijk ik niet wat meer op mijn moeder?

Peinzend kijk ik in mijn keukenkastje. Ik dacht toch echt zeker te weten dat ik nog macaroni in huis had. Maar nee. Ik zie wel tien verschillende aangebroken zakken pasta, een paar blikjes tomatenstukjes, vijf soorten olijfolie, sesamolie, notenolie, drie soorten azijn, dure risotto, goedkope risotto, bouillonblokjes, drie verschillende potten mayonaise, een cakeblik, een staafmixer, twee soorten koffiefilters (terwijl ik al jaren zo’n espresso-apparaat heb), olijven in blik, zeezout, gewoon zout, tosti-ijzer, blikjes vis, zakken ongezouten noten. Kris kras door elkaar. Dat is slechts in één kastje van 55x55x55. Bijna knap.

Waarom lijk ik niet gewoon wat meer op mijn moeder? In mijn moeders keuken staat er niets meer dan strikt noodzakelijk. En van alles twee. Eén om te gebruiken en één op voorraad. Simpel. En het staat ook allemaal keurig in een rij achter elkaar. Twee pakken koffie, twee pakken thee, twee pakken spaghetti, twee flessen olijfolie. Een soort van Ark van Noach dus, maar dan zonder het 'vermenigvuldigt u', zoals in mijn kastjes kennelijk wel het geval is. Nee, in de keuken van mijn moeder is geen overdaad, geen zal-ik-dat-ook-eens-proberen-product. Ik bedoel zo’n product dat na verloop van tijd altijd achterin een kastje verdwijnt waar het wacht tot het over de datum is en wat dan vervolgens in de afvalbak verdwijnt.

In mijn eigen keuken staat alles door elkaar en ik ben vaak van alles kwijt, terwijl ik geblinddoekt nu nog steeds weet waar in mijn moeders keuken het uiteraard hergebruikte jampotje staat met de elastiekjes, waar het aardappelschilmesje ligt, waar het zout staat. Er staat niets te veel en niets te weinig. Haar gootsteenkastje met maar één fles afwas- en schoonmaakmiddel en de altijd aanwezige Biotex-blauw staat in schril contrast met de mijne.

In haar pannenlade staat elke pan op een keukenpapiertje, schoon, gereed voor gebruik: vier pannen, één koekenpan en één braadpan. Meer is niet nodig.

Zucht.

Gelaten kijk ik nogmaals in mijn keukenkast en besluit alle restanten van de pasta bij elkaar te knikkeren. Ziet mijn kastje er direct ook wat opgeruimder uit.

Hadden ze geen liedje kunnen maken: ‘Mama, ik lijk steeds meer op jou’??

Jaloezie

In één keer stond ze voor mij.
Onaangekondigd.
In vol haar glorie. In vuur en vlam.
Trillend, woest, heftig en verpletterend.
Niets ontziend.

Pijnlijk en precies stak haar dolk recht in mijn hart.
Brandend, razend.

Ik was haar bijna vergeten, maar de herinnering kwam direct tot leven.
Verlammend, onredelijk, aanwezig, vurig, verscheurend.

Even voelde ik de weerstand en de projectie komen vanuit het diepst van mijn structuur, dat het toch altijd door die ander komt. De waarheid fluisterde net op tijd in mijn verlangende hart:

Wat kan ik anders doen dan haar in mijn armen sluiten?
Haar verdriet te aanvaarden en te laten smelten in mijn hart?
Haar ongebreidelde woede uit te laten razen totdat er niets meer over blijft om uit te razen?
Haar verblindende vlammen te doven in de zee van mijn tranen?
Haar lust naar macht te ontvangen in mijn machteloosheid?
Haar te aanvaarden, zoals zij is, in mij.

En toen gezien was, wat gezien mocht worden - loste ze op.
Net zo onverwachts als ze kwam.
Voor nu.

Kalf of Koe?

http://www.dichtbij.nl/zuid-kennemerland/regio/artikel/3618089/kalf-of-pink3f.aspx