Liefde als antwoord

Vanochtend vroeg werd ik wakker. Het is zeven oktober.

Twee jaar geleden vond de brute aanval door Hamas plaats. Tevergeefs sloot ik mijn ogen weer, maar de beelden van die dag kan ik nooit meer niet zien. Ze staan op mijn netvlies gegrift.

En ik weet het: niets wat ik doe of zeg, kan ongedaan maken wat er op die dag is gebeurd - en nog steeds voortduurt. Toch wíl ik iets doen. In mijn hart leeft een diepe compassie voor de slachtoffers van deze gewelddadige aanval en voor álle slachtoffers die sindsdien zijn gevallen. Ik denk aan de gijzelaars, hun familie en vrienden en aan al het leed dat uit deze terreurdaad is voortgekomen.

Ik wist niet goed hoe ik mijn Joodse medemens kon laten weten dat ik met hen meeleef, dat ik met hen mee herdenk, maar de afgelopen dagen vormde zich langzaam een plan.

En zo begon, tijdens onze vakantie, deze zeven oktoberdag met een zoektocht naar een bloemist. In ons beste Spaans legden we uit dat we zeven witte rozen wilden. De welwillende Spaanse dame verdween in haar magazijn en kwam terug met een grote doos, waaruit ze zeven mooie exemplaren koos en samenbond tot een eenvoudige bundel.

Mijn man en ik, ieder verzonken in eigen gedachten, vervolgden onze weg naar Palma. Hij had al uitgezocht waar de synagoge was gevestigd en al snel stonden we ervoor - of beter gezegd: voor een zwaar gietijzeren hek.
Achter het hek stond een al even zware houten deur op een kier.
Twijfelend of we de bloemen gewoon moesten achterlaten, belden we toch aan. Een rabbi verscheen in de deuropening en begroette ons met een vriendelijk Shalom.

Onderzoekend keek hij ons aan, zichtbaar verrast toen ik hem de witte rozen door de tralies aanreikte en uitlegde dat we in ons hart met hen zijn, hun verdriet delen en bidden voor vrede. Zijn aanvankelijk terughoudende blik verzachtte en op zijn gezicht verscheen een warme glimlach -dankbaar, bijna verbaasd over dit kleine menselijke gebaar. Hij vertelde dat hij geraakt was, dat ze weinig vrienden hebben en dat het goed deed te weten dat er nog mensen zijn die hen een warm hart toedragen. Hij nam de bloemen aan in dankbaarheid namens de gemeenschap die vandaag bijeen zou komen.

Het moment duurde hooguit twee minuten. Er werd weinig gezegd, maar de uitwisseling door de tralies heen was intens en oprecht. De rabbi, klein van stuk, richtte zich op in zijn volle lengte en zegende ons, onze familie, onze kinderen. Liefdevol sprak hij de hoop uit van vrede tussen alle mensen. Heel even leek de drukte van Palma te verdwijnen. Alsof wij de enige drie mensen waren in de hele stad. Tranen prikten achter mijn ogen. Met een stille groet namen we afscheid.

Op de hoek van de straat, nauwelijks twee meter verder, kon ik mijn tranen niet meer bedwingen. Een moment van pure onmacht en diepe ontreddering over het grote leed dat mensen elkaar aandoen en het onvermogen om te leren van het verleden, ontnam me de adem. Snikkend zocht ik troost tegen het sterke hart van mijn man.

Voor mij voelde dit kleine gebaar als een gebed in stilte.
Een manier om, midden in een verdeelde wereld, toch iets van verbinding te brengen.

Soms lijkt de wereld zo verscheurd dat woorden tekortschieten.
En toch geloof ik dat juist de kleinste daden - een bloem, een groet, een glimlach of een stil gebed - de draad van menselijkheid kunnen versterken.

Vandaag brandt mijn kaars voor alle slachtoffers, aan welke kant van de tralies zij ook staan.

Moge liefde ons ooit leren wat strijd nooit kan brengen: vrede.

 

Verdrietig

Een sombere stofdoek daalt over me heen.
Neemt onverwachts bezit van mijn normaal zo opgewekte natuur.

Een jong meisje zal nooit meer thuis komen.
Een jonge vrouw in een metro vermoord.
Een jonge man op een podium neergeschoten.
Jeugdbendes gaan elkaar te lijf.
Een sport event in Spanje eindigt in geweld door een protestgroep.
Een Joodse dirigent, bekend om zijn verbindende kracht, wordt gecanceld.
Een zangeres geweerd van een festival omdat ze uit Israël komt.

Het grijpt me naar de keel.
Ik kan het niet bevatten.
Ik kan het niet verwerken.

Messteken. Een kogel. Mishandeling.
Uitsluiting. Haat. Geweld. Oorlog. Polarisatie.
Woorden die steeds vaker klinken, maar achter elk woord en elke daad schuilt een mensenleven.
Een leven dat zomaar voorbij is.

Het grijpt me naar de keel.
Ik kan het niet bevatten.
Ik kan het niet verwerken.

En toch… hoe moeilijk ook: ik zal me niet verliezen in de waanzin.
Er zijn alleen maar verliezers.

Dus, laten we blijven staan voor liefde en integriteit.
Want dat er nu zelfs bij de moord op Charlie Kirk applaus klinkt met woorden als
 “I hope you rest in piss” - en dat een rechter zich daar in kort geding over moet buigen -
dát alleen al is schrijnend genoeg.

En daarom blijft mijn verlangen overeind:
dat we kiezen voor menselijkheid.
Voor liefde.
Voor elkaar.
Want als wij dat niet doen, wie dan wel?

Hoe hangt de vlag erbij?

Scrollend door de updates op social media valt de tendens op dat symbolen worden gebruikt om een mening te uiten. Ik denk aan de tekst als ‘niet in mijn naam’ of ‘breng ze thuis’, maar ook verschillende vlaggen worden gebruikt om te laten zien waar we voor staan. Toch is helder dat vrede de onderliggende of beter gezegd: bovenliggende boodschap is!

Ondanks al onze goede intenties laten deze uitingen vooral zien hoe verdeeld we zijn over de weg ernaartoe. Ook vredesmanifestaties komen vaak voort uit frustratie, verdriet, woede of angst. Onze verdeeldheid komt scherp in beeld en dit ondermijnt ons gezamenlijke doel: vrede.

Vaak denk ik aan het verhaal van Jezus. Of je nu gelovig bent of niet, iedereen kent zijn verhaal. Hij sprak in eenvoudige woorden over een ander leven: een leven van vrede. Over vergeven, samen delen en leven vanuit goedheid, compassie en vertrouwen. 

Hij deed dat niet vanuit een politieke agenda of winstbejag, maar zittend tussen de mensen, van hart tot hart, zonder verborgen agenda. Hij geloofde in het goede in ieder mens, zó sterk dat hij zelfs bereid was zijn leven daarvoor te geven. Is dit slechts een 'verhaal' of kunnen we hier een blijvende uitnodiging in vinden om te onderzoeken of we ons willen bewapenen of ontwapenen in de weg naar vrede?

Als we ons bewapenen, bereiden wij ons voor op oorlog. Wapens zijn er eenvoudigweg niet om stof te vangen, maar om te gebruiken. En ontwapenen begint niet bij politieke beslissingen, maar in ons hart. Welke weg nemen wij? Welke vlag laten we wapperen?

Voor mij is er maar één weg en dat is de weg naar binnen. En er is maar één vlag en die hangt in ons eigen hart en dat brengt mij op de vraag: Hoe hangt de vlag er eigenlijk bij? 

Wat zien we als we in ons eigen hart kijken?
Kunnen we daar een plek vinden waar vrede begint?
Daar waar we niet hoeven te roepen óver vrede, maar alleen hoeven te zijn?

En dat we beseffen dat dit niet alleen een mooie gedachte, maar ook een geleefde werkelijkheid is?

Ik ben volledig voorbereid op vrede!

 www.silent-touch.nl

Wat Wij Echt Willen

Mijn oma had negen kinderen om te voeden toen de oorlog in 1940 haar wereld binnendrong. Niemand vroeg haar of ze er klaar voor was. Niemand vroeg mijn opa, mijn ooms en tantes – van wie sommigen moesten onderduiken om niet gedwongen ingelijfd te worden bij het leger van de vijand. Niemand vroeg het de moedige mensen in het verzet, die hun leven op het spel zetten. Of aan de mensen die werden verdreven, vermoord en mishandeld. Nee, er werd niemand iets gevraagd, tot de dag dat de laarzen van de vijand de straten van ons land vulden.

En vandaag? Vandaag wordt mij niet gevraagd of ik wil dat er oorlogen worden gevoerd, of dat kinderen honger lijden, jonge mannen naar het front worden gestuurd, gezinnen uit elkaar worden gerukt, gijzelaars worden genomen en steden in puin worden gelegd. Ook onze vrienden in andere landen wordt niets gevraagd. Zij krijgen gewoon een bom op hun hoofd.

Iedereen met wie ik praat, voelt hetzelfde: niemand wil oorlog. Dus hoe kan het dan dat er nog steeds zoveel oorlog is? Zijn onze wereldleiders doof voor onze roep om vrede? Soms vraag ik me af wat er zou gebeuren als zij persoonlijk de pijn en onzekerheid van oorlog zouden voelen. Laat ze maar eens samen opgesloten worden, zonder luxe, enkel met elkaar en een paar simpele pollepels in de hand om het met elkaar uit te vechten totdat er vrede is. Die vrede waar jij en ik om vragen, de vrede waar elk mens recht op heeft.

Soms voelt het alsof wij, de gewone mensen, simpelweg niet worden gehoord. Worden we genegeerd door hen die over ons regeren? Willen ze ons niet horen? Die gedachte kan me soms moedeloos maken. 

Maar dan kies ik ervoor om toch te blijven geloven in de goedheid van de mens. In de kracht van liefde, die pijn zal laten smelten. Ieder mens kan op elk moment vrede maken, ieder in ons eigen leven met de mensen om ons heen. Daar heeft ieder zijn eigen stem in.

En zolang wij onze stemmen verenigen en blijven kiezen voor liefde en medeleven, is er hoop.

En die hoop voed ik met vertrouwen – vertrouwen dat onze wens voor vrede werkelijkheid zal worden. 

 

 

 www.silent-touch.nl
 

In Gods naam vrede sluiten! (11)

Tijdens het opruimen van een keukenla bij mijn ouders vond ik een oud spel. Halma. Mijn moeder van over de 90 weet - met haar bij tijd en wijlen verwarde geest - precies wat de spelregels zijn.

Terwijl we spelen, grappen we (zij vooral) over haar geautomatiseerde kennis van zo'n spel, terwijl ze soms moeite heeft met de ooit voor haar zo vanzelfsprekende dingen, zoals het bijhouden van een agenda.

 

Geconcentreerd tracht moeder paadjes te vinden om haar pionnen zo snel mogelijk in het tegenoverliggende veld te brengen en ze is vastberaden mij te verslaan. Als haar enthousiasme iets te fanatiek wordt, merk ik lachend op dat het geen oorlog is maar een spelletje.

 

Dat triggert iets in haar en haar hele houding verandert plotseling als ze ze me vraagt of het waar is dat onze Joodse medelanders niet meer veilig zijn en dat er demonstraties waren bij de opening van het Holocaust museum. Haar verdriet en angst voor de wereldoorlogen van toen en nu is zichtbaar.

 

Met verdrietige ogen kijkt ze me aan en voegt er verslagen aan toe dat ze maar niet begrijpt waarom mensen niets hebben geleerd van eerdere oorlogen. Ze schudt haar witte krullen en buigt verslagen haar hoofd.

 

Moeder volgt elke dag het nieuws en is - ondanks haar ziekte - blijvend betrokken bij het wel en wee in de wereld. Samen spreken we over de oorlogen van toen en nu, over de onveilige situaties voor zovele mensen op zoveel plaatsen in de wereld, over alle zinloos verloren levens van mensen en dieren.

 

Dan zucht mijn moeder: 'ieder mens is even waardevol en elk mens mag zijn eigen geloof hebben. Hoe kan het toch zijn dat in de naam van God er zoveel leed wordt veroorzaakt?'.

 

Ik denk aan de boodschap uit de Bhagavad Gita 'the war is within' en begrijp steeds beter dat dit mystieke gevecht van goed en kwaad in ieder van ons woedt. Vaak ook nog onbewust. Ik besef dat we uitsluitend in onszelf kunnen en moeten beginnen. Ons gesprek verdiept zich als we hierover uitwisselen. 

 

Na ons gesprek zitten we met in elkaar verstrengelde handen samen in stilte en ervaren beiden een gevoel van vrede en saamhorigheid. Geen angst voor de toekomst, geen pijn uit het verleden. Vrede in dit moment. 'Peace is within'.

 

Laten we in Gods naam VREDE sluiten!

 

Voor het zingen de kerk in

Als ik naar mijn werk rijd, dan passeer ik altijd de kerk.  Het is een katholieke kerk. Meestal is hij gesloten, maar zo af en toe, zie ik dat de deur van de kapel open staat. Al jaren neem ik me voor om mijn gitaar mee te nemen en daar het Ave Maria te zingen. Ik werk al 16 jaar bij hetzelfde bedrijf dus je kunt wel nagaan hoe vaak ik daar langs rijd en hoe vaak ik deze gedachte heb. Een mooi voorbeeld van hoe je van alles kunt bedenken, maar dat er niets gebeurt als je niet tot daden overgaat.

En nu was het dan zo ver. Op een warme lentemorgen trok ik de stoute schoenen aan, bond mijn gitaar op mijn rug, stopte wat klein geld voor een kaarsje in mijn zak en ging op weg. Bijna een bedevaartstocht. Het voelde als een missie, die ik ter vervullen had.

In de kapel aangekomen, brand ik mijn kaarsjes, één voor vrede en één voor mijn moeder, die het op dit moment best wel moeilijk heeft en zing uit volle borst het Ave Maria, Gratia Plena, Dominus Tecum Ave Maria Clemens Maria. Mijn stem galmt fantastisch en ik herhaal de Latijnse mantra net zolang tot er geen besef van tijd meer is. Een stille traan van dankbaarheid biggelt langs mijn wang en absorbeer de stilte van het moment. Dan breng ik wat beweging in mijn inmiddels verkleumde handen, pak ik mijn handeltje op en bel aan bij de Parochie. De missie krijgt kennelijk een vervolg. De deur gaat open en een dame vraagt wat ik wil. 

'Ik wil graag zingen in de kerk.'

'Nou, dat is niet zo gebruikelijk. Wie bent u eigenlijk?', vraagt de dame terwijl ze mij ietwat verbaasd aankijkt.

Met een brede glimlach zeg ik mijn naam en ik voel me net een klein meisje dat een bijna 'onfatsoenlijke' vraag stelt. 

'Ik wil graag zingen voor vrede en voor mijn moeder, want zij heeft het nodig. Ik wil het hele 'team' aanroepen!', voeg ik er zachtjes aan toe. 

Ik bedoel dat 'team' niet oneerbiedig natuurlijk, maar God heeft voor mij zo'n brede betekenis, dat is meer een soort grandioos team van Liefde, Compassie, Vergeving, Geduld, mannelijke en vrouwelijke heilige wezens of energie in jou en  mij en in alles. Eigenlijk Dat-Wat-Onnoembaar-is-maar-in-ons-allen-is. Ga dat maar eens even uitleggen bij zo'n voordeur. Maar kennelijk was het noemen van mijn naam en uitspreken van de wens tóch voldoende en werd ik binnengelaten in een volkomen verlaten kerk. De dame keek dan misschien wat fronsend, maar ze was zéker ook welwillend.

Uiteindelijk vind ik een plekje onderaan de trap van het altaar. In de kerk is het ijskoud en donker. Er valt wel wat licht naar binnen via de glas-in-lood-ramen, waardoor het geheel toch ietsje wordt opgelicht.

Dan zing ik het gebed dat Jezus aan ons gaf, maar dan in de oorspronkelijke taal, Aramees. Het wordt ook wel 'The Lord's Prayer' genoemd. De ruimte van de kerk nodigt uit tot voluit zingen. Mijn stem danst als vanzelf vrijuit en er barst een ongekend volume los, waarvan ik niet wist dat dit in mij bestond. Terwijl ik zing, denk ik plotseling aan mijn vader. Hij zong altijd vol overgave in een kerkkoor en ik begrijp weer dieper hoe heerlijk dat voor hem moet zijn geweest. Ooit vond ik hem daarin wat overdreven....'maar, papa, ik lijk steeds meer op jou!'.

Het gebed weerklinkt tot in het topje van de kerk en vervult mijn hele wezen.

Ik geniet er intens van, met volle teugen. Ik word er blij van, gelukkig, dat ik daar zit, zingend voor de wereld, voor mijn moeder, voor vrede voor jou en mij.

Daar...op die trede..The Lord's Prayer op mijn lippen en met The Lord God als mijn luisteraar.

www.silent-touch.nl
 

Vredesvlag ☮🕊🧡💚💙🤎🤍💛💜🕊☮

De afgelopen maanden zie ik de vlag van Oekraïne wapperen, niet alleen bij vele huizen, maar ook bij diverse restaurants, openbare gebouwen en ook bij een aantal overheidsgebouwen. Zelfs velen hebben hun profielfoto's aangepast naar de blauw/gele kleuren. De oorlog die gaande is tussen Rusland en Oekraïne grijpt ons allen aan.  

Het zien van die wapperende vlaggen raakt mij keer op keer. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Er zijn zoveel oorlogen gaande, waarom is daar niet gelijke aandacht voor? Ik denk aan landen als Afghanistan, Myanmar, Syrië en zelfs ín Oekraïne woedt er al jaren een oorlog. Is het dan niet zo dat vele mensen, waaronder vele kinderen sterven van de honger, elke minuut? Stilletjes vraag ik me af wat het hijsen van een vlag van één specifiek land nu precies toevoegt aan vrede?

Het onderliggende sentiment begrijp ik, want we willen onze solidariteit laten zien. Ook weet ik dat iedereen volkomen vrij is om een persoonlijke keuze te maken en ik respecteer dat volledig. Toch blijft er iets knagen.

Het moge duidelijk zijn dat een oorlog voor alle partijen afschuwelijk is. En misschien wel juist daarom blijf ik hopen dat we ons allemaal inzetten voor vrijheid en vrede voor iedereen.

Mahatma Ghandi's boodschap is ongelooflijk actueel:

I offer you peace, I offer you love, I offer you friendship
I see your beauty, I hear your need, I feel your feelings.
My wisdom flows from the highest Source.
I salute that Source in you.
Let us work together, For unity and peace.

Mahatma zei er niet bij dat dit makkelijk of eenvoudig zou zijn, maar Mahatma nodigt ons allemaal uit om sámen te werken, voor eenheid en vrede. De grootste uitnodiging is om vrij van oordeel te blijven en elke keer vanuit compassie en liefde te blijven kijken naar slachtoffers en daders en daar ook naar te handelen. Een oorlog kent tenslotte alleen maar slachtoffers, aan beide zijden. Eén blik op de geschiedenis maakt dat helder. Mahatma roept op tot bewustwording dat we allen uit dezelfde bron geschapen zijn en niemand uitsluiten. Zie de ander als jezelf.

De onpartijdige witte vlag met de duif is een alom erkend en liefdevol teken van vrede. Hoe zou het zijn om uiting te geven aan onze wens voor vrede en compassie op een wijze die iedereen omsluit, een onpartijdige boodschap van genade voor iedereen? In gedachten zie ik dan overal deze vlag wapperen, die iedereen eraan herinnert wat ons edele streven is: vrede.

Het hijsen van de Vredesvlag voor iedereen, voor alle landen, voor alle partijen, voor alle mensen zou een mooi en krachtig antwoord kunnen zijn. Geen rood,wit, blauw of zwart rood geel of geel blauw, maar een eenvoudige duif? En daarnaast gaan we door met het helpen van alle slachtoffers, vanuit het oogpunt van vrede.

Vergeeft u het mij maar, dat ik met u deel wat er op mijn hart ligt. Ik hijs de vredesduif in mijn hart en daar wappert hij voor iedereen.

 ☮🕊🧡💚💙🤎🤍💛💜🕊☮

www.silent-touch.nl

Vrij als een vogel of Vogelvrij?

Een paar keer per week rijd ik langs de vaart bij ons op het dorp. Toen ik vandaag bij het stoplicht moest wachten, zag ik twee oude bekende. Die twee zitten daar wel vaker. Soms zitten ze aan deze kant van de vaart en soms aan de andere kant. Ze wijken niet veel van elkaars zijde en ik zie ze regelmatig dicht tegen elkaar aan zitten. De één leunt dan lief tegen de ander aan met het kopje op de schouder van de ander gevleid. De aanblik ontroert mij elke keer weer opnieuw.

Ik kan mij zo voorstellen dat ze al jaren bij elkaar zijn deze twee. Ze staan erom bekend dat ze monogaam leven en die verknochtheid stralen ze dan ook duidelijk uit. Ze zijn zich er niet van bewust dat ik ze zo vaak bewonder. In hun innige omhelzing, in hun eenvoud, in hun toewijding naar elkaar, in het gezamenlijk zitten. Zonder meer. Ze houden zich niet bezig wie er naar ze kijkt. Of ze de goede kleuren dragen of het mooiste huisje hebben. Geen zorgen dat ze te laat komen of dat er een regenbui aankomt. Ze zijn gewoon zichzelf, meer niet. De fietsers, de automobilisten gaan onopgemerkt voorbij. De enige keer dat ze van elkaars zijde wijken, is als er zorg is voor de kleintjes of als ze links of rechts een graantje kunnen pikken.

De eenheid, de kracht, de toewijding en de liefde die als vanzelfsprekend van dit paar afdruipt, raakt me diep.

Als ik wat later op mijn werk aankom en de krant opensla, lees ik dat de ‘plezierjacht’ weer is geopend. Geopend op dit stel. Ze zijn letterlijk ‘vogelvrij’ verklaard.

Mensen kunnen blijven jagen voor het eigen plezier totdat wij (en zij) er bij neervallen, terwijl we juist niet liever willen dan zelf zo vrij zijn als een vogeltje. De duif staat symbool voor o.a. vrede, liefde en trouw. Dat we dat als mens met plezier najagen, begrijp ik goed; dat we daar kogels bij gebruiken, iets minder.