Vriendschap volgens de Dikke Van Dale

Daar zitten we dan, mijn vriendin en ik. Gewoon aan de koffie, zoals we zo vaak samen hebben gezeten.

We kennen elkaar via onze kinderen en over de jaren heen, hebben we van alles meegemaakt en gedeeld. Het is zéker zo dat we van binnen verschillend zijn, maar aan de buitenkant lijken we absoluut op elkaar. We worden wel eens als zusters aangezien, zoals onze kinderen wel eens voor broers worden aangezien. Grappig, zoals we soms dezelfde dingen of kleuren dragen, zonder dat we dat van elkaar weten. Dat heeft wel eens voor wat hilariteit gezorgd. Ook vanochtend was het bingo: spontaan fietste ik in mijn hemelsblauwe jurk even bij haar aan en daar stond ze in de tuindeur, eveneens in haar hemelsblauwe jurk. Ik moet er stilletjes om glimlachen.

Ik ben in eens nieuwsgierig naar het woord 'vriendschap'. Vriendschap is zoiets unieks, heel persoonlijks en eigens. Zou je vriendschap eigenlijk in woorden kunnen vatten? Ik raadpleeg De Dikke Van Dale en dat levert het volgende op:

(en lach niet),  'vriendschap': het bevriend-zijn. (Duh!!)

Ik speur verder: 'bevriend-zijn' geeft 0 resultaten. (Huh??)

'bevriend' = door vriendschap verbonden (Nou nou!)

'vriend' = persoon waarmee je door gevoelens van genegenheid bent verbonden
(Hmm? Alleen door gevoelens van genegenheid?)

'Gevoelens', kent Van Dale tot mijn verrassing niet, maar refereert dan aan
'gevoel' of 'gevoelen' van = het vermogen te voelen.

'Genegenheid' = goedgunstige gezindheid; = liefde (Now we're talking)

Tot slot geeft Van Dale een hele reeks betekenissen bij het woord 'verbonden', waarmee ik je niet zal vervelen.

Veel wijzer, word ik er niet van en het moge helder zijn dat 'vriendschap' inderdaad niet in in woorden is te vangen. Vriendschap kent tenslotte vele gezichten en biedt een regenboog aan kleuren en weersomstandigheden.

Misschien mail ik de Dikke Van Dale eens met de volgende suggestie om toe te voegen:

Vriendschap: Lief en leed delen en samen een kopje koffie drinken, mag ook in stilte (soms beter zelfs). Maar natuurlijk wel met een hemelsblauwe jurk aan (m/v).

 

Wat betekent vriendschap voor jou?

 

  

 

'Gwendolin, je verdient een lintje'

Mijn vader ontving ooit een lintje. Lang geleden. Elke dag droeg hij zijn onderscheiding met trots. Hij heeft het zelfs meegenomen op zijn laatste reis. Met een bijzondere en geheimzinnige glimlach lag hij in zijn kist. Alsof híj alleen een geheimpje wist en het ons 'lekker niet ging vertellen'. Hij zag er mooi uit, statig, strak in het pak, zoals altijd. En trots, vooral trots.

En nu kreeg ik te horen dat ik ook een lintje verdien. Ik kreeg deze woorden te horen van een graag geziene en vaste bezoeker van het advocatenkantoor waar ik werk. Met een zwaai zwiep ik de deur open en breng een rondje koffie zodat iedereen scherp van geest blijft tijdens de juridische vraagstukken, waarover ze zich met aanhoudend enthousiasme buigen. Hij is duidelijk blij met de koffie en zegt dan spontaan: 'Gwendolin, je verdient een lintje'. Terwijl deze woorden nog in de lucht hangen, zet ik ook wat glazen water op tafel, waarvan er ééntje door een ondoordachte beweging vol over de tafel en alle paperassen heen gaat. Geen houden aan. Een mini-tsunami. (Zul je net zien dat de tissues op zijn en er geen handdoek meer in het pand te vinden is omdat deze vanwege corona allemaal zijn vervangen door aan de muur hangende dispensers...in het souterrain, wel te verstaan en ik sta op twee hoog). Mijn werkgeefster voegt er in één adem grappend aan toe: 'Nou nu in elk geval niet meer!'.

Mijn Moments of Fame zijn werkelijk absoluut en ontegenzeglijk van zeer kortstondige aard. 

Gelukkig raak ik hier niet meer van van de kook. Dat was ooit wel anders, terwijl mijn gedachten tijdens het dweilen, afdwalen naar mijn eerste secretaressebaan bij RMO (Stork)Werkspoor Amsterdam.

Ik vergeet nooit meer hoe zenuwachtig ik de eerste keer was om de Belangrijke Mannen in Pak van koffie en thee te voorzien. De BMP'ers keken me fronsend en enigszins geïrriteerd aan. Met een door de zenuwen rinkelend blad liep ik rond de lange tafel, her en der spontaan een voetenbadje aanbiedend. Totdat ik bij de belangrijkste man van de bijeenkomst kwam, de Algemeen Directeur, tevens voorzitter Raad van Bestuur. 

Vanonder grijze wenkbrauwen blikten twee meest vriendelijke en heldere ogen mij tegemoet. Met een galant gebaar kwam hij overeind en nam het zware blad van me over en samen volbrachten we deze zenuwslopende taak. De Belangrijke Mannen in Pak vielen in één klap stil. Naderhand kwam hij nog naar me toe om me uit te leggen dat ook deze mannen net zo gewoon waren als ieder ander en ik moest ze gewoon zien in hun onderbroek (of woorden van gelijke strekking). Verbluft en met dankbaarheid keek ik hem aan. Wat een held.

Over een lintje verdienen gesproken....

www.silent-touch.nl