Petje pitamientje..

Winkelen is niet mijn favoriete bezigheid, tot teleurstelling van vooral mijn jongste dochter. Zij kan eindeloos snuffelen tussen kledingrekken, uitverkoopjes en snuisterijen. We hebben sinds kort een modus gevonden zodat we allebei toch kunnen genieten van de noodzakelijk aankopen, zoals bijvoorbeeld schoenen. Zij gaat wekenlang op zoek naar de perfecte schoenen en dan kom ik in beeld.

'Mam, ik heb ze gevonden'. Blij staat ze voor me. Met een gevulde portemonnaie gaan we op stap. Dit keer troont ze me mee naar een winkel waar ik zelf nooit naar binnen zou gaan: Een Gothic winkel met veel zwart en duistere printjes. Het lijkt mij altijd een beetje somber en zwaar.

Laverend door een bomvolle zaak met jurken met ritsen, broeken met veters, shirts met doodskoppen, petten met spookafbeeldingen en gerafelde handschoenen, belanden we achterin een winkel waar een allervriendelijkste jongeman haar lachend groet. Blij trekt mijn dochter de uitverkoren schoenen aan: zwarte kistjes. Ze staan haar gewoon ontzettend leuk! Stoere, stevige schoenen.

De achterwand van dat hele kleine winkeltje staat vol met dit soort schoenen in werkelijk zó veel verschillende kleuren, maten en soorten dat het mij duizelt. De één is nog leuker dan de ander en ik word steeds enthousiaster. Verbaasd vraag ik me hardop af, als in een zelfreflectie, waarom niet iedereen deze schoenen leuk zou vinden. Op dat moment verschijnt vanuit een donker hoekje een Petje Pietamientje, die mij met zijn blauwe ogen ietwat verbaasd aankijkt en dan klinkt zijn heldere stemmetje: 'Omdat iedereen anders is natuurlijk!'.

We barsten in lachen uit. Die kan ik mooi in mijn zak steken. Wie zei ook alweer dat een Gothic winkel somber en zwaar was?

Het klopt!

​Het Hart klopt

Onafgebroken, geduldig, in vol vertrouwen

slaat Ze mij gade,

volgt mijn daden,

observeert mijn gedachten,

beziet mijn tekortkomingen, mijn boosheid en irritaties,

absorbeert mijn verdriet, mijn wanhoop, mijn pijn,

deelt mijn vreugde, mijn blijdschap en mijn liefde.

Het klopt in jou, in mij, in alles.

Hoe kan ik missen, wat zo nabij is?

Het Hart klopt

in mij

aan mij

voor mij

steeds dringender

aanwezig

en laat me ervaren,

dat ik leef.

Een uitnodiging in overgave.

Wachten

Heb je enig idee hoeveel tijd er voorbij gaat met wachten?

Er gaat behoorlijk wat tijd voorbij met het eenvoudige wachten voor een stoplicht, op de trein, de bus, de tram of een file, een foutparkeerder, wachten om doorverbonden te worden. Soms urenlang.

Dan heb je het Wachten Op Een Ander. Sta je op het punt weg te gaan, moet er weer eentje plassen. Wil je net aan de koffie beginnen, moet er eerst nog even worden gebeld. Maak je precies een start met het opruimen van het archief, word je collega net weggeroepen voor iets anders. Nog even een sigaretje, nog even deze éne bladzijde lezen, nog even mijn andere jas aan, nog even iets van beneden halen.

Dan is er nog het Wachten Op De Ware Liefde òf wel negen maanden lang blij wachten of dat wachten op De Uitslag..

Vervolgens is er nog een ander soort wachten. Het Wachten Tot De Dag Van Morgen, totdat het beter gaat, tot de omstandigheden beter zijn, totdat er meer tijd is, totdat er meer geld is, totdat we sterker zijn, ouder, mooier, dunner, dikker....vul maar in.

Zo stond ik laatst met mijn fiets tezamen met een rij mensen voor een stoplicht. Ik vind zelf 'wachtlicht' toepasselijker. Iedereen stond te wachten en keek gebiologeerd naar de lampjes die één voor één doofden .. tik .. tik .. tik .. tik.. net zoals de tijd voorbij glijdt .. tik .. tik .. tik .. tik .. en vlak voordat het op-één-na-laatste lampje uitdoofde, kwam iedereen als in één lichaam in beweging. Geprogrammeerd.

Missen we nu te luisteren naar de vogels? Horen we de wind nog ruizen? Zien we de opkomende zon en de vallende blaadjes nog wel? Vergeten we niet de herfstachtige geur op te snuiven en te genieten van juist dit moment? Wachtend op een volgend moment? Is dit moment niet goed genoeg? Hebben we nu werkelijk een groen licht nodig om te stoppen met wachten? 

Mediteren: Fasten your seat belts!

Mediteren. Het is IN. Het is HOT.

Een goed begin is te onderzoeken waarom je wil mediteren? Wat is jouw reden? Doe je het ter ontspanning? Om beter te slapen? Om meer innerlijke krachten te ontwikkelen? Of om invloed uit te oefenen? Gewoon omdat het hip is? Misschien omdat het schijnt te helpen bij een burnout? Allemaal zinvolle redenen. Het kan ook zijn dat er geen reden is, maar meer een diep verlangen. Een verlangen naar het contact maken met je hart, je ziel, met God, met het Al of welke naam je ook wil geven aan de Grote Bron van Leven?

Hoe kun je je bewust worden van je fysieke lichaam, je emotionele/astrale lichaam en je mentale lichaam?  Zodra je meer bewust wordt van deze 'werelden', kun je een verdieping ervaren en kan het Leven door je stromen. En blijft het daarbij of is dit pas een voorzichtig begin? Het onderzoek begint bij jou!

Ik heb gemerkt dat elke meditatietechniek een unieke (uit)werking heeft op elk van deze werelden. Je kunt je voorstellen dat je met een visualisatieoefening een ander lichaam activeert dan met een grondingsoefening; een mantra reciteren heeft een andere uitwerking dan een loopmeditatie.

Het is dan ook een hele kunst om te onderzoeken welke meditatietechniek (op dit moment) het beste bij jou past. De vijver van meditatie is diep; de keuze is reuze: scholen, technieken, bijeenkomsten, stromingen. The Art of Meditation begint hier. Fasten your seat belts!

En de grap van elke meditatietechniek - hoe mooi, ingewikkeld of simpel dan ook - is, dat de techniek op een bepaald moment wordt losgelaten. Dat kun je niet eens zelf doen, dat gebeurt.

Waar begint meditatie? Adem in en uit, hoor en luister, kijk en zie!

Je hoeft nergens heen...rust in jezelf.

Hipster, wannabe hipster of modieuze halve hipster??

Afgelopen zondag zaten onze dochters aan tafel, nog even een snelle gezonde hap naar binnen werkend om 'even een bodempje te leggen' voor een feestje waar 'echt iedereen' naar toe gaat.

Het aanschouwen van het voorbereidende werk door deze drie dames is natuurlijk het èchte feestje. De één met make-up, de ander zonder. De één een wat nonchalante look (waar overigens zeer goed over is nagedacht) en de ander strak in de lak (waar eveneens goed over is nagedacht).

Het lijkt wel een kippenhok en waar ze maar niet over uitgesproken raken zijn de zogenaamde duckfaces. 'Ja mam, dat zijn vrouwen, die doen alsof ze een mond hebben zoals Kylie Jenner.' (nóóit van gehoord). De meisjes doen voor hoe dat eruit ziet: ze tuiten hun lippen overdreven en kijken er een beetje oenig bij. Het hangt een beetje tussen Betty Boop en Kim Bassenger in. Gelukkig, dat herken ik direct...dat deden wij ook toen we op school zaten.

Halverwege de maaltijd begint het ons te duizelen bij de ins & outs over de verschillen tussen een hipster, een wannabe hipster of een modieuze halve hipster en welke look bij wie hoort. Wie plateauzolen draagt of juist Nike-achtige schoenen, ronde zonnebrillen, shirtjurken en opgerolde broekspijpen en on top of the list: wie een konijnendansjes doet.

'Konijnendansje?' (ik leef echt onder een steen, geloof ik soms). Als we wat wazig beginnen te kijken, staat de jongste dochter op en laat als een volleerde danseres het konijnendansje zien. En ja, het ziet eruit zoals een konijn zou dansen. OMG...we liggen ondertussen onder de tafel van het lachen.

Het blijft ons onduidelijk of je nu beter hipster kunt zijn of juist niet dus mijn altijd praktische man vraagt voor de zekerheid uiteindelijk: 'Als je naar een feestje gaat, hoe kun je er nu eigenlijk het beste uitzien?'

Terwijl ze achter elkaar de kamer uit huppelen, ons bedwelmend met hun parfum en achterlatend in hun opgewonden energie, klinkt als uit één mond het verbluffende antwoord: 'Als jezelf natuurlijk!

Stilte is meer dan een woord

 Heb je wel eens opgemerkt hoeveel betekenissen één woord kan hebben? Alleen al zo'n klein woordje als 'zo' is al een aardig voorbeeld.

'Ik kom er zó aan'. 'Zo' kan inhouden binnen een minuut, maar ook binnen een halve dag of in het uiterste geval helemaal niet. 'Best' is ook zo'n geestige: 'Ik doe mijn best'. Wat de één ervaart als zijn best doen, ervaart de ander als er met de pet naar gooien. 'De honden uitlaten' varieert bij ons thuis van de achterdeur openen naar ons postzegeltje tot een strandwandeling van anderhalf uur en alle varianten daartussen in. Iets serieuzer wordt het als we gaan praten over woorden als eerlijkheid, liefde, trouw. Best leuk om daar eens mee te spelen en je te realiseren dat een woord meer is dan een samenstelling van letters alleen. Dat alleen al schept begrip en duidelijkheid in communicatie.

Onlangs tijdens een meditatieavond werd er aan iedereen gevraagd wat het woordje 'stilte' betekende. Met enige verwondering hoorde ik van elk iets anders: 'Verbondenheid. Rust. Sensitiviteit. Rijkdom. Vervulling. Gewoon stilte. Dat iedereen zijn bek houdt. Niets hoeven. Niets moeten. Stilte in mijn hoofd.'

Het woord 'stilte' is duidelijk meer dan een woord alleen. Het gaat voorbij een gedachte of een idee; het is méér dan alleen maar de afwezigheid van woorden of geluid. Stilte is meer een kwaliteit, een ervaring, een opluchting, een verlangen, een ontspanning en zoveel meer of minder...

Volgens mij kan ik er maar beter het zwijgen toe doen...

Empty nest of vleugels om te vliegen?

Kinderen 'vliegen' uit. Soms uit zichzelf en soms hebben ze een klein maar beslist duwtje nodig. De één gaat studeren, de andere werken en de volgende samenwonen. Meestal leven beide partijen er langzaam maar zeker naar toe..een natuurlijk proces. Onlangs op een zondag moest ik toch wel even een traantje laten toen ik redelijk onverwacht de zolder betrad en de half ontruimde kamer van mijn jongste zoon zag.  Op de grond lag zijn knuffel van lang geleden. Ooit schreeuwde hij moord en brand als deze knuffel even uit beeld was en nu ligt hij in een vergeten hoekje. Mijn oog valt op een lieve foto waarop ik mijn zoon als peutertje lachend en trots in mijn armen houd en daarnaast de collage van toen hij 21 werd. Een prachtig mens.

Ik zie wat stofwolken, stapeltjes papieren,  muntjes op de grond, een deur die half in een scharnier hangt voor een half ontruimde kast. Een verlaten gevoel bekruipt me stilletjes.

'Hoi mam', klinkt het blij vanaf de trap. 'Spontane actie, hé? Er was in één keer een kamer vrij en toen kon ik een auto regelen en toen ben ik maar meteen verhuisd...Gaaf hè?'.  Breedlachend én verheugd kijkt hij me aan terwijl hij me passeert op de trap om de volgende lading te halen. En ja, natuurlijk ben ik blij! Na wat heen en weer lopen op de trappen, zie ik hem vanuit het zolderraam met de laatste doos sjouwen.

Joviaal zwaaiend roept hij 'Doei mam, tot snel!' Ik hang uit zijn raam en met zijn knuffel in mijn hand zwaai ik hem na in een mengeling van trots, verdriet, blijdschap, vertrouwen en liefde.

Hij slaat zijn vleugels uit.