De bezorger van Vitamine L

Onze honden horen de bestelbusjes al van verre aankomen en tot groot verdriet van de buren laten ze dat luid en duidelijk en vol overgave horen. Zo ook vanochtend vroeg. Ik had vitamines besteld en het gevreesde bestelbusje kwam er echt aan! Een grote witte bus van DPD parkeerde voor ons huis en om de honden te kalmeren, liep ik de jongeman tegemoet. 

Vaak staat de radio van de bestelbusjes aan met muziek variërend van in mijn oren geBENGBENGBENGBENG of geDOEFDOEFDOEFDOEF tot vrolijke volkliedjes. Maar vandaag niet. Vandaag hoorde ik bijna hemelse muziek en enigszins uit balans gebracht, leunde ik tegen onze schuur. Daar werd ik stil van!

De klanken die uit dit bestelbusje kwamen, beroerden me tot in mijn ziel. Een ongelooflijk mooi uitgevoerd kerkelijk lied weerklonk in de straat. Ook al ben ik niet zo'n hele erge fan van kerkmuziek, dit was zéker een prachtige uitvoering van een klassieker, die ik weliswaar herkende maar waarvan ik de naam niet ken. In één keer werd ik teruggeworpen in de tijd en zag mijn vader met naar de hemel gerichte armen en uit volle borst meezingen met de langspeelplaat, die in de hoek van de kamer stond. 

Ik was bepaald ontroerd toen de jongeman uit de laadruimte verscheen en mij een pakje in mijn handen drukte. Een traan liep over mijn wang en ik stamelde dat ik zijn muziek zo mooi vond en dat het me zo raakte. De jongeman keek me bijna verlegen aan en zei: 'Ja, het is rustgevende muziek en ze leggen in het programma uit waar de muziek over gaat. Soms gaat het over liefde, soms over verdriet' en voegde hij erachteraan: 'sorry mevrouw, dat ik u verdrietig maak!'. Ik kon alleen maar schudden met mijn hoofd. Wat er geraakt werd, had niets te maken met verdriet.

Zo stonden we even naast elkaar, te luisteren, met een pakje tussen ons in, totdat ik hem aankeek en zei dat hij me helemaal niet verdrietig maakte, maar dat ik gewoon genoot van zijn muziek.

Terwijl hij naar zijn bus liep, voegde ik er nog aan toe:

'Jij brengt me niet alleen mijn vitamientjes, maar je bezorgt me een goed begin van mijn dag! Dank je wel daarvoor!'

Ik kijk naar mijn pakketje met vitamientjes en grinnikend bedenk ik me dat er echt geen betere vitamine is dan Vitamine L!

Have a Lovely day!

 

Beestenboel

Hartstikke leuk hoor, drie honden! Idyllisch plaatje en ja het zijn echt je beste vrienden. Altijd trouw, altijd blij, altijd goedgehumeurd en altijd een troostende en vriendelijke blik uit die trouwe hondenkijkers. Maal drie, bij ons dus.

Onze viervoeters zijn goed voor onze conditie, goed voor lijf en leden. De stappenteller blijft tevreden gouden medailles uitdelen en drie kwispelende staartjes geven je een swingende pluim vóór, tijdens en na elke wandeling. De van al dat enthousiasme los dwarrelende haren levert weer een uitstekende SZWO* op.

Echter, soms blijken drie honden minder goed voor het humeur. Bijvoorbeeld als de harige vrienden in een dooie vis rollen, waardoor onze auto en ons huis onaangenaam riekt. Of als stront van paarden, katten of soortgenoten likkebaardend wordt op gesmikkeld en we het nét te laat zien om er nog een stokje voor te kunnen steken.

Drie honden vormen ook een redelijke uitdaging voor onze dagplanning. Want laten we eerlijk zijn: drie keer  per dag een wandeling van minimaal 35 minuten, is best veel.

Vooral de volkomen eigen invulling door onze viervoeters van ónze tijd is af en toe reden tot intern getier en gevloek (of extern). Bij het maken van afspraken wordt dan ook altijd ruim rekening gehouden met mogelijke wegomleggingen.

Onlangs nog verdween onze Russische schone, Hanty, uit mijn blikveld. Met de tracker, kan ik haar lokaliseren, maar dat wil niet zeggen dat ze daarmee terug komt. Inmiddels heb ik het idee opgegeven dat deze vrije tante, die zichzelf jaren heeft moeten redden in de straten van Moskou, zich laat verleiden tot volgzaamheid. Met één opgetrokken wenkbrauw, waaruit mijn irritatie mag blijken, volg ik gelaten haar escapades via de app op mijn telefoon en geduldig wacht ik tot madam met wisselende snelheden nadert en we weer naar huis kunnen. Wie laat in godsnaam wie uit, hoor ik mezelf toch regelmatig denken.

Zo leren wij door onze honden een extra dosis geduld, tolerantie, ontspanning, overgave, genieten, loslaten, wegkijken, net-doen-of-die-hond-niet-van-mij-is en andere kwaliteiten.  En, o ja, flexibele armen natuurlijk, want niets is tenslotte leuker dan onverwachts achter een kat aan rennen terwijl je baasje nietsvermoedend over straat loopt met de riem losjes in haar handen. Meerdere malen heb ik inmiddels languit op straat of in een tuin gelegen na een sierlijke pirouette, tot een gebroken vinger aan toe, tot groot vermaak van omstanders.

Verder zijn ze keurig opgevoed hoor, maar soms zijn het net beesten!

Gwendolin

*  SZWO = StofZuigWorkOut voor extra vetverbranding.
Personal training all for free!

www.silent-touch.nl

The Power of Now & The Power of Dogs

Het is niet meer weg  te denken: scannen van je documenten in de online werkomgeving. Scannen, oftewel een afbeelding omzetten in een digitale code, zodat we die later nog eens kunnen bekijken/nalezen en er iets mee doen. Wij mensen houden ervan om dingen vast te leggen, niet alleen als foto of document maar ook in ons geheugen. 

Scannen doen we natuurlijk ook allemaal in ons dagelijkse leven en ook dan slaan we iets op, soms heel specifiek. Iets dat we herkennen en waar we iets mee kunnen, moeten of willen doen. Vaak onbewust.

Als we een kamer binnenlopen, dan scannen we ongemerkt vaak iets waar onze focus op ligt, Belangstelling, doel, beroep en in welke rol je bent, bepaalt wat je direct scant. Als moeder scan je iets anders dan als vader. Als golfsurfer ligt je belangstelling nu eenmaal ergens anders dan als marktkoopman en daarmee ook je scangedrag. In een bar scan je razendsnel waar de drinkmaten staan. In een oogopslag wordt zoveel gezocht, gevonden, geregistreerd en meestal zonder dat je je daarvan bewust bent. Maar missen we misschien daardoor iets?

Ik moet altijd vreselijk lachen om onze honden. Zoals zij een terras oplopen. Als het kan ongelijnd. Volkomen open en vrij struinen ze langs tafels, langs mensen en kijken op en onder tafels, stoelen. Zij scannen niet, zij zijn niets van plan, ze zijn niet ergens op voorbereid. Ze registeren andere honden en als we ze vrij en ongemoeid laten dan is er soms een kleine schermutseling en soms een ijskoud negeren. Soms een aai over hun bol of een tik tegen de neus en een snauw. Hoe dan ook: ze ontmoeten alles in het hier en nu, open en zonder digitale code of plan van aanpak. Wat een vrijheid. 

Je bewust worden van je automatische scanner kan niet alleen verbluffend verhelderend zijn, maar ook gewoonweg superleuk. 'Waar kijk ik naar, waar zoek ik naar en om welke reden?'

Het opmerken van zo'n ingeslepen gewoonte kan buitengewoon veel ruimte geven en een ingang zijn naar meer openheid. Je verbreedt je horizon en dan kan je blik zomaar en heel spontaan vallen op het onverwachte, het  ongezochte en een scala aan mogelijkheden kan zich dan openen! Dat helemaal open en present zijn, noemt Eckhart wel: The Power of Now. Wat mij betreft: The Power of Dogs.

Meer weten over bewustwording?

Kijk op www.silent-touch.nl

Veggie Receppie: omelet van spinazie

Onlangs was ik voor een opleiding een weekend weg en mijn man had voor zichzelf als lunch een heerlijke burger bedacht. Meestal kook ik en dan is het toch meestal vegetarisch dus dit was een uitgelezen moment. Halverwege het weekend hadden we even telefonisch contact en mijn man vertelt dat toen hij de burger helemaal had bereid, krokant gebakken, uitje erbij, broodje erbij, hij nog iets wilde pakken uit de gang. Toen hij terugkwam, was de burger, inclusief broodje, exclusief de sla en tomaten verdwenen van het aanrecht. Foetsie. Een kort moment sloeg de verbijstering toe totdat hij een diepe zucht hoorde van één van onze harige vrienden. De grootste banjer lag in zijn mandje na te smullen en te likkebaarden van een smakelijk hapje. Twee onschuldige bambi-ogen keken hem verlekkerd aan: '
Baasje, dat was lekker joh!'.
'Hoe kan ik nu boos worden?' verzucht mijn man aan de telefoon.  Ik lig natuurlijk in een deuk.
'Als ik thuiskom, dan maak ik wel iets lekkers vegetarisch voor je', grap ik terug.
Ik hoor een diepe zucht.

Omelet van spinazie
Kluts 5 eieren en meng er wat geraspte pecorino (Italiaanse schapenkaas) doorheen.
Breng het mengsel op smaak met peper en voeg naar behoefte wat pesto, verse kruiden en/of zongedroogde tomaatjes toe.
Je kunt er ook want snippers gerookte zalm of gebakken champignons aan toevoegen.
Meng vervolgens een paar flinke handen verse spinazie door het eiermengsel. Als je de spinazie eerst even snijdt/hakt dan gaat het mengen makkelijker en je kunt dan ook meer spinazie toevoegen. (Ik hou van veeeeeeeeeel spinazie).
Bak in een grote koekenpan langzaam een uitje en een knoflookje en giet het eier/kaas/spinazie mengsel in de pan. Bak de omelet aan beide zijden lichtbruin.
Als je wil, kun je twee sneetjes rijst/desembrood besmeren met wat bio-mayo en daarop de omelet leggen maar zonder brood is het ook heerlijk.

En natuurlijk: Laat je bord nooit onbewaakt achter. Beware of the dogs!

Da's pech, hond weg

Daar stond ik weer..voor de zoveelste keer. Het is inmiddels zo vaak gebeurd dat ik me niet meer opwind. Terwijl ik een niet mis te verstane luide fluittoon maak, die zegt: "Als je nu niet komt dan ga ik naar huis en zoek je het maar uit!", app ik mijn man: 'Da's pech, hond weg'.

Ik nader het einde van het bos en daar staat een luid roepende man: 'Mazzel!!' Godverdomme Mazzel, kom hier!'. Ik weet niet of je eerst kunt vragen of God je zal verdommen en daarna de mazzel kan opeisen, maar goed, mijn heerlijk stinkende hondenbrokjes werken in ieder geval ook niet. 'Met een beetje mazzel zijn ze samen op stap', zeg ik terwijl ik naast hem ga staan. Samen roepen kan best gezellig zijn.

We raken aan de praat en we zijn beiden van radeloos en redeloos naar hulpeloos en berustend gekomen. Beiden hebben we het advies gekregen om niet altijd de vaste route te lopen en onze honden te trainen op jóu te letten in plaats van andersom. Dat geldt wellicht voor brave, nette poedels, golden retrievers en Franse bulldogs, maar niet voor rasjachthonden, zoals die van deze man. Laat staan voor Chiens de la Rue, die de eerste paar jaar van hun leven in hun eigen kostje hebben moeten voorzien in de bossen en straten van Rusland, zoals de onze.

Berustend dat ze haar eigen weg gaat en hopend dat ze weer naar huis terug komt, stap ik toch maar in de auto en terwijl ik de punt zet achter de laatste zin van deze blog, hoor ik haar blaffen.

Godzijdank! Zonder brokjes veilig thuisgekomen. Soms is geen pech hebben, al mazzel genoeg!