Harmonie in hartje Haarlem

Optreden. Het blijft spannend.
Je mond openen en je stem laten horen – ook al ken je de tekst en de melodie nog zo goed. Zeker als dat gebeurt op een plek als de phil. (recent zonder harmonie) Haarlem. Alleen al die zaal, de ruimte, de verwachting… het doet iets. Het zet me toch op scherp.

Met ons koor stonden we daar, samen met nog heel veel andere zangers. Ter ere van het jubileum van onze bevlogen dirigente. Een zaal gevuld met stemmen, met muziek, met aandacht. En ergens ook met een portie gezonde spanning. Want zingen, is toch ook jezelf laten zien. Je stem laat zich niet verstoppen.

Tijdens de generale liep er nog van alles anders dan gepland maar toen we aan de beurt waren, gebeurde er iets. Onze stemmen vonden elkaar. Waar het eerst nog zoeken was, ontstond samenklank. Ieder met een eigen klank, een eigen kleur - en toch gedragen door het geheel. Dan merk je: je staat niet alleen, maar mèt en naast de ander…je klinkt samen, als één.

Na afloop sprak ik een dame van in de tachtig. Ze was zichtbaar ontroerd. Dankbaar ook. Ze vertelde dat ze geraakt was door wat ze had gezien en gehoord. Niet alleen door de muziek, maar door wat eronder lag. Het vertrouwen. Het op elkaar leunen. Het durven.

Haar woorden bleven hangen.
Omdat deze dame liet zien, dat wat voor ons misschien gewoon zingen is, voor een ander iets kan openen. Iets van herkenning misschien. Of een verlangen. Om ook weer een eigen klank te laten horen. Om, ondanks de aarzeling, toch een stap naar voren te zetten. In vertrouwen.

Verwonderd loop ik naar huis.
Dankbaar dat we gelukkig zelfs in de phil. – zonder harmonie - een heel hart aan harmonie kunnen beleven.

'It all comes down to love'

Ken je dat filmpje van dat meisje dat op het toneel staat en dan rond tuurt totdat ze haar vader of moeder ontdekt in het publiek en dan vol enthousiasme begint te springen en te zwaaien? 

Nou..dat kleine meisje ben ik, ontdekte ik tot mijn afgrijzen. Afgelopen weekend trad het koor, waarbij ik zing, op en op het moment dat mijn zoon en vriendin arriveerden, stond ik te springen en te zwaaien als die kleuter. 

‘Mahammmm, doe éven normaal!’, hoor ik hem denken, want zijn vriendin is minimaal zo gek als ik, dus die denkt dat niet.  

‘Normaler dan dit wordt het niet’, denk ik terug en beiden krijgen we bijna de slappe lach in deze woordeloze uitwisseling! 

Na een mooie start van ons optreden werken we langzaam toe naar het – voor mij in elk geval – hoogtepunt: 'Never Enough'. Elk lied brengt een eigen verhaal, heeft een specifieke energie en ook de mensen in de zaal worden spontaan betrokken, maar dit nummer blijft een uitdaging.

Heerlijk om daar te staan met al die lieve mensen. Ook al vind ik het rete-spannend, toch ben ik raar genoeg ook als een vis in het water om in zo'n setting te zingen. We zingen, we dansen, we lachen, we hebben plezier! En ja, persoonlijk vergeet ik in mijn enthousiasme volledig dat we aan het optreden zijn voor publiek. Maar wat een vreugde en vrijheid ervaar ik daar tussen die mensen, die allemaal vol vuur, toewijding en plezier vanuit hun hart zingen onder leiding van een vlammende dirigente! 

Vanuit mijn kleuterhart, dat maar niet volwassen wil worden, kan ik me helemaal vinden in de Abba-slotzinnen van ons wervelende concert:

Koor Canto is overigens weer te horen tijdens het Korenlint op zondag 10 september a.s. om 12.00 uur in de Koepel in Haarlem! Klik hier voor meer info!

Chaos en stilte!

Afgelopen week was er een stroomstoring in het centrum van Haarlem. Ik was daar aan het werk, toen alle lichten uit floepten. Computers, koelkast, koffiezetapparaten, waterkoker, kopieermachine. Alles viel stil. Collegae renden hun kamers uit en een kort telefoontje verder bleek, dat het probleem niet op te lossen viel in onze meterkast. Door graafwerkzaamheden was er een kabel geraakt en 'het' zou nou wel even duren.

Na een wat vervroegde lunch met kaarslicht, vervulde ik de nodige 'electriciteitsloze' klusjes. Als ik daarmee klaar ben, voel ik de uitnodiging van de stilte om er óók even volop van te genieten.

Vanuit een stilgevallen kantoorpand glijden mijn ogen langs de stenen van het pand naast het onze, het rijtje bomen langs de speeltuin en de regen tegen mijn raam. Ik ervaar de stilte niet alleen om mij heen maar ook in mij zelf. Alsof dat samenvalt. Zittend achter het donkere beeldscherm, bekruipt me een diep gevoel van vrede en sereniteit. 

We laten ons soms dusdanig in beslag nemen door onze dagelijkse beslommeringen, dat de stilte wat naar de achtergrond schuift. Echter, deze serene stilte is er altijd, zoals een leeg schildersdoek onder een kunstwerk of zoals een leeg televisiescherm waarop een film zich afspeelt. Mijn ogen volgen de dwarrelende blaadjes, die her en der ongeordend landen op de grond. Zo vredig is het. Ik sluit mijn ogen en laat de geluiden om me heen zachtjes binnenvallen. De geluiden van kinderstemmen vanuit de nabij gelegen speelplaats vermengen zich met het geblaf van een hond. Ik hoor het verkeer voorbijgaan en vanuit de kelder klinken fanatieke geluiden, waar twee sportieve collegae een potje tafelvoetbal spelen. Wie hoort? Wat hoort? Waaraan verschijnen deze geluiden? Met een glimlach laat ik elke vraag een verwondering zijn.

Na een tijdje zo te zitten, pak ik mijn pen en blocnote en hoor mijn hand bewegen over het papier. Er verschijnen woorden, zinnen, zonder moeite, zonder richting, zonder doel. Hoe wonderlijk blijft het elke keer te ervaren hoeveel creativiteit er is te midden van deze stilte. Terwijl ik de woorden - die je nu leest - schrijf, springen de lichten aan, het kopieerapparaat spuwt zijn papieren vol enthousiasme weer uit en mijn beeldscherm doet zijn 'Windows' weer open.

Is het leven niet een continue uitnodiging de stilte te ervaren en te verdiepen, zodat het eenvoudig(er) is om te zijn met dat wat er is? Om de chaos in de wereld te ontmoeten vanuit de plek van stilte? Om de verdeeldheid te verenigen in de stilte van ons hart? Kunnen we tegelijkertijd gegrond zijn in presentie en die rust meenemen in ons dagelijkse leven? Die stilte spreekt haar eigen taal, zingt haar eigen lied en ze nodigt ons keer op keer uit naar binnen te keren, te rusten in onszelf en vanuit die bron ons dagelijkse leven te (be)leven. Zéker in de turbulente tijd waarin we ons nu bevinden, is deze weg van meditatie essentieel. Laten we elkaar ontmoeten in en vanuit deze stilte, deze bron van creatie en liefde.

Bij thuiskomst merkte ik, dat mijn man via de digitale nieuwsbronnen al had vernomen dat er een stroomstoring was geweest in Haarlem. 

'En...natuurlijk haalt die storing de headlines', denk ik bij mezelf, 'Het NOS zal niet schrijven over de allesomvattende storingsloze stilte; tenslotte verkoopt chaos beter dan stilte'. 

 

www.silent-touch.nl

Broedende meerkoet verovert de Quirinus

Twee jaar geleden zag ik met grote ontzetting hoe een medelid van de watersportvereniging, waar ik destijds lid van was, zonder blikken of blozen een meerkoetennest compleet met koet en eieren met een pikhaak van zijn achtersteven verwijderde. In het bijzijn van zijn kinderen gaf de man een dot gas om de laatste resten van het nest weg te spoelen, het gillende meerkoetenechtpaar (en mij) in volledige paniektoestand achterlatend.

Vandaag zag ik een kans om een soortgelijke situatie hopelijk tot een beter einde te brengen. Hopelijk is de eigenaar van deze sloep sportiever van aard! Lees hier het artikel op 'Dichtbij'.