Vredesvlag ☮🕊🧡💚💙🤎🤍💛💜🕊☮

De afgelopen maanden zie ik de vlag van Oekraïne wapperen, niet alleen bij vele huizen, maar ook bij diverse restaurants, openbare gebouwen en ook bij een aantal overheidsgebouwen. Zelfs velen hebben hun profielfoto's aangepast naar de blauw/gele kleuren. De oorlog die gaande is tussen Rusland en Oekraïne grijpt ons allen aan.  

Het zien van die wapperende vlaggen raakt mij keer op keer. Ik krijg er tranen van in mijn ogen. Er zijn zoveel oorlogen gaande, waarom is daar niet gelijke aandacht voor? Ik denk aan landen als Afghanistan, Myanmar, Syrië en zelfs ín Oekraïne woedt er al jaren een oorlog. Is het dan niet zo dat vele mensen, waaronder vele kinderen sterven van de honger, elke minuut? Stilletjes vraag ik me af wat het hijsen van een vlag van één specifiek land nu precies toevoegt aan vrede?

Het onderliggende sentiment begrijp ik, want we willen onze solidariteit laten zien. Ook weet ik dat iedereen volkomen vrij is om een persoonlijke keuze te maken en ik respecteer dat volledig. Toch blijft er iets knagen.

Het moge duidelijk zijn dat een oorlog voor alle partijen afschuwelijk is. En misschien wel juist daarom blijf ik hopen dat we ons allemaal inzetten voor vrijheid en vrede voor iedereen.

Mahatma Ghandi's boodschap is ongelooflijk actueel:

I offer you peace, I offer you love, I offer you friendship
I see your beauty, I hear your need, I feel your feelings.
My wisdom flows from the highest Source.
I salute that Source in you.
Let us work together, For unity and peace.

Mahatma zei er niet bij dat dit makkelijk of eenvoudig zou zijn, maar Mahatma nodigt ons allemaal uit om sámen te werken, voor eenheid en vrede. De grootste uitnodiging is om vrij van oordeel te blijven en elke keer vanuit compassie en liefde te blijven kijken naar slachtoffers en daders en daar ook naar te handelen. Een oorlog kent tenslotte alleen maar slachtoffers, aan beide zijden. Eén blik op de geschiedenis maakt dat helder. Mahatma roept op tot bewustwording dat we allen uit dezelfde bron geschapen zijn en niemand uitsluiten. Zie de ander als jezelf.

De onpartijdige witte vlag met de duif is een alom erkend en liefdevol teken van vrede. Hoe zou het zijn om uiting te geven aan onze wens voor vrede en compassie op een wijze die iedereen omsluit, een onpartijdige boodschap van genade voor iedereen? In gedachten zie ik dan overal deze vlag wapperen, die iedereen eraan herinnert wat ons edele streven is: vrede.

Het hijsen van de Vredesvlag voor iedereen, voor alle landen, voor alle partijen, voor alle mensen zou een mooi en krachtig antwoord kunnen zijn. Geen rood,wit, blauw of zwart rood geel of geel blauw, maar een eenvoudige duif? En daarnaast gaan we door met het helpen van alle slachtoffers, vanuit het oogpunt van vrede.

Vergeeft u het mij maar, dat ik met u deel wat er op mijn hart ligt. Ik hijs de vredesduif in mijn hart en daar wappert hij voor iedereen.

 ☮🕊🧡💚💙🤎🤍💛💜🕊☮

www.silent-touch.nl

Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het misschien wel kan!

Daar zit ze. Stil in een hoek op een parkeerterrein. Ze probeert zich zo klein en onzichtbaar mogelijk te maken. Als ik haar benader, tracht ze wanhopig weg te komen, maar totaal verzwakt, kan ze nies anders doen dan paniekerig om zich een kijken. Er is geen ontkomen aan: ze moet zich overgeven aan de kom van mijn handen. 

Opgegroeid met vogels (en vele gered uit de klauwen van de straatkatten van Amsterdam) voel ik haar tere lijfje in mijn handen beven. Haar zachte donsachtige veren kriebelen tegen mijn palmen. Zachtjes voor haar zingend, loop ik met haar naar huis. Ik passeer mijn buurman, waarvan ik weet dat hij duiven vreselijk vindt. Hij kijkt afkeurend naar mijn handen. Ik neurie onverstoorbaar door en als ik thuis kom met dit kwetsbare jonge leventje, staat mijn man al klaar met de honden bench, een warme deken erin, een kommetje met water en wat vogelvoer. Zonder veel woorden manoeuvreren we het kleintje in het tijdelijke nestje en bedekken het geheel met een warme deken. Het wordt een koude nacht.

Vanochtend als de deken wordt opgelicht, piept ze voorzichtig uit haar hoekje en pikt voorzichtig een graantje. Ze slaat haar blauwachtige vleugels uit en het lijkt erop dat ze zich beter voelt. Als ik haar bevrijd uit de bench, blijkt dat ze helaas nog niet aangesterkt en verloren zit ze weer in een hoekje op de grond. Voorzichtig til ik haar weer op en besluit haar naar het Vogelhospitaal in Haarlem Noord te brengen.

Ik zing mijn lied en draag haar over aan een serieuze, lieve jongedame, die vakkundig en eerbiedig deze jongeling onderzoekt, weegt en tot slot meeneemt naar haar duifgenoten, waar ze kan aansterken en kan leren vliegen in een veilige omgeving. Met een brede en geruststellende glimlach zwaait ze me uit. Dat zit wel goed! Ik laat een kleine donatie achter als tegemoetkoming voor de kosten.

Terwijl ik wegrijd, laat ik mijn blik nog eens goed over het hospitaal gaan. Keurig en eenvoudig ziet het eruit. Het heeft nog het meeste weg van een verbouwde schuur. Een deel van het dak wordt gevormd door een stuk plastic dat degelijk is vastgebonden. Ik voel me er een beetje ongemakkelijk bij. Bij de aanblik van dat stuk plastic, vraag ik me af of ik dit hospitaal wat kan steunen? Zo'n kapot dak in een hospitaal, dat klopt toch niet? Bij het nabijgelegen Spaarne hospitaal zou het dak er nog geen dag zo bij liggen, nog geen úúr, vermoed ik.

Ik neem me voor vanavond een blog te schrijven, voor hen die misschien een donatie kunnen geven. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het misschien wel kan!

Hieronder de gegevens voor donaties:

Stichting Vogelrampenfonds IBAN NL73 INGB 0000 199 399 onder vermelding van donatie en de link naar de donatiepagina.

Gevleugelde groet!

www.silent-touch.nl