🐾De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

Thor woont inmiddels alweer een half jaar bij ons en heeft zich ontwikkeld van een onwennige asielhond tot een speelse, grote, zachtaardige knuffelbeer.

Maar er liggen nog wat verhalen op de plank uit zijn eerste maanden bij ons. Verhalen die te leuk zijn om niet te delen.

Dus even terug in de tijd… 
De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

In dit nieuwe huis gebeuren bijzondere dingen. Er komen heel veel kinderen over de vloer. Kleintjes van 3 maanden tot kleuters van 4 jaar en dan nog een hele rij volwassen kinderen. Afleiding alom!

Ik ben blij om iedereen te zien. Liefst lebber ik de gezichtjes af van de kleintjes en ga ik op mijn rug liggen bij de grotere mensen.

Alleen jongemannen met een muts op, vind ik minder te vertrouwen. Dan gaan mijn haren omhoog en blaf ik, net zo lang tot ze hun muts afzetten. Dan zie ik tenminste wat eronder zit. En dan is het goed.

Eerst wist ik niet dat ik kon blaffen, maar heel soms laat ik van me horen: bij mutsen dus, of als ik in de auto zit en een koe zie. Dat zijn rare beesten, een soort grote honden. Die moet ik maar eens van dichtbij gaan bekijken.

Nadat ik eerst drie weken heb bijgeslapen en bij-gegeten, ben ik behoorlijk gegroeid. Zeker vijf centimeter de lucht in en ook mijn spiermassa begint te groeien. Ik word nu al een grote en stoere jongen. En ik word vast nóg veel groter!

Mijn naam duidt op de donder, maar ik heb zo’n zachtaardig en bovenal rustig karakter dat ik vooral donderslief ben.

Mijn naam leidt overigens tot grappige woordspelingen. Zo ga ik mee naar het werk van de baas en ben nu officieel de kanThorhond geworden. Ik begrijp de grap niet, maar baasje en vrouwtje lachen er hartelijk om.

Ze maken overigens meer grapjes met mijn naam:

Ik ga ervanThor.

Stel je Thor.

En dan liggen ze gevouwen om hun eigen grappen.

Ze doen maar! Het maakt mij niet uiThor!

Gelukkig komt er soms een oppashond in mijn huis. De ene keer is dat Grace en de andere keer is dat Nine. Allebei mooie Blondies en ik ben daarmee behoorlijk in mijn nopjes.

Op die dagen wordt er de hele dag gespeeld: binnen, buiten, binnen, buiten. Heel af en toe moet baasje of vrouwtje even optreden om de orde te herstellen.

Maar met één van mijn twee blondies naast me, voel ik me een hele venThor!

🐾 Thor

Blog 2 De wereld volgens Thor (2) "Ik leer snel"

Ik leer snel. Weliswaar wist ik eerst niet dat mijn naam Thor was, maar wat ik wél heel snel in de gaten kreeg, is dat als ik buiten poep of plas, ik wat lekkers krijg. Dat hoefden ze me geen twee keer te zeggen.

Daarnaast leer ik supersnel om te wachten bij de voordeur, bij het oversteken en bij het eten krijgen. Binnenshuis luister ik geweldig goed naar commando’s, zoals zitten, liggen en naast.

Buitenshuis groeien er bananen in mijn oren, zegt het baasje. Ik weet niet wat hij bedoelt, maar als ik andere honden zie, dan kan ik gewoon niet komen. Dan wil ik spelen, spelen, spelen en ik weet nog niet zo goed dat ik op baasje en vrouwtje moet letten. Zij letten toch op mij?

Ook bij de ‘jonge honden training’ doe ik super mijn best en kan ik heel goed bij het baasje komen. Maar als ik los ben in het bos of op het strand… tja… dan ga ik ook echt LOS.

En alleen zijn… dat vind ik niet leuk. Dan kijk ik of er ergens een draadje los hangt waar ik aan kan trekken. Bijvoorbeeld de punt van de theedoek, waar dan liefst nog wat glaswerk op staat, dat dan omvalt. Of ik zet mijn grote klossen van voorpoten op het aanrecht en lebber met mijn nog grotere tong de bouillon uit de pan. Óf ik vind het groenteafvalzakje en trek dat door de keuken heen. En niet te vergeten de sloffen en schoenen die ik graag meesleep naar mijn mand.

Ik zie dat niet als slopen trouwens. Ik noem het: het huis een beetje herinrichten.

Logisch toch? Wie wil er nu alleen zijn?

Inmiddels heb ik ook de hele familie ontmoet. Iedereen is even enthousiast over mij — en ik over hen. Ik word keurig voorgesteld als Thor en ik geef iedereen een lik en een poot. Dat is toch best netjes voor zo’n straathond als ik.

Als mensen willen weten wat voor ras ik ben, hoor ik dat ik een ‘Chien de la Rue’ ben. Dat klinkt eigenlijk best goed, vind je niet?

Overigens noemt de kleinzoon van vier en een half jaar mij ‘Kever’.
Begrijp jij het?

Maar goed… ik leer snel. En volgens mij valt er in dit nieuwe huis nog een heleboel te ontdekken.

🐾 Thor

De wereld volgens Thor (1) "Wat gebeurt er allemaal met me?"

Het is een drukte van jewelste hier in het asiel. Alle honden blaffen meer dan normaal en de verzorgers staan opgewonden te praten met elkaar. Dan rijdt er een grote bestelwagen het terrein van het asiel op. Op de wagen staat met grote letters “Happy Bus”. Een voor een worden wij honden in de bus gelaten. Van puppies tot grotere honden. Met mijn negen maanden ben ik de oudste en de grootste. Misschien zitten er wel bijna dertig honden in de bus!

Ik ken alleen het asiel, waar ik als pup ben gedumpt samen met mijn zusje. Mijn zus heeft het niet overleefd, maar door de zorg van de lieve mensen uit het asiel heb ik het gered. Al negen maanden wacht ik hier in het asiel op een gouden mandje. Niet dat ik me daar bewust van ben natuurlijk, maar er staat duidelijk iets te gebeuren nu.

Nu zit ik in de bus. Drie dagen en nachten lang, met alleen af en toe een plas- en poepstop. De reis duurt lang. Van Roemenië naar diverse plekken in België en uiteindelijk Nederland. Door de ijzel en de sneeuw duurt de reis nog langer. Een voor een worden de honden afgezet bij hun nieuwe baasjes en de bus wordt leger en leger.
‘Vergeten jullie mij niet?’

Als ik aan de beurt ben, is het negen uur ’s avonds. Ik hoor hoe de deur weer open wordt geschoven en hoe mijn bench wordt opengemaakt. Mijn riem zit stevig om mijn lijf vastgemaakt, zodat ontsnappen onmogelijk wordt. 
'Waar ben ik nu beland?'

Er staan twee mensen klaar, een man en een vrouw. Zij krijgen een adoptiepapier in hun handen gedrukt en mijn riem. Even later hoor ik de schuifdeur van de bus weer dichtvallen. De bus rijdt de wijk uit.

De handen van die meneer en mevrouw ruiken best oké en snel druk ik mijn neus tegen de grond en volg die geur en loop zonder te aarzelen het huis van de man en de vrouw in.

‘Zo, nu eerst even een plas op de mat en een poep op de keukenvloer! Goh, dat lucht op!’

Door de reis ben ik moe en zonder beleefde praatjes om me netjes voor te stellen, ga ik languit liggen op een wollen deken die zomaar op de grond ligt. Lekker warm en lekker zacht, dat ken ik niet, maar het ligt beter dan die bench in de bus.

Zou dit soms zo’n gouden mandje zijn waar ze het altijd over hebben. 
....wat dat precies betekent… dat moet ik nog ontdekken.