Poep hoort niet in het liedje

Mijn kleinzoon van tweeënhalf zit bij me in de auto. We tellen auto’s, kijken naar de blauwe lucht,  de wolken, de stoplichten, bussen, bomen en vogels. Heel keurig tellen we de vingers op onze hand. Hij steekt trots twee vingers op en daarna drie!

Als het even stil is, zegt dat mannetje gedecideerd:
‘Nu gaan we Olifantje in het bos zingen.’

Ik ken het liedje niet heel erg goed, maar vol goede moed beginnen we aan de eerste regels:
'Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los.
Anders raak je de weg nog…'

‘POEP!’ roept hij dan. Vanuit mijn spiegel zie ik dat hij me verwachtingsvol aankijkt.

Poep hoort geloof ik niet in het liedje, maar ik speel gewoon met hem mee en roep:
‘PLAS!’

Die had hij niet zien aankomen. Hij is er even stil van. Maar dan is het hek van de dam.

IJverig gooit hij er nu alle vieze woorden uit die hij kan bedenken. Het is een behoorlijk ontlasting-gerelateerd repertoire: 'POEP, PLAS, PIEMEL, PLASSER, BILLEN' - en dan weer 'POEP POEP POEP'.

Voor het stoplicht wachtend, lig ik gevouwen achter het stuur, maar verman mezelf. Ik moet wel een beetje blijven opletten natuurlijk. En op dat moment komt er een politieauto mét sirene langsrijden. 
Bijna voel ik me betrapt.

En zo rijden we verder.
Met vieze woorden, een slappe lach
en een liedje dat nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

Vragen over meditatie, bewustwording, transformatie? Klik hier! 

Groot in het kleine

Afgelopen zondag brachten we een kort bezoek aan het gezin van onze oudste dochter. Door de lamellen spiekten we naar binnen en aan de keukentafel werd driftig geknutseld. Daar raak je als moeder – en inmiddels oma – toch altijd weer een beetje door vertederd.

De twee jongens van vier en twee renden ons enthousiast tegemoet. Voor we het wisten zaten we met de boys op schoot kralen te rijgen. De één maakte een ketting voor opa, de ander eentje voor OmaLin. Die van mij belandde meermaals op de vloer, maar die van opa kwam keurig af. Toen de knoop erin ging, bleek het alleen geen ketting maar een hoofdband te zijn. Pret alom.

Plotseling trok de oudste ons resoluut overeind. Onder luid gejoel werden we mee naar boven genomen: we hebben een nieuwe kamer – en een stapelbed!
In het kleine, knusse kamertje waren de jongens niet te houden. Ze demonstreerden hoe handig het is om naar boven te klimmen, hoe leuk een discolamp is (vooral als je er hard tegenaan duwt) en hoe je daarna weer naar beneden klautert. Dat alles herhaalden ze een keer of tien. Wij hielden ons hart vast, maar deze gastjes zijn ware kleine klimapen.

Ondertussen keek ik vol bewondering om me heen. Het kamertje is bepaald niet groot, maar mijn dochter en schoonzoon hebben het weten om te toveren tot een ruim ogend, warm jongensparadijs. Liefde bouwt mooie dingen.

De jongste liet trots zijn rammelende spaarpot zien; de oudste deed enthousiast mee. Opa wilde daar natuurlijk direct iets aan bijdragen. Maar hun vader had ons eerder op het hart gedrukt dat ze niet zomaar geld krijgen – ze moeten er iets voor doen. Mind you: twee en vier. Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn.

Ik redde de situatie uiterst verantwoordelijk en stelde voor dat ze binnenkort bij ons lege flessen en blikjes mochten wegbrengen naar de supermarkt. Dat geld mocht dan in de spaarpot. De oudste keek me serieus aan en zei: ‘Als jullie hulp nodig hebben, dan kun je op ons rekenen hoor. Altijd.’

Daar werden we toch even stil van.
Soms hoor je in één zin alles wat er echt toe doet. 
Dan weet je: het is goed.

En dat is niet in geld uit te drukken.

Meer weten over bewustwording?

 

May the only pain in your life be champagne!

Ooit riep ik dat men mij altijd mocht wakker maken voor een glas champagne. Ik hield en houd van een mooi glas champagne. Ik droomde als klein meisje zelfs van een luxe bad vol champagne. Wow! Aan een grote fantasie ontbreekt het mij bepaald nie. Maar in dit specifieke geval is de fantasie bij een fantasie gebleven.

Niemand heeft mij ooit wakker gemaakt voor champagne, laat staan een bad vol. Daarentegen ben ik zéker wèl wakker gemaakt voor een kind dat een nachtmerrie had, moest plassen, poepen of zelfs moest overgeven. Ik ben ook wel wakker gemaakt als er een laken verschoond moest worden of een extra geruststellende knuffel gegeven moest worden. Ik ben wakker gemaakt voor een puberkind, dat midden in de nacht ergens opgehaald moest worden. Zelfs ben ik wakker gemaakt als iemand wel eens te diep in het glaasje keek en de weg naar het toilet nog maar amper kon vinden. Ik ben ook wakker gemaakt voor pijn in het hart, zowel emotioneel als fysiek. Of voor een vriend in nood of crisis en zelfs voor een mantra recitatie in de vroege ochtenduren. Dus voor de normale moederlijke en huis-, tuin- en keukengelegenheden ben ik wel wakker gemaakt, kun je wel zeggen. En dat deed ik met liefde!

Maar voor champagne? Nou, nee...daar ben ik nog nooit voor wakker gemaakt. En eerlijk gezegd, hoeft dat voor mij ook helemaal niet. Wakker worden voor champagne...het is bijna iets triviaals, als je er goed over nadenkt!

Maar......toch is er nog wel iets waarvoor je mij kunt wakker maken. Niet jíj, maar zij! En dat is dat ene telefoontje van mijn dochter met het bericht dat ze gaat bevallen. 

Ja, al met al ben ik van bruisende champagne overgestapt naar een heerlijk slaapmutsje. 

En dat bevalt mij prima! Nu mijn dochter nog!

Dan drinken we daarna zéker een glas champagne! 

 

 

Silent Touch