Poep hoort niet in het liedje

Mijn kleinzoon van tweeënhalf zit bij me in de auto. We tellen auto’s, kijken naar de blauwe lucht,  de wolken, de stoplichten, bussen, bomen en vogels. Heel keurig tellen we de vingers op onze hand. Hij steekt trots twee vingers op en daarna drie!

Als het even stil is, zegt dat mannetje gedecideerd:
‘Nu gaan we Olifantje in het bos zingen.’

Ik ken het liedje niet heel erg goed, maar vol goede moed beginnen we aan de eerste regels:
'Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los.
Anders raak je de weg nog…'

‘POEP!’ roept hij dan. Vanuit mijn spiegel zie ik dat hij me verwachtingsvol aankijkt.

Poep hoort geloof ik niet in het liedje, maar ik speel gewoon met hem mee en roep:
‘PLAS!’

Die had hij niet zien aankomen. Hij is er even stil van. Maar dan is het hek van de dam.

IJverig gooit hij er nu alle vieze woorden uit die hij kan bedenken. Het is een behoorlijk ontlasting-gerelateerd repertoire: 'POEP, PLAS, PIEMEL, PLASSER, BILLEN' - en dan weer 'POEP POEP POEP'.

Voor het stoplicht wachtend, lig ik gevouwen achter het stuur, maar verman mezelf. Ik moet wel een beetje blijven opletten natuurlijk. En op dat moment komt er een politieauto mét sirene langsrijden. 
Bijna voel ik me betrapt.

En zo rijden we verder.
Met vieze woorden, een slappe lach
en een liedje dat nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

Vragen over meditatie, bewustwording, transformatie? Klik hier! 

Groot in het kleine

Afgelopen zondag brachten we een kort bezoek aan het gezin van onze oudste dochter. Door de lamellen spiekten we naar binnen en aan de keukentafel werd driftig geknutseld. Daar raak je als moeder – en inmiddels oma – toch altijd weer een beetje door vertederd.

De twee jongens van vier en twee renden ons enthousiast tegemoet. Voor we het wisten zaten we met de boys op schoot kralen te rijgen. De één maakte een ketting voor opa, de ander eentje voor OmaLin. Die van mij belandde meermaals op de vloer, maar die van opa kwam keurig af. Toen de knoop erin ging, bleek het alleen geen ketting maar een hoofdband te zijn. Pret alom.

Plotseling trok de oudste ons resoluut overeind. Onder luid gejoel werden we mee naar boven genomen: we hebben een nieuwe kamer – en een stapelbed!
In het kleine, knusse kamertje waren de jongens niet te houden. Ze demonstreerden hoe handig het is om naar boven te klimmen, hoe leuk een discolamp is (vooral als je er hard tegenaan duwt) en hoe je daarna weer naar beneden klautert. Dat alles herhaalden ze een keer of tien. Wij hielden ons hart vast, maar deze gastjes zijn ware kleine klimapen.

Ondertussen keek ik vol bewondering om me heen. Het kamertje is bepaald niet groot, maar mijn dochter en schoonzoon hebben het weten om te toveren tot een ruim ogend, warm jongensparadijs. Liefde bouwt mooie dingen.

De jongste liet trots zijn rammelende spaarpot zien; de oudste deed enthousiast mee. Opa wilde daar natuurlijk direct iets aan bijdragen. Maar hun vader had ons eerder op het hart gedrukt dat ze niet zomaar geld krijgen – ze moeten er iets voor doen. Mind you: twee en vier. Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn.

Ik redde de situatie uiterst verantwoordelijk en stelde voor dat ze binnenkort bij ons lege flessen en blikjes mochten wegbrengen naar de supermarkt. Dat geld mocht dan in de spaarpot. De oudste keek me serieus aan en zei: ‘Als jullie hulp nodig hebben, dan kun je op ons rekenen hoor. Altijd.’

Daar werden we toch even stil van.
Soms hoor je in één zin alles wat er echt toe doet. 
Dan weet je: het is goed.

En dat is niet in geld uit te drukken.

Meer weten over bewustwording?

 

Een groot hart ♥️en een naakt hoofd 🐌

We lopen door het bos. De hond, mijn kleinzoon en ik. Hij kletst als een kletsmajoor. Over zijn schoenen, over de regen, over de hond, zijn mama, zijn broertje, zijn papa, zijn huis en over de diertjes in het bos. Toevallig zien we én een hertje én een eekhoorn. We kunnen ons geluk niet op.

We tellen wel acht naaktslakken en maar liefst zes van die witte slakken met een heel groot huisje op hun rug, die we behoedzaam verplaatsen naar de zijkant van het wandelpad. We willen tenslotte niet dat ze worden platgewalst onder de voeten van wandelaars of de tractor van de boswachter.

Vol trots vertelt hij dan over de naaktslak die hij vorige week vond in het kinderdagverblijf. De slak mocht van de juf mee naar binnen en in een bakje. In het bakje kwamen dan ook blaadjes en takjes, want ‘anders is het zo zielig voor de naaktslak,’ legt mijn kleinzoon uit. ‘
En weet je hoe de slak heet?’, vraagt hij opgetogen. En voordat ik kan antwoorden, zegt hij: 
‘OpaHerman, want die is ook naakt op zijn hoofd.’
Ik gniffel en zeg dat opa dat vast heel erg leuk zal vinden.

Dan zakt hij door zijn knietjes en begint met de grootste zorg een huisje te maken voor een pissebed. Hij schikt takjes en blaadjes eromheen en kijkt me aan met zijn serieuze peutergezichtje:
‘OmaLin, ik zorg heel goed voor de diertjes, hè?’, zegt hij vol trots.

Dan, terwijl hij nog even kijkt naar het resultaat van zijn noeste arbeid:
'Nu heeft hij ook een bedje. Net als ik.’

 
En ik denk: zo klein en zo groot van hart.

 

 

Hier en Nu Coaching