In de adem van de Meesters

In mijn vorige blog schreef ik dat troostende zinnen soms meer zeggen over degene die ze uitspreekt dan over degene die door verlies gaat. Je hoort het wanneer hun eigen pijn zachtjes meereist in de woorden. Hoe we omgaan met wat ons raakt, is nu eenmaal persoonlijk. Jij jouw weg, ik de mijne.

In moeilijke momenten merk ik dat mijn taal verschuift. Wat eerst een ‘uitdaging’ was, wordt dan een ‘uitnodiging’. Een uitnodiging om dieper te gaan. Woorden doen ertoe — misschien wel meer dan ons verstand kan bevatten.

Spirituele leraren wijzen al eeuwen dezelfde richting: liefde. De weg is liefde; de ervaringen het spel.

De boodschappen van mijn eigen leraren echoën in mijn hart:
Ga diep in de pijn en je zult liefde vinden.
Treed het zwarte gat tegemoet en vertrouw dat er liefde is.
Verdwijn in de eenzaamheid en laat liefde je meester zijn.
I refuse to see anything but love
Love is the only resolution

Het zijn geen gemakkelijke aanwijzingen. In het begin begreep ik ze niet eens of ontstond er weerstand, maar mijn verlangen naar verlossing van de pijn bleef een stuwende kracht. Steeds dieper durven zakken in pijn brengt niet alleen rauwheid, maar ook vertrouwen. Elke keer dat je de pijn tegemoet treedt, wordt angst een beetje zachter of verdwijnt.

Alle grote meesters reiken hetzelfde aan; de leerling moet het werk doen. Zo wordt zichtbaar dat het leven met zijn ups en downs één grote zee van beweging is. Wat ook opkomt of verdwijnt: het is dezelfde zee.

En wij zijn niet die bewegingen.
Niet de storm, niet de stilte, niet onze gedachten of ervaringen.

Mijn hoofd kan hier niets mee, maar mijn hart weet:
we hébben ervaringen maar we zíjn ze niet.
We kunnen ze waarnemen - en dat helpt zeker - maar uiteindelijk wijzen de meesters naar iets wat voorbij al dat waargenomene ligt. Wat een geschenk dat deze wijsheid zo beschikbaar is.

Eén helder licht onder hen is Nissargadatta. Zijn leraar, Sri Siddharameshwar Maharaj, gaf hem geen vraag mee om op te mediteren, maar een richting: verblijf in het zuivere gevoel van ‘I Am’. Niet als iets om te begrijpen, maar als een levende aanwezigheid.

In zijn boek I Am That verwijst Nissargadatta onvermoeibaar naar dat stille, onveranderlijke wat beschikbaar wordt wanneer alle gedachten vanzelf tot rust komen. Presentie. Aanwezigheid. God. Liefde. Eenheid.

En toch, in onze menselijkheid blijven die vragen maar opborrelen:
Wat is ‘That’?
Wie wil het toch allemaal weten? Kunnen we het met rust laten?
En de vraag en het antwoord laten samenvallen in presentie?

De uitnodiging accepteren:
om stil te worden, om te luisteren
en de stille aanwezigheid gewoon te laten zijn…
Samen vallen in je adem,
totdat alleen dat wat waar is, nog ademt.

 

Meer weten over begeleiding in bewustwording? 

Spin in het web

Zorgvuldig bouwt het ego een identiteit op. Bijna onzichtbaar weeft het zijn patronen en gewoontes. En zodra er een indringer komt, trekt het alle draden strak om het web te sluiten. Want stel je voor… dat we zouden ontspannen in wie we werkelijk zijn? Stel je voor dat we gewoon accepteren dat we zijn zoals we zijn? Dat we ons realiseren dat we niemand anders kunnen zijn dan onszelf? En stel je voor dat we ontdekken dat we eigenlijk helemaal niet zo veel van elkaar verschillen – hooguit een beetje aan de buitenkant?

Alles, alles wordt op scherp gezet om het ego te laten zegevieren en elke indringer te vangen. Het doet me denken aan de spin in haar web.

Een ego op zich bestaat eigenlijk niet eens. De Boeddha zei het al: het ik dat we zo serieus nemen, blijkt bij nader onderzoek nergens te vinden. En toch hebben we er een heel circus omheen gebouwd, zodat we zijn gaan geloven dat het wél bestaat. Tolle noemt het een schaduw die alleen echt lijkt zolang we erin geloven (totdat we het doorzien). 

En dan komt de grootste valstrik: dat we er vanaf zouden moeten! Dus gaan we naar retraites, workshops en therapieën om iets dat nooit werkelijk bestaan heeft mooier te maken, zachter te maken of – als ultieme oplossing – los te laten.

En eerlijk? Ik heb echt een foeihekel aan dat woord: “loslaten”. Net zoals bij dat andere heilige woord in de spirituele wereld: “verbinding”. Natuurlijk, het is handig om een bloedende vinger te verbinden of een telefoonverbinding tot stand te brengen. Maar iets dat van zichzelf al één is, hoef je niet te verbinden. Dat kán niet eens. Het bewustzijn dat in jou leeft, leeft ook in mij. We zijn niet alleen, maar Al-één.

Vanuit het idee dat een ego wél zou bestaan, kun je er slim gebruik van maken of er juist niet aan hechten. Vanuit dat perspectief is het logisch dat we workshops volgen en op zoek gaan naar verdieping. Dat levert vaak interessante reizen op, maar soms is het vooral gewoon een goed verdienmodel. Echter, vanuit het inzicht dat een ego niet bestaat, hoef je niets na te jagen. Geen zoektocht, geen zelfverbetering, geen “verbinding” of “loslaten”.

“Je gaat wel wat kort door de bocht,” hoor ik je denken. En misschien klopt dat ook wel. Ik zeg niet dat je je gedrag niet zou kunnen onderzoeken of veranderen. Integendeel. Je kunt je woorden, daden en gedachten onder de loep nemen. Je kunt angsten in de ogen kijken, patronen doorbreken. Bijvoorbeeld door gewoon eens een maand lang een andere krant te lezen...of helemaal geen natuurlijk. Zeg eens spontaan JA zonder erover na te denken. Ga in gesprek met die ene collega die je niet zo ligt. Veeg de straat, ook die van je buren. Luister eens - zonder weerwoord - naar iemands verhaal. Schenk aandacht aan die enigszins vergeten buurvrouw, familielid, vriend of vriendin. Verwacht niets en je zult merken hoeveel er vanzelf naar je toe komt. 

En ja, soms helpt het om even stil te zijn en jezelf te laten dragen – iets wat ik in mijn werk als masseuse vaak zie. Even helemaal niets hoeven, gewoon aanwezig zijn, ontvangen en ontspannen. Daarin zit al zoveel waarde.

Misschien is dat wel de grootste uitnodiging: niet meer najagen, niet meer sleutelen aan jezelf, maar simpelweg thuiskomen in wat er al is. In dat thuiskomen, ligt de ontdekking dat er nooit iets ontbrak. 

Al heel. Niet alleen. Maar AL-één.

 

Meer weten en stoppen met sleutelen aan jezelf?

Het T-shirt, de hitte en het hondenvoer

De afgelopen dagen dreigt Nederland ten onder te gaan aan een hittegolf, gevolgd door onweersbuien en hevige regenval. Code Oranje. Binnenblijven en deuren dicht lijkt de enige redding. Maar ja… het hondenvoer is op, dus waag ik me – met gevaar voor eigen leven – vanuit mijn vakantieverblijf in Friesland aan een overlevingstocht naar de plaatselijke dierenwinkel.

Survivalkit mee: flesje water, zonnebril, zonnehoed, zonnebrandcrème, slippers.

Zonder gekheid nu:
Het heeft niets met de hitte te maken, maar ik vergeet altijd een tasje mee te nemen als ik boodschappen doe. En ook nu weer met als gevolg dat ik met een grote zak hondenvoer, allerhande snacks en onmisbare knaagstokjes bovenop elkaar gestapeld tot onder mijn kin naar mijn auto balanceer.

Precies op dat moment wordt mijn blik gevangen door een prachtig symbool op het T-shirt van een dame die me tegemoetkomt.

‘Wow, wat draagt u daar een prachtig hart!’, zeg ik spontaan als we elkaar passeren.

De dame stopt met een grote glimlach, duidelijk ongehaast en kennelijk meer dan bereid tot een klein praatje – code oranje ten spijt. Haar ogen stralen als ze vol enthousiasme vertelt dat het logo op haar borst het symbool is van een hedendaagse mysticus uit Australië. Ze wijst op het liggende lemniscaat dat overgaat in de lijn van het hart. Een eenvoudig, maar alleszeggend beeld.

Ze vertelt verder over de prachtige boodschap van deze spirituele leraar – over de onderlinge verbondenheid van al het leven en over de inspirerende boeken die hij heeft geschreven. Hij nodigt anderen uit tot een diepere laag van bewustzijn. Ze spreekt met warmte over hem en haar enthousiasme te zien en te horen, doet me goed.

Dan zegt ze dat dit inmiddels haar tweede T-shirt is, nadat het vorige versleten was.
‘Helaas is dit exemplaar me veel te groot’ vindt ze en ze plukt demonstratief aan het shirt. Het valt mij nogal mee en samen grappen we dat een hart toch nooit groot genoeg kan zijn.

Inmiddels heb ik het hondenvoer op de grond gezet en er ontvouwt zich een rijk gesprek. Mijn belangstelling is zéker gewekt en het duurt dan ook niet lang voordat de dame de naam van deze spirituele leraar secuur voor mij spelt. Terwijl ik hem op mijn telefoon opzoek, wacht ze geduldig om zeker te weten dat ik de juiste Michael J. Roads heb gevonden.

Als we afscheid nemen, kijkt ze me indringend aan en zegt dan:
‘Weet je: het is echt de hoogste tijd dat we ons meer bewust worden. En dat moeten we werkelijk zélf doen – niemand anders gaat dat voor ons doen!’

Wijze woorden van een vrouw die haar hart laat spreken.

Terwijl ik – met het zweet op mijn bovenlip – de knaagstokjes en hondenbrokken weer tot een wankele toren stapel, merk ik stilletjes op:

 De echte storm raast van binnen. Dáár vinden we de ware Code Oranje!

 

Meer over bewustwording?

 

 

Wat is een schaduw?

Iets wat we zien, maar nooit kunnen aanraken. Een schaduw laat zich niet vangen, maar vanochtend ervoer ik een klein moment van verwondering, dat zich gelukkig wél liet vangen in een klein gedichtje:

Schaduw

De schaduw danst voor mij uit
in kleine, lichte stappen.
Ze laat zich niet vangen,
niet aanraken.
Onvoorspelbaar -
en zomaar ineens verdwenen.

Ze laat niets achter:
geen afdruk, geen indruk,
geen geur of energie.
Geen zwerfafval, geen prullaria,
geen boze bui,
geen blij gevoel.
Alleen een foto
laat zien dat ze er was.

Verwonderd staar ik naar de zwarte vlek en fluister in stilte:
wie ben je, waar ben je,
wat kom je doen?
Ben je een illusie,
of ben je echt —
een speling van donker en licht,
een projectie van mijn eigen ogen?

Met de zon in mijn rug
loop ik verder.
Mijn hand steek ik op
en mijn schaduw
groet in stilte terug.

Reflecterend op het moment, vraag ik me af: misschien is het de schaduw zelf die iets van ons laat zien — iets wat alleen zichtbaar wordt als het licht erop valt.
Waar in ons leven valt het licht zó, dat we iets nieuws kunnen ontdekken?
En durven we dat dan ook werkelijk te zien - en te volgen?
Misschien begint daar iets nieuws?

 

Meer over bewustwording? Klik hier!

 

"Goedem-oortjes'

Manlief en ik, prettig gestoord als we zijn, groeten alles en iedereen die we tegenkomen op onze dagelijkse wandelingen. De honden die we inmiddels kennen, krijgen een aai of een koekje, soms een kort praatje met hun baasje. Maar ook het roodborstje dat ons aankijkt, de merel die zingt, de mus die voorbij flitst – ze krijgen een “Goedemorgen” van ons. Nu het voorjaar is, antwoorden ze met hun eigen, hoogste lied. Zelfs de kleintjes in kinderwagens, voortgeduwd door een opa of oma, krijgen een glimlach, die vaak wordt teruggekaatst.

Ik hou ervan: dit soort kleine ontmoetmomentjes. Een spontaan “Mooi weertje, hè?” tegen een voorbijganger, een hand opsteken, een kort kletspraatje – het maakt de wandeling meer dan alleen maar stappen zetten en de dag net wat lichter.

Toch merk ik de laatste jaren iets anders. Geen klacht, meer een stille constatering. Steeds vaker kom ik mensen tegen die er niet helemaal lijken te zijn. Deze ‘niet aanwezigen’ lopen achter kinderwagens of naast hun honden, maar ze zijn niet echt ‘aangelijnd’ in het moment. Ze hangen ergens in een digitale wereld, ver van het nu.

Ze horen de vogels niet, noch de vraag van hun kind, noch onze groet. Pas als hun hond blaft of hun kleuter ineens iets roept, schrikken ze op, kijken even om zich heen en mompelen wat. Soms, als je geluk hebt. Anderen lopen door, verdiept in hun podcast of muziek, terwijl de wereld langs hen heen glijdt – de fluitende vogels, het groeiende gras, de wuivende bomen, een ander mens die passeert.

Het is hun goed recht, natuurlijk. Iedereen kiest zijn eigen pad. Vrij land, vrije oortjes! Maar toch vraag ik me af: hoe zien we wat de wereld nodig heeft als we haar niet horen, niet echt zien? Hoe krijgen we oog voor Moeder Aarde als we alleen nog luisteren naar onze eigen playlist, een podcast – hoe boeiend ook – of wat Siri ons influistert?

Steeds vaker begint onze groet spontaan met een “Goedemmm…” en eindigt in een lakoniek “Goedemmm-oortjes”. Het is een inside grapje geworden tussen ons, dat “oortjes”, maar het laat me niet helemaal los.

Herken je het? Of begin ik nu officieel oud te worden? Laat het me weten, ik ben benieuwd. Ondertussen groet ik morgen weer vrolijk verder – oortjes of niet.

 

www.silent-touch.nl