Spin in het web

Zorgvuldig bouwt het ego een identiteit op. Bijna onzichtbaar weeft het zijn patronen en gewoontes. En zodra er een indringer komt, trekt het alle draden strak om het web te sluiten. Want stel je voor… dat we zouden ontspannen in wie we werkelijk zijn? Stel je voor dat we gewoon accepteren dat we zijn zoals we zijn? Dat we ons realiseren dat we niemand anders kunnen zijn dan onszelf? En stel je voor dat we ontdekken dat we eigenlijk helemaal niet zo veel van elkaar verschillen – hooguit een beetje aan de buitenkant?

Alles, alles wordt op scherp gezet om het ego te laten zegevieren en elke indringer te vangen. Het doet me denken aan de spin in haar web.

Een ego op zich bestaat eigenlijk niet eens. De Boeddha zei het al: het ik dat we zo serieus nemen, blijkt bij nader onderzoek nergens te vinden. En toch hebben we er een heel circus omheen gebouwd, zodat we zijn gaan geloven dat het wél bestaat. Tolle noemt het een schaduw die alleen echt lijkt zolang we erin geloven (totdat we het doorzien). 

En dan komt de grootste valstrik: dat we er vanaf zouden moeten! Dus gaan we naar retraites, workshops en therapieën om iets dat nooit werkelijk bestaan heeft mooier te maken, zachter te maken of – als ultieme oplossing – los te laten.

En eerlijk? Ik heb echt een foeihekel aan dat woord: “loslaten”. Net zoals bij dat andere heilige woord in de spirituele wereld: “verbinding”. Natuurlijk, het is handig om een bloedende vinger te verbinden of een telefoonverbinding tot stand te brengen. Maar iets dat van zichzelf al één is, hoef je niet te verbinden. Dat kán niet eens. Het bewustzijn dat in jou leeft, leeft ook in mij. We zijn niet alleen, maar Al-één.

Vanuit het idee dat een ego wél zou bestaan, kun je er slim gebruik van maken of er juist niet aan hechten. Vanuit dat perspectief is het logisch dat we workshops volgen en op zoek gaan naar verdieping. Dat levert vaak interessante reizen op, maar soms is het vooral gewoon een goed verdienmodel. Echter, vanuit het inzicht dat een ego niet bestaat, hoef je niets na te jagen. Geen zoektocht, geen zelfverbetering, geen “verbinding” of “loslaten”.

“Je gaat wel wat kort door de bocht,” hoor ik je denken. En misschien klopt dat ook wel. Ik zeg niet dat je je gedrag niet zou kunnen onderzoeken of veranderen. Integendeel. Je kunt je woorden, daden en gedachten onder de loep nemen. Je kunt angsten in de ogen kijken, patronen doorbreken. Bijvoorbeeld door gewoon eens een maand lang een andere krant te lezen...of helemaal geen natuurlijk. Zeg eens spontaan JA zonder erover na te denken. Ga in gesprek met die ene collega die je niet zo ligt. Veeg de straat, ook die van je buren. Luister eens - zonder weerwoord - naar iemands verhaal. Schenk aandacht aan die enigszins vergeten buurvrouw, familielid, vriend of vriendin. Verwacht niets en je zult merken hoeveel er vanzelf naar je toe komt. 

En ja, soms helpt het om even stil te zijn en jezelf te laten dragen – iets wat ik in mijn werk als masseuse vaak zie. Even helemaal niets hoeven, gewoon aanwezig zijn, ontvangen en ontspannen. Daarin zit al zoveel waarde.

Misschien is dat wel de grootste uitnodiging: niet meer najagen, niet meer sleutelen aan jezelf, maar simpelweg thuiskomen in wat er al is. In dat thuiskomen, ligt de ontdekking dat er nooit iets ontbrak. 

Al heel. Niet alleen. Maar AL-één.

 

Meer weten en stoppen met sleutelen aan jezelf?

Iedereen heeft er een…maar waar zit hij?

Je ego. Waar zit dat ding eigenlijk? Ding, hij, zij, het, wat het dan ook is. Ik noem het ego voor het gemak even een hem, want de mijne voelt behoorlijk mannelijk: overheersend, uitdagend, ondernemend, prestatiegericht en rechtlijnig… allemaal redelijk mannelijke eigenschappen. Mijn ego is vooral luidruchtig en in beginsel niet te remmen of te temmen. Hij is gevoelig, wil graag gestreeld worden, voelt zich vaak afgewezen of niet bemind. O ja en hij houdt niet van verandering.

Zo’n ego is niet alleen een angsthaas maar ook een beetje een zeurpiet, want hij wil niets liever dan ons angstig of achterdochtig maken. ‘Zou je dat nu wel doen? Weet je zeker dat dat goed afloopt? Waarom zou je niet gewoon doen zoals altijd? Laat ik nu maar niet van baan veranderen, want nu heb ik tenminste zekerheid. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.  Herkenbaar? Het ego is gewoon bang om te verliezen, maakt niet uit wat: gezicht, status, sociale of financiele zekerheid, genegenheid..

Over de jaren heen kan ik wel zeggen dat ik me van hem steeds bewuster ben geworden. Regelmatig nog zie ik hem in bepaalde situaties voor mij uit rennen, haantje de voorste, betweterig als hij is, en helaas werkt mijn remote controle dan niet altijd zoals ik zou willen. Maar het goede nieuws is, dat ik inmiddels wel voorzichtig vrienden aan het worden ben. Ik begin de subtiele, soms schitterende en vaak listige valkuilen, die hij in mijn leven graaft, te zien, zodat ik er steeds vaker een positieve wending aan kan geven.

We hebben er allemaal een, maar waar zit hij eigenlijk? Ik kan hem zelf niet echt lokaliseren: Soms vlamt hij in mij op als een Rode Draak en wacht ik glimlachend af totdat hij weer als een tevreden poesje ligt te spinnen. Soms borrelt hij als vulkanisch vuur in mijn binnenste en maan ik hem tot stilte. Al met al soms best een vermoeiende vriendschap op een plek en een wijze die mij elke keer weer verrast.

Wat is het dan eigenlijk? Mijn I-zoektocht levert al snel een aantal betekenissen op: ‘het gereflecteerde bewustzijn dat tot zelfbewustzijn wordt’ of ‘ziel’ of ‘de identificatie van het zelf met een onjuist denkbeeld’. Het blijven woorden en maken mij nog niet veel duidelijk. En maakt de betekenis wat uit? Wellicht voor mijn Mind, maar verder voegt het eigenlijk niets toe.

Uiteindelijk hebben we ons ego nodig om in deze wereld te functioneren, te existeren. Door ons ego kunnen we dingen maken, creëren, scheppen, creatief zijn en eigenlijk niet met het doel om ons te onderscheiden van anderen maar met anderen te delen, ons met elkaar te verbinden. En we kunnen ons blijven afvragen wat het ego nu precies betekent, maar belangrijker is dat we ons bewust worden van ons ego en dat we hem omarmen en vervolgens op een positieve, zinvolle wijze aan het werk zetten voor onszelf, de mensen en de wereld.

Me, myself and my Ego wensen jullie in ieder geval een Machtig Prachtig Inspirerend Sprankelend en Liefdevol 2012!