🐾De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

Thor woont inmiddels alweer een half jaar bij ons en heeft zich ontwikkeld van een onwennige asielhond tot een speelse, grote, zachtaardige knuffelbeer.

Maar er liggen nog wat verhalen op de plank uit zijn eerste maanden bij ons. Verhalen die te leuk zijn om niet te delen.

Dus even terug in de tijd… 
De wereld volgens Thor (3) – Mutsen, koeien en Blondies

In dit nieuwe huis gebeuren bijzondere dingen. Er komen heel veel kinderen over de vloer. Kleintjes van 3 maanden tot kleuters van 4 jaar en dan nog een hele rij volwassen kinderen. Afleiding alom!

Ik ben blij om iedereen te zien. Liefst lebber ik de gezichtjes af van de kleintjes en ga ik op mijn rug liggen bij de grotere mensen.

Alleen jongemannen met een muts op, vind ik minder te vertrouwen. Dan gaan mijn haren omhoog en blaf ik, net zo lang tot ze hun muts afzetten. Dan zie ik tenminste wat eronder zit. En dan is het goed.

Eerst wist ik niet dat ik kon blaffen, maar heel soms laat ik van me horen: bij mutsen dus, of als ik in de auto zit en een koe zie. Dat zijn rare beesten, een soort grote honden. Die moet ik maar eens van dichtbij gaan bekijken.

Nadat ik eerst drie weken heb bijgeslapen en bij-gegeten, ben ik behoorlijk gegroeid. Zeker vijf centimeter de lucht in en ook mijn spiermassa begint te groeien. Ik word nu al een grote en stoere jongen. En ik word vast nóg veel groter!

Mijn naam duidt op de donder, maar ik heb zo’n zachtaardig en bovenal rustig karakter dat ik vooral donderslief ben.

Mijn naam leidt overigens tot grappige woordspelingen. Zo ga ik mee naar het werk van de baas en ben nu officieel de kanThorhond geworden. Ik begrijp de grap niet, maar baasje en vrouwtje lachen er hartelijk om.

Ze maken overigens meer grapjes met mijn naam:

Ik ga ervanThor.

Stel je Thor.

En dan liggen ze gevouwen om hun eigen grappen.

Ze doen maar! Het maakt mij niet uiThor!

Gelukkig komt er soms een oppashond in mijn huis. De ene keer is dat Grace en de andere keer is dat Nine. Allebei mooie Blondies en ik ben daarmee behoorlijk in mijn nopjes.

Op die dagen wordt er de hele dag gespeeld: binnen, buiten, binnen, buiten. Heel af en toe moet baasje of vrouwtje even optreden om de orde te herstellen.

Maar met één van mijn twee blondies naast me, voel ik me een hele venThor!

🐾 Thor

Gouden poten in huis

'Lief oppasadresje gezocht' 

Veel meer stond er niet bij het berichtje op Nextdoor. Maar de foto die erbij hoorde – een wit bolletje wol met grote donkere ogen – deed de rest. Ik was verkocht.

‘Ach, als we ooit met drie honden konden wandelen, waarvan er nu twee “over the rainbowbridge” zijn, dan lukt twee ook nog wel,’ dacht ik. Mijn man knikte, net zo gebiologeerd door diezelfde bruine ogen en zei volmondig ja. En zo stapte Nine, zes maanden jong, ons leven binnen. Binnen de kortste keren had ze onze harten, ons huis, de tuin, de auto en onze tijd veroverd.

Een jonge hond betekent: sterk, beweeglijk, speels, een tikje onbehouwen. Het vraagt om grenzen stellen, bijstellen en terugwinnen. Om geduld – en nog eens geduld. Praktisch gezien, betekent dit ook paaltjes in de bloemenperken, een net over de vijver, banken barricaderen, té lange wandelingen voor onze oudere hond, natte zwempoten door de kamer, handdoeken bij de voordeur en in de auto, een zandbak onder de eettafel en twee keer per dag stofzuigen.

Deze gouden dame houdt van plassen, modder en sloten. Hoe viezer, hoe beter. En daarna komt ze trots tegen je aan schurken met die blik van: 'Goed kan ik zwemmen, hè?'.

Alle losse spullen moet ik veiligstellen. Zo vond ik haar vanochtend tussen mijn breiwerk – waar ik al maanden aan werk: een babydeken voor een aanstaande moeder in de familie. De laatste steek zat er nét in en vanochtend trof ik Nine kwispelend aan tussen uitgehaalde bollen wol. Alsof ze wilde zeggen: ‘Goedemorgen, wat gaan we nu doen?’ Geduld, had ik dat al genoemd? Bij deze nog een keer: geduld, geduld, geduld.

Gelukkig zijn er ook talloze gouden randjes aan deze logeerhond. Ze komt direct als ik haar roep, wacht keurig bij het oversteken, blaft niet, is vrolijk, lief voor onze eigen hond, voor alle kinderen en speelt met iedere hond die wil.

En meestal… meestal ligt ze gewoon uren te slapen. Liefst op haar rug, poten in de lucht. Of ze speelt zachtjes met haar knuffels, duwt haar neus tegen mijn hand voor een aai of koekje. Soms legt ze haar snoet op de knie van mijn man en kijkt hem minutenlang aan met die bruine ogen onder witte wimpers, tot ze tevreden zucht. Ik zie hem dan smelten.

Alles dankzij dat korte berichtje op Nextdoor.

En één ding is zeker: ze is 100% onze Golden Girl.

www.silent-touch.nl