De Elfstedentocht anno 2022 - Een convoy van vrijheid, vrede en liefde

Het is me gelukt! De Elfstedentocht! Helemaal uitgereden. Totaal onvoorbereid en ongetraind stond ik aan de start met nog een hele rij enthousiastelingen en ik heb het volgehouden tot aan het einde aan toe. Dat einde was niet bitter, maar zéker zoet en smaakt naar meer.

Andere deelnemers, jong en oud, straalden stuk voor stuk enthousiasme uit voor Vrijheid, Vrede, Integriteit en getuigden van een enorm Doorzettingsvermogen. Die Friezen zijn een aanstekelijk volk en ik voel me dan ook als een vis in het water in deze Elfstedentocht.

Als een volleerde koningin wuif ik naar de talloze mensen langs de kant van de weg. Ik begin te begrijpen hoe Maxima zich moet voelen. Tranen wellen in mij op door de intens lange stoet én alle support langs de weg. De eenheid is tastbaar, zichtbaar, voelbaar. Zowel de Nederlandse als de Friese vlag wordt door velen gedragen. We zijn trotse Nederlanders en bereid ons land te behoeden voor het afglijden naar een controlemaatschappij.

Slecht een enkeling schudt meewarig het hoofd of houdt een hand beschermend voor de ogen, zoals een oogklep, om maar niet te hoeven zien. Of een overijverige politieagent die een boete uitdeelt omdat er getoeterd wordt. Hoe opvallend is het verschil in energie. De deelnemers van deze vrijheidstocht jubelen, zijn blij, vrij en enthousiast en staan in schril contrast met die enkeling, die met een afwijzende houding, gebogen wegduikt.

In de normale nieuwsbronnen vinden we niets terug van deze tocht of die andere tochten die in Nederland en de rest van de wereld worden georganiseerd. Welnee, stel je voor dat we positieve geluiden zouden laten horen van een groeiende groep kritische mensen? Stel je voor dat we de wereld moeten laten weten wat er in Canada gebeurt. Nee, daar waagt NOS e.a. zich niet aan. Gelukkig zijn er andere kanalen, alternatieve media, onlinegroepen en zijn er mensen met drones, zodat we weten dat we niet alleen staan.

De truckers in Canada hebben de hele wereld aangestoken. Together we stand...or drive, or skate or walk!

Dit is niet een beweging tégen vaccineren. Nee. Dit is een beweging voor vrijheid, gelijkheid en vrede, het handhaven van artikel 1 van onze Grondwet.

Mainstream wil het niet weten, Mainstream wil het niet publiceren. Mainstream lijkt alleen propaganda te maken voor de overheid. Daarom delen we het zelf maar! Deel je mee?

 www.silent-touch.nl voor bewustwording

 

 

 

Chaos en stilte!

Afgelopen week was er een stroomstoring in het centrum van Haarlem. Ik was daar aan het werk, toen alle lichten uit floepten. Computers, koelkast, koffiezetapparaten, waterkoker, kopieermachine. Alles viel stil. Collegae renden hun kamers uit en een kort telefoontje verder bleek, dat het probleem niet op te lossen viel in onze meterkast. Door graafwerkzaamheden was er een kabel geraakt en 'het' zou nou wel even duren.

Na een wat vervroegde lunch met kaarslicht, vervulde ik de nodige 'electriciteitsloze' klusjes. Als ik daarmee klaar ben, voel ik de uitnodiging van de stilte om er óók even volop van te genieten.

Vanuit een stilgevallen kantoorpand glijden mijn ogen langs de stenen van het pand naast het onze, het rijtje bomen langs de speeltuin en de regen tegen mijn raam. Ik ervaar de stilte niet alleen om mij heen maar ook in mij zelf. Alsof dat samenvalt. Zittend achter het donkere beeldscherm, bekruipt me een diep gevoel van vrede en sereniteit. 

We laten ons soms dusdanig in beslag nemen door onze dagelijkse beslommeringen, dat de stilte wat naar de achtergrond schuift. Echter, deze serene stilte is er altijd, zoals een leeg schildersdoek onder een kunstwerk of zoals een leeg televisiescherm waarop een film zich afspeelt. Mijn ogen volgen de dwarrelende blaadjes, die her en der ongeordend landen op de grond. Zo vredig is het. Ik sluit mijn ogen en laat de geluiden om me heen zachtjes binnenvallen. De geluiden van kinderstemmen vanuit de nabij gelegen speelplaats vermengen zich met het geblaf van een hond. Ik hoor het verkeer voorbijgaan en vanuit de kelder klinken fanatieke geluiden, waar twee sportieve collegae een potje tafelvoetbal spelen. Wie hoort? Wat hoort? Waaraan verschijnen deze geluiden? Met een glimlach laat ik elke vraag een verwondering zijn.

Na een tijdje zo te zitten, pak ik mijn pen en blocnote en hoor mijn hand bewegen over het papier. Er verschijnen woorden, zinnen, zonder moeite, zonder richting, zonder doel. Hoe wonderlijk blijft het elke keer te ervaren hoeveel creativiteit er is te midden van deze stilte. Terwijl ik de woorden - die je nu leest - schrijf, springen de lichten aan, het kopieerapparaat spuwt zijn papieren vol enthousiasme weer uit en mijn beeldscherm doet zijn 'Windows' weer open.

Is het leven niet een continue uitnodiging de stilte te ervaren en te verdiepen, zodat het eenvoudig(er) is om te zijn met dat wat er is? Om de chaos in de wereld te ontmoeten vanuit de plek van stilte? Om de verdeeldheid te verenigen in de stilte van ons hart? Kunnen we tegelijkertijd gegrond zijn in presentie en die rust meenemen in ons dagelijkse leven? Die stilte spreekt haar eigen taal, zingt haar eigen lied en ze nodigt ons keer op keer uit naar binnen te keren, te rusten in onszelf en vanuit die bron ons dagelijkse leven te (be)leven. Zéker in de turbulente tijd waarin we ons nu bevinden, is deze weg van meditatie essentieel. Laten we elkaar ontmoeten in en vanuit deze stilte, deze bron van creatie en liefde.

Bij thuiskomst merkte ik, dat mijn man via de digitale nieuwsbronnen al had vernomen dat er een stroomstoring was geweest in Haarlem. 

'En...natuurlijk haalt die storing de headlines', denk ik bij mezelf, 'Het NOS zal niet schrijven over de allesomvattende storingsloze stilte; tenslotte verkoopt chaos beter dan stilte'. 

 

www.silent-touch.nl