Vriendschap volgens de Dikke Van Dale

Daar zitten we dan, mijn vriendin en ik. Gewoon aan de koffie, zoals we zo vaak samen hebben gezeten.

We kennen elkaar via onze kinderen en over de jaren heen, hebben we van alles meegemaakt en gedeeld. Het is zéker zo dat we van binnen verschillend zijn, maar aan de buitenkant lijken we absoluut op elkaar. We worden wel eens als zusters aangezien, zoals onze kinderen wel eens voor broers worden aangezien. Grappig, zoals we soms dezelfde dingen of kleuren dragen, zonder dat we dat van elkaar weten. Dat heeft wel eens voor wat hilariteit gezorgd. Ook vanochtend was het bingo: spontaan fietste ik in mijn hemelsblauwe jurk even bij haar aan en daar stond ze in de tuindeur, eveneens in haar hemelsblauwe jurk. Ik moet er stilletjes om glimlachen.

Ik ben in eens nieuwsgierig naar het woord 'vriendschap'. Vriendschap is zoiets unieks, heel persoonlijks en eigens. Zou je vriendschap eigenlijk in woorden kunnen vatten? Ik raadpleeg De Dikke Van Dale en dat levert het volgende op:

(en lach niet),  'vriendschap': het bevriend-zijn. (Duh!!)

Ik speur verder: 'bevriend-zijn' geeft 0 resultaten. (Huh??)

'bevriend' = door vriendschap verbonden (Nou nou!)

'vriend' = persoon waarmee je door gevoelens van genegenheid bent verbonden
(Hmm? Alleen door gevoelens van genegenheid?)

'Gevoelens', kent Van Dale tot mijn verrassing niet, maar refereert dan aan
'gevoel' of 'gevoelen' van = het vermogen te voelen.

'Genegenheid' = goedgunstige gezindheid; = liefde (Now we're talking)

Tot slot geeft Van Dale een hele reeks betekenissen bij het woord 'verbonden', waarmee ik je niet zal vervelen.

Veel wijzer, word ik er niet van en het moge helder zijn dat 'vriendschap' inderdaad niet in in woorden is te vangen. Vriendschap kent tenslotte vele gezichten en biedt een regenboog aan kleuren en weersomstandigheden.

Misschien mail ik de Dikke Van Dale eens met de volgende suggestie om toe te voegen:

Vriendschap: Lief en leed delen en samen een kopje koffie drinken, mag ook in stilte (soms beter zelfs). Maar natuurlijk wel met een hemelsblauwe jurk aan (m/v).

 

Wat betekent vriendschap voor jou?

 

  

 

Geluk op de hoek van de straat!

Bijna fiets ik langs hem heen, maar op het laatste moment herken ik een man uit mijn verleden. Voor zijn hoge leeftijd loopt hij nog met flinke pas en maakt alleen gebruik van een wandelstok. Hij moet even schakelen nu ik van mijn fiets afstap en hem aanspreek, maar hij herkent mij snel en schenkt mij een vriendelijke glimlach. In ons verleden is er wel wat schuring geweest tussen ons en dat maakt dat deze ontmoeting op de hoek van de straat toch ook wel wat spannend is.

Al snel vertelt hij dat zowel hij als zijn vrouw de komende maanden jarig zijn; maar liefst 90 jaar worden ze beiden. Hij ziet er goed en verzorgd uit, deze hoogbejaarde heer. Hij mankeert maar één ziekte, zegt hij, en dat is de ouderdom. Hij lacht er hartelijk bij.

Verder gaat het allemaal goed. Iets strammer, iets minder stabiel maar de hersens werken nog meer dan uitstekend. Op mijn vraag of ouderdom werkelijk een ziekte is of dat je het ook zou kunnen zien als een geschenk - dat je zo oud 'mag' worden - geeft hij onomwonden antwoord. 

'Dat heb ik van niemand gekregen hoor! Dat heb ik zelf gedaan; gewoon goed voor jezelf zorgen en goed eten!'. 

Laatst nog las hij een artikel over gezond oud worden en voeding. Hij had bij zijn kleinkinderen maar weinig bijval hiervoor gekregen maar dat deert hem bepaald niet. Hij staart dan even peinzend voor zich uit waarna hij zichzelf corrigeert: 'Nou, ik heb het niet zelf gedaan hoor. Ik ben wel eerlijk: mijn vrouw is degene die elke dag voor mij zorgt; gewoon aardappelen, groenten en een stukje vlees of vis!'

Wat later laat hij zich ontvallen dat hij en zijn vrouw samen zo gelukkig zijn en dat ze het leven met elkaar koesteren en bijna in één adem zegt hij onomwonden: 'En als één van ons twee overlijdt, dan moeten we maar samen gaan'. 

Het klinkt als een vurig betoog en de saamhorigheid tussen de twee spat ervan af. Als je toch al zo lang met elkaar samen bent, ben je natuurlijk verknocht aan elkaar en kan ik me zo goed voorstellen dat samen overgaan, zo mooi zou zijn. 

Dan vraagt hij ook nog belangstellend naar mijn moeder en ik merk hoe blij ik ben dat ik even van mijn fiets ben afgestapt om met hem te kletsen. Kennelijk vindt hij hetzelfde, want terwijl hij met z'n stok in zijn ene hand en een boodschappentas in zijn andere hand, zijn weg vervolgt, zegt hij: 

'Nou kind, fijn dat je even bent gestopt en dat we even konden kletsen! Groeten aan je man en je moeder'.

Verder mijn weg vervolgend, voel ik hoe zo'n klein en kort gesprek gewoon goud is en hoeveel vriendelijkheid er in deze kleine uitwisseling plaatsvond. 

Geluk zit soms echt in een klein hoekje en soms vind je het op de hoek van de straat!

Zwaaien en vrienden

We wonen inmiddels al een tijdje in een hofje in Heemstede. Met onze honden gaan we graag de hort op maar in elk geval maken we dagelijks hetzelfde ochtendrondje in de buurt. Op dit rondje passeren we een huis waarin een echtpaar met zeer respectabele leeftijd woont en dan zwaaien we naar elkaar. Altijd. Al jaren. In de bijna 15 jaar dat we hier wonen hebben we nooit namen uitgewisseld, hooguit een klein praatje in het voorbijgaan. Maar het opsteken van een hand is vaste prik.

In de voortuin staan het hele jaar prachtige bloeiers en alles is altijd tip top verzorgd. Het echtpaar en het huis stralen warmte en gezelligheid uit.

Een paar dagen geleden loopt mijn man na zijn ochtendwandeling binnen met een kaart in zijn hand. Ik weet direct dat er iets goed mis is en al snel hoor ik dat onze achterbuurman plotseling is overleden. 'Vorige week stond hij nog op een ladder om het huis te schilderen', stamelen we in koor terwijl we onze armen om elkaar heen slaan. We vallen beiden stil en voelen een intens verdriet over ons heen dalen. Een traan loopt over mijn wang.

Kijkend naar de kaart, steek ik een kaarsje aan en pak mijn gitaar om een mantra te zingen. Het raakt, dit plotselinge bericht en ik realiseer me weer hoe het leven ons blijft verrassen.

Bij nadere bestudering van de kaart lees ik een prachtige boodschap over zijn handen en hoe deze altijd voor iedereen hebben gewerkt. Voor mij zijn de armen en de handen het verlengde van ons hart en we gebruiken ze om elkaar te omhelzen, te helpen en te koesteren.

Het jarenlange zwaaien met diezelfde handen heeft een onzichtbare band gelegd tussen vier mensen. Er zijn geen namen nodig. Geen koffie, geen thee, geen gesprekken. Niets. Alleen maar het opsteken van een hand als groet, als vriendschappelijk gebaar, als opsteker, als blijk van herkenning of goede wensen.

Wat een herinnering laat hij achter, samen met zijn vrouw!

Een herinnering van vriendschap, van eenvoud en betrokkenheid.

 

En zwaaien? Dat blijven we doen, vanuit ons hart.

www.silent-touch.nl

Liefde

Soms zijn er mensen in je leven met wie je je altijd verbonden voelt..armen om elkaar heen..zonder woorden..maanden van afwezigheid in één blik overbrugd..alsof je bij elkaar hoort, zonder te weten waarom, alsof je elkaar kent, terwijl je elkaar zo weinig ziet, alsof er geen woorden zijn en dat er zo intens veel gezegd wordt, dat een korte blik een wereld van herkenning is, dat een enkel woord elke conversatie onnodig maakt, dat een korte omarming de meest dierbare herinnering is, dat afstand of tijd geen obstakel is, dat je ook zonder bij elkaar bent, weet dat het gewoon goed is, hoe dan ook? Hoe gelukkig ben je dan als je zonder woorden, zonder poespas, zonder gêne, zonder verplichtingen, gewoon samen bent? Verenigd? Verbonden? Alleen maar energie ervaart die gaat, die harten verbindt, die pijn verzacht, die verdriet omarmt, die vreugde deelt, die liefde maakt en die nooit verdwijnt.