De lotus, de les en de lichte allergische reactie

Er rust een vloek op om op tijd op mijn EHBO-training te komen. Al jaren trek ik er drie kwartier voor uit voor een ritje van 25 minuten, maar ook dit keer lukte het niet. Langs de vaart: stilstaande auto. De brug: open. De laatste afslag: afgesloten. Mezelf verontschuldigend en zo onzichtbaar mogelijk schoof ik dertig minuten te laat aan in de kring van EHBO’ers.

Al snel kwam er een lijkbleek persoon binnen die acuut ondersteuning nodig had. Deze lotus zat lekker in haar rol. Gedurende de ochtend verscheen ze meerdere keren met gruwelijke brand- en snijwonden, een inwendige bloeding die tot flauwvallen leidde en andere ellende waarop wij onze kennis mochten loslaten. Dat verloopt niet altijd even geweldig.

Zo stonden er op enig moment twee mannen met de handen in de zakken hoofdschuddend neer te kijken op deze dame, die overtuigend happend naar adem in een stoel hing. De lotus wist daar wel raad mee. Tussen het happen door liet ze even haar rol los en stelde droogjes vast dat de hulpverlener waarschijnlijk op vakantie ging; tenslotte had hij zijn vingers al keurig ingepakt. Dit tot grote hilariteit van de nog wachtende andere hulpverleners, die bij een volgende ronde overigens niet werden gespaard. Ik hou daarvan: lekker assertief, met een goede grap.

Allerhande aandoeningen kwamen weer voorbij. Het verschil tussen draaierig en duizelig. Een hyper en een hypo. De snelheid waarmee een koolmonoxidevergiftiging plaatsvindt. En natuurlijk het reanimeren, dat is en blijft een belangrijke en waardevolle herhaling.

We oefenden de Heimlich – die geen Heimlich meer heet – en herhaalden hoe je een slachtoffer veilig verplaatst. We leerden een vinger verbinden en de instructeur vertelde dat er in zijn klassen altijd wel iemand is die zijn middelvinger verbindt. Drie keer raden wie dat was.

Ook leerden we opnieuw dat je als leek, zoals wij, nooit, maar dan ook nooit een EPI-pen bij een ander mag zetten, tenzij je officieel mantelzorger bent. Dat er vervolgens nog steeds minimaal vier mensen in zo’n groep zitten die menen dat ze de EPI-pen tóch zouden zetten, ook al mág het niet, riep bij mij een acute allergische reactie op.

De instructeur bleef geduldig herhalen wat wel en niet is toegestaan. Ik hield het bij luisteren en mijn verbonden vinger bij zwijgen.

 

meer over bewustwording? 

EHBO blijft leren: De regels die je niet kunt bijhouden (maar wel moet kennen) deel 3

In mijn vorige blog had ik het al over hoe we nare beelden het liefst blokkeren en dat vermoeidheid tijdens EHBO-herhalingen al snel toeslaat. Toch is het essentieel om op de hoogte te blijven, want wat mij altijd weer opvalt, is hoe vaak het Oranje Kruis de richtlijnen aanpast. Soms lijkt het alsof ze dat trainingsboekje blijven herschrijven om het spannend te houden of ook om het boekje verkoopbaar te houden? (of ben ik dan te achterdochtig?) Hoe dan ook: Hopeloos, maar wij EHBO’ers en BHV’ers bewegen geduldig (of lijdzaam?) mee. Wat voorbeelden:

De Heimlich die geen Hiemlich meer mag heten: Wat ooit de Heimlich-greep heette, heet nu ‘buikcompressie’. Bekend klinkt het niet, prettig al helemaal niet.

Verbranding: Eerst kleding uit, toen weer aan, en nu: uit… tenzij het niet kan. En koelen? Geen ijswater meer, maar lauw stromend water in de kortste route (wat dat ook moge zijn)

Bloedingen en flauwte: Vroeger hielden we het gewonde deel omhoog; nu direct druk en een verband. Bij flauwte geen hoofd tussen de knieën meer, maar benen omhoog.

Bloedneus: Eerst hoofd in de nek; nu kin naar beneden, dichtknijpen en soms snuiten, afhankelijk van de oorzaak.

Zondagsarmpje: Dit letsel, vaak door een onverwachte ruk aan de arm, treft vooral kinderen van 1 tot 4 jaar. De naam stamt van de tijd dat het vooral op zondagen gebeurde, als vaders thuis was, maar dat letsel is inmiddels niet meer aan de zondag voorbehouden.

Verstikking: Pannenkoeken zijn gevaarlijker dan ze lijken. Opgerold in de mond, uitgerold in de keel. En zo'n 'slang' slik je gewoon niet of niet makkelijk weg. Opletten geblazen dus.

En de lijst van veranderende voorschriften en handelingen is eindeloos. EHBO verlenen is dus een lerend en ontwikkelend proces en bij de les blijven is dus letterlijk van levensbelang. Overigens is indutten of wegdromen in zo’n training ook niet zonder risico, want voordat je het weet, wordt het aangezien voor een flauwte of erger en geloof me…ik maak geen grapje…en beland je zonder omwegen op de grond als oefenmateriaal.

En ijverig als ik ben: Ik heb inmiddels al heel wat kladblaadjes volgeschreven met telkens nieuwe instructies. Of ik ooit een boek ga schrijven over al die veranderende richtlijnen? Ik dacht het niet. Ik hou het maar bij deze éne blog en ik hoop stiekem dat mijn grootste redding een aai over een bol of een gevulde koek blijft.

vorige blog lezen?

Waarom een EHBO-training altijd ongemakkelijk blijft (maar zo belangrijk is) deel 2

Het blijft ‘dodelijk’ vermoeiend. Die jaarlijkse BHV en EHBO herhaling. Dit soort dagen beginnen sowieso voor mij al op een te vroeg tijdstip en om 10.30 uur wordt het voor mij een kwestie van ‘overleven’ naar de lunchpauze. Dat geeft je misschien weinig vertrouwen in mijn reanimatie-kwaliteiten, maar het stelt misschien gerust: ik ben niet de enige. Mijn medecursisten zie ik gapen, wegzakken en te vaak op hun horloge kijken. En dat zegt helemaal niets over de kwaliteit van de instructeurs, want dat zijn gedreven, enthousiaste professionals. Waar het wel aan ligt?

Misschien is het een natuurlijke reflex? Zodra we verhalen horen over een metaalsplinter in een oog, een open botbreuk of een doorboord ledemaat, blokkeren we. Een binnen strompelende lotus wordt gered van allerhande angstaanjagende letsels. Denk bijvoorbeeld aan een hersenbloeding, oververhitting, diepe snijwond of hartfalen tot aan hartstilstand toe. Dat roept eerder een ‘hoe kom ik hier weg’ gevoel op, dan: ‘wat spannend, hier spring ik op af’. En toch doen we dat: we springen erop af, de één wat enthousiaster dan de ander, maar we redden de lotus vaak van een gewisse dood.

We gruwelen bij alle bloederige voorbeelden van de instructeur en willen het liefst naar de kantine voor koffie en een gevulde koek. Je wil dit soort situaties eenvoudigweg niet meemaken. Je wilt ze niet eens bedenken. Maar ja, het is een noodzakelijk kwaad, deze training en ik leer elke keer weer bij.

Aan het einde van deze dag voel ik me toch weer voldaan. Want hoe ongemakkelijk het ook voelt om telkens weer met bloederige scenario’s en doemvoorbeelden te worden geconfronteerd, ik weet één ding zeker: als het erop aankomt, ben ik blij dat ik die gevulde koek even heb laten wachten.

wordt vervolgd

deel 1 lezen? over die pet, die ons allemaal past?

Die pet past ons allemaal?? deel 1

Dat was toch wel weer de Understatement of the Day tijdens de herhalingscursus bedrijfshulpverlening.

Om acht uur in de ochtend was het aantreden geblazen en met een groep van  15 mannen en vrouwen zaten we allemaal een beetje onwennig en nog wat slaperig op onze stoeltjes, terwijl de instructeur opgewekt, voor mijn gevoel op dit tijdstip een beetje veel tè opgewekt, het dagprogramma uitlegde. Zo begon onze ‘herhalingscursus brandjes blussen’. Een beetje oneerbiedig gezegd, bleek al snel, want de instructeur maakte ons al snel duidelijk dat het een heel serieuze aangelegenheid was.

De mouwen werden opgestroopt en we hezen ons in de BHV-pakken, compleet met laarzen en helm. We zien er in ieder geval indrukwekkend en serieus uit. In kleine groepjes moesten we de zgn. deurprocedure uitvoeren en met diverse brandblussers branden blussen. Ook al zaten er toch wel ervaren BHV-ers tussen, de blunders waren niet van de lucht. Vooral toen één van cursisten de waterslang ter hand pakte en controleerde of er druk op stond….Ja, die stond erop! Ze was alleen vergeten dat ze de slang gericht hield op de instructeur en zijn lieftallige assistente, die beiden de volle laag kregen. Hilariteit alom natuurlijk! En dat je kennelijk niet leert van andermans fouten, bleek al snel toen een andere cursist dit nogmaals dunnetjes overdeed en voordat we het wisten, stonden we allemaal als verzopen katjes te druipen in onze speciale laarzen. Zo'n slang kan best een eigen leven leiden.

Na de noodzakelijke afdroogpauze kregen we praktijkoefeningen in de scenarioruimte om onze daadkracht en optreden in een gevaarlijke situatie te toetsen. De inmiddels zenuwachtig geworden cursisten, overigens variërend van beveiliger tot griffier, kregen allemaal een rol toebedeeld: slachtoffer, BHV-er, coördinator, observator! Rollen die we allemaal met verve uitvoerden (een aantal van ons zou geen gek figuur slaan op het toneel). Dat deze simulatie o zo belangrijk is, bleek wel weer uit het feit dat er – ondanks dat we allemaal wisten dat het een oefening was – toch chaos en paniek uitbrak. De instructeur moest herhaaldelijk ingrijpen omdat we onszelf één voor één in gevaar brachten tijdens onze blus- of reddingsacties omdat de adrenaline gewoonweg door ons lichaam gierde. Dat er zelfs een heel team sneuvelde in ons spel, waaronder notabene de BHV-ers zelf, sloeg toch wel in als een bom! Een beetje lacherig en beschaamd luisterden we naar de evaluatie, waarin niets en niemand werd gespaard, en schoorvoetend moesten we de instructeur gelijk geven dat ‘een herhalingscursus brandjes blussen’ de lading niet bepaald dekt.

De instructeur sloot de ochtend af met de wijze woorden: De letters BHV staan voor

Blijf Heel Veilig.

Ik ga weg met de hoop dat ik nooit een brandje hoef te blussen en met een nòg dieper respect voor de echte Brandweermannen. Dat is geen helm, dat is geen pet, dat is Chapeau!

Lees hier deel 2

lees hier deel 3